III OSK 7180/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędzia del. WSA Sławomir Pauter Protokolant: starszy asystent sędziego Nina Muszyńska po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia Organizacji Ekologicznej "[...]" od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 1574/20 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia Organizacji Ekologicznej "[...]" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 15 października 2020 r., nr SKO.4102.89.2020 w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 17 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 1574/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: Sąd I instancji, WSA) oddalił skargę Stowarzyszenia Organizacji Ekologicznej "[...]" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie (dalej: SKO, Kolegium) z 15 października 2020 r., nr SKO.4102.89.2020 w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziło się Stowarzyszenie Organizacja Ekologiczna "[...]" (dalej: Stowarzyszenie, skarżący kasacyjnie) i w skardze kasacyjnej zarzuciło zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: - art. 81 § 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U z 2021 r., poz. 247; dalej: ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku) poprzez jego niezastosowanie; - art. 81 § 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku w związku z art. 56 prawa wodnego oraz - art. 16 pkt 61c i pkt 64 ustawy prawa wodnego; - § 8 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 14 lipca 2006 r. w sprawie sposobu realizacji obowiązków dostawców ścieków przemysłowych oraz warunków wprowadzania ścieków do urządzeń kanalizacyjnych poprzez jego niewłaściwą wykładnię i stosowanie; - art. 82 § 1b ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez jego niezastosowanie. Ponadto zarzucono zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy w I instancji, a to: - art. 227 k.p.c. w związku z art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy; - art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 106 ust. 3 p.p.s.a. poprzez błędną ocenę dowodów. Wobec tak sformułowanych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku wraz z zaskarżoną decyzją SKO w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji Wójta Gminy P. z 29 lipca 2020 r., sygn. akt R1-PŚ.6220.7.2018 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub o zmianę decyzji w całości, obciążenie kosztami postępowania, w tym kosztami zastępstwa procesowego stronę przegrywającą spór oraz obciążenie kosztami procesu, w tym kosztami zastępstwa procesowego stronę przegrywającą spór. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, pełnomocniczka Stowarzyszenia wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, SKO nie podjęło próby zbadania stanu faktycznego sprawy i ustaleń zaskarżonej decyzji oraz obecnego w materiale dowodowym sprawy raportu oddziaływania na środowisko, a koncentrowało się w uzasadnieniu decyzji na twierdzeniach dotyczących fachowości osób sporządzających raport i fakcie, iż w sprawie była przedłożona pozytywna opinia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w Poznaniu ubogacając wywody orzecznictwem sądów administracyjnych nie zawsze związanych ze sprawą. Stowarzyszenie wskazało, że do czasu skargi kasacyjnej nie przeprowadzono wnioskowanego przez skarżącego dowodu na okoliczność faktycznej ilości zużycia wody w przyszłym przedsięwzięciu. W ocenie skarżącego jest nim dowód o wielkościach konsumpcji wody z instrukcji obsługi lub innych danych technicznych urządzeń, jakie będą zastosowane przy tego typu produkcji pochodzące od ich wytwórcy. Zdaniem skarżącego kasacyjnie dane przyjęte w zaskarżonej decyzji są nieprawdziwe i nieudowodnione, a co za tym idzie nie ma podstaw do przyjęcia, że uwarunkowania środowiskowe dla inwestycji w jej wariancie przyjętym przez inwestora spełniają wymogi stawiane prawem dla ich wydania. Następnie podniesiono, że Sąd I instancji nie wyjaśnił wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i utrzymał w obrocie prawnym decyzje, które nie były poprzedzone rzetelnymi ustaleniami dowodowymi, jakie będzie faktyczne zużycie wody i ilość ścieków w przyszłej działalności przedsięwzięcia, a w rezultacie oparł się na raporcie oddziaływania na środowisko zawierającym niespójne i nielogiczne ustalenia w zakresie stanu faktycznego niedające się uzasadnić nawet matematycznie. W rezultacie oparł się na dowodzie, który nie powinien być w ogóle uznany za dowód na którym winno być oparte orzeczenie ze względu na nierzetelność. To samo na wcześniejszych etapach postępowania uczyniły organy orzekające w sprawie. Sąd I instancji przyjął, iż raport jest ekspertyzą osób posiadających kwalifikacje szczególne i tym samym dokonał niewłaściwej oceny wartości tego dokumentu jako dowodu, a obowiązek ten wynika wprost z art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 106 § 3 p.p.s.a. To samo dotyczy opinii Dyrektora Zarządu Regionalnego Gospodarki Wód Polskich w Poznaniu. Stowarzyszenie podkreśliło, że błędy spowodowane oceną dowodów doprowadziły do naruszeń przepisów prawa materialnego poprzez ich niezastosowanie bądź niewłaściwą wykładnię i stosowanie. W ocenie skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji naruszył poprzez niezastosowanie art. 81 § 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez niedokonanie oceny, czy wariant przedsięwzięcia przyjęty w decyzji nie posiada cech braku możliwości realizacji przedsięwzięcia w wariancie proponowanym przez wnioskodawcę, czyli czy jest w ogóle możliwy do realizacji. Stowarzyszenie stoi na stanowisku, że decyzje organów obu instancji, a za nimi Sąd I instancji przyjęły rażąco za małe ilości zużycia wody w przyszłym przedsięwzięciu, ale również zaniechały określenia w jaki sposób wody z separatorów będą utylizowane i ile faktycznie powstanie ścieków w czasie efektywnie prowadzonej produkcji, zatem nie odpowiedziano na pytanie czy przedsięwzięcie będzie możliwe do realizacji. Następnie wskazano, że nieprawidłowe ustalenie ilości zużytej wody i powstałych ścieków doprowadziło do tego, iż decyzje organów obu instancji nie dały również odpowiedzi na pytanie, czy w stanie faktycznym doszło do spełnienia przesłanek, o jakich mowa w art. 81 § 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, brak rzetelnego dowodu jakie będą faktyczne ilości zużycia wody i produkcji ścieków wyklucza przyjęcie, iż w postępowaniu ustalono, czy przyszłe przedsięwzięcie w wariancie proponowanym w decyzji nie będzie negatywnie wpływać na wody powierzchniowe i tym samym, czy nie naruszy celów środowiskowych opisanych w art. 56 prawa wodnego, czym naruszony został poprzez niezastosowanie art. 81 § 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, a Sąd I instancji utrzymał w obrocie wadliwe, oparte na nierzetelnych danych związanych ze zużyciem, wody i produkcji ścieków przemysłowych decyzje obu organów. Stowarzyszenie zauważyło, że w postępowaniu nie przeprowadzono dowodu, czy instalacja wodociągowa gminy jest w stanie obsłużyć faktyczny pobór wody przez przedsięwzięcie i jak wpłynie na pobór wody z miejscowych ujęć oraz jak wpłynie na zaopatrzenie w wodę mieszkańców gminy oraz stan wód powierzchniowych. Nie ustalono w sposób niewątpliwy jakie będą faktyczne ilości szlamów po czyszczeniu odpadów i czy oczyszczalnia gminna jest w stanie obsłużyć przyjęcie szlamów w ich faktycznej ilości z przyszłego przedsięwzięcia, a o problemach gminy związanych z brakiem wydolności oczyszczalni jeszcze bez istnienia przyszłego przedsięwzięcia, świadczy decyzja WIOŚ z 10 czerwca 2021 r., nr DKW/6/2021.MH w przedmiocie wymierzenia kary za przekroczenie norm wprowadzania ścieków do ziemi i powietrza wraz ze skargą mieszkańca. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, wyrok Sądu I instancji świadczy o tym, że Sąd nie poświęcił uwagi zagadnieniu, czy ścieki powstałe po umyciu odpadów kabli są ściekiem przemysłowym i tym samym nie rozpoznał zarzutów związanych z naruszeniem przepisów prawa wodnego podanych w skardze do Sądu I instancji. Organy obu instancji przyjęły, iż wody po opłukaniu odpadów w separatorze będą odpadem o kodzie 19 12 12 tzw. inne odpady (w tym zmieszane substancje i przedmioty) z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 19 12 11 w rozumieniu rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. z 2020 r. Nr 1, poz. 3). Sąd I instancji w ogóle nie zajął się tą tematyką. W rezultacie utrzymał w mocy decyzję środowiskową bez wskazania działań na rzecz gospodarowania ściekami przemysłowymi w ich rzeczywistym wymiarze dla przyszłego przedsięwzięcia. Tymczasem woda wraz z osadami po oczyszczaniu odpadów jest ściekiem przemysłowym z rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 64 ustawy prawo wodne. Inwestycja nie będzie posiadała własnej oczyszczalni ścieków, jak i innych urządzeń kanalizacyjnych z tego też względu będzie musiała korzystać z urządzeń kanalizacyjnych innych podmiotów, a więc międzygminnej oczyszczalni ścieków dla gminy P. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. W sytuacji gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z 4 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 402/13, LEX nr 1488113; wyrok NSA z 17 lutego 2023 r., sygn. akt II GSK 1458/19; wyrok NSA z 1 marca 2023 r., sygn. akt I FSK 375/20). Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd I instancji przepis prawa materialnego. Nie są oparte na usprawiedliwionych podstawach: zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 227 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 1568 ze zm.; dalej: k.p.c.) w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. oraz zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. Skarżący kasacyjnie naruszenia powyższych przepisów upatruje w dokonaniu niewłaściwej oceny raportu oddziaływania na środowisko oraz opinii Dyrektora Zarządu Regionalnego Wód Polskich w Poznaniu. Powołany w zarzutach skargi kasacyjnej art. 106 § 3 p.p.s.a. stanowi, że sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym ograniczone jest wyłącznie do możliwości przeprowadzenia dowodu z dokumentów i może mieć wyłącznie charakter uzupełniający. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w powyższym przepisie jest ocena, czy organy prawidłowo ustaliły ten stan i czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń, co oznacza, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym nie może zmierzać do rozpatrzenia sprawy, w tym ustalenia stanu faktycznego sprawy. W orzecznictwie NSA zwraca się uwagę, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, a więc sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. W drodze wyjątku, zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., Sąd może przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentów. Nie jest natomiast jego rolą uzupełnianie materiału dowodowego. Przy czym art. 106 § 3 p.p.s.a. stwarza sądowi możliwość przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z dokumentów, a nie nakłada na sąd takiego obowiązku. W rozpoznawanej sprawie skarżący kasacyjnie nie składał wniosków dowodowych. Nie wyjaśnił również jakich dowodów z dokumentów, celem oceny zgromadzonego materiału dowodowego nie przeprowadził Sąd I instancji. Dodać ponadto należy, że przywołane przepisy postępowania cywilnego mają odpowiednie zastosowanie w postępowaniu administracyjnym na podstawie art. 106 § 5 p.p.s.a., który to przepis nie został powołany jako podstawa skargi kasacyjnej. Dodać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny ocenił wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania i na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Skarga kasacyjna faktycznie kwestionuje wartość merytoryczną raportu, oczekując przeprowadzenia postępowania dowodowego przez Sąd I instancji w tym zakresie. Oczekiwanie to jest niemożliwie nie tylko z uwagi na przedstawione powyżej przepisy postępowania dowodowego obowiązujące przez sądami administracyjnymi, ale także z tego powodu, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do kwestionowania merytorycznej zawartości raportu, a może go oceniać tylko pod kątem poprawności formalnej, tj. zgodności raportu z przepisami określającymi sposób jego sporządzenia, logiki wywodów, kompletności i spójności, czyli czy raport spełnia wymagania ustawowe, co do jego zawartości (treści) w rozumieniu art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2020 r., poz. 283 ze zm.; dalej: u.i.o.ś., ustawa środowiskowa). Raport jest dokumentem prywatnym, ale opracowanym przez osoby posiadające wiadomości specjalne. Raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń może nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, której wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora (vide wyrok NSA z 28 października 2016 r.; sygn. akt II OSK 844/16; wyrok WSA w Krakowie z 19 września 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 795/16; wyrok WSA w Szczecinie z 27 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 1496/15 - dostępne w CBOSA). Zatem zarzuty i zastrzeżenia strony wobec ustaleń raportu nie mogą być gołosłowne, a powinny zostać poparte np. ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskaże wady raportu. Kontrdowody przeciwko specjalistycznemu raportowi powinny reprezentować wartość merytoryczną na co najmniej równym poziomie kompleksowości, a nie stanowić uwagi negujące założenia w nim zawarte, niepoparte głębszą analizą. Dodać także należy, że Sąd I instancji przedstawił i szeroko omówił rozważania dotyczące ilości zużycia wody i braku powstawania ścieków wskazując na logikę i spójność zawartych tam wywodów. Skarżący kasacyjnie nie odniósł się do tych twierdzeń, kwestionując jedynie wartość dowodową raportu w tym zakresie bez przedstawienia jakichkolwiek dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Okoliczności te czynią powyższe zarzuty skargi kasacyjnej bezzasadnymi. Brak podważenia prawidłowości ustaleń stanu faktycznego czynią bezzasadnym zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 81 § 1 u.i.o.ś. i art. 82 § 1b u.i.o.ś. poprzez ich "niezastosowanie". Przypomnieć przy tym należy, że związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (por. uchwała pełnego składu sędziów NSA z 26 października 2009 r., I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek wskazać podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku sądu I instancji, określić zarzuty i szczegółowo je uzasadnić, wskazując które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Z treści przepisów art. 174 pkt 1 p.p.s.a. wynika, iż naruszenie prawa materialnego polegać może na błędnej jego wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Pomiędzy tymi dwoma rodzajami naruszeń prawa zachodzi zatem istotna różnica, gdyż błąd wykładni ma miejsce na etapie interpretacji podstawy materialnej stosowanej w danej sprawie administracyjnej. Z kolei niewłaściwe zastosowanie prawa odnosi się do dalszego etapu procesu zastosowania normy materialnej, tj. etapu, w którym doszło już do podjęcia decyzji interpretacyjnej oraz ustalenia faktów istotnych sprawy, a organ musi zadecydować, czy ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada normatywnemu stanowi faktycznemu wynikającemu ze stosowanej normy materialnej i jej rozumienia określonego w decyzji interpretacyjnej. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za nieprawidłowy (por. wyrok NSA z 13 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GSK 717/12; wyrok NSA z 4 lipca 2013 r., sygn. akt I GSK 934/12). Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest takie zredagowanie podstaw kasacyjnych i zarzutów skargi, a także ich uzasadnienia, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok NSA z 19 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 1688/07). Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem domniemywać granic skargi kasacyjnej. Sąd ten jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej, czy też poprawianie jej niedokładności (por. wyrok NSA z 13 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 1420/14). Właściwe określenie w skardze kasacyjnej zakresu i podstaw zaskarżenia jest również konieczne z uwagi na ustanowioną w art. 183 p.p.s.a. wskazaną wyżej zasadę stanowiącą, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się zatem do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną bez możliwości ich uzupełnienia, skorygowania, dopowiedzenia brakujących elementów. W konsekwencji powyższych rozważań jako niezasadne należało zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Jak już wcześniej wskazano brak podważenia prawidłowości ustaleń stanu faktycznego dokonanego przez organ administracji czyni nieusprawiedliwionym zarzut skargi kasacyjnej dotyczący niezastosowania art. 81 § 1 u.i.o.ś. i art. 82 § 1b u.i.o.ś. Przepisy te zostały w sprawie zastosowane stosownie do ustalonego przez organ stanu faktycznego sprawy. Nie zasługiwały na aprobatę także zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 81 § 3 u.i.o.ś. w zw. z art. 56 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2020 r., poz. 310 ze zm.) oraz art. 16 pkt 1 c i pkt 64 Prawa wodnego i art. 34 ust. 4 i art. 392 ust. 2 Prawa wodnego i § 8 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 14 lipca 2006 r. w sprawie sposobu realizacji obowiązków dostawców ścieków przemysłowych oraz warunków wprowadzania ścieków do urządzeń kanalizacyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1757) poprzez jego niewłaściwą "wykładnię i stosowanie". W odniesieniu do powyższych przepisów skarżący kasacyjnie kwestionował wartość dowodów raportu w zakresie ilości zużytej wody, jak i braku odprowadzania ścieków. Okoliczności stanu faktycznego dotyczącego tej kwestii nie zostały skutecznie podważone w skardze kasacyjnej. W odniesieniu zaś do kwestionowania naruszenia tych przepisów w zakresie błędnej wykładni skarga kasacyjna nie wskazuje na czym miałaby polegać błędna wykładnia tych przepisów dokonana przez Sąd I instancji i jaka powinna być prawidłowa wykładnia tych przepisów, co uniemożliwia kontrolę kasacyjną w tej części. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika zaś, że skarżący kasacyjnie kwestionuje prawidłowość ustaleń stanu faktycznego, a nie dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wykładnię przepisów prawa materialnego. Mając na względzie powyższe skarga kasacyjna jako nieoparta na usprawiedliwionych podstawach prawnych została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a.