III OSK 7484/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) sędzia del. WSA Ireneusz Dukiel protokolant starszy asystent sędziego Agnieszka Kozik po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 2767/20 w sprawie ze skargi M.G. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z 30 października 2020 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zagospodarowania odpadu 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z 30 października 2020 r. nr [...] 2. zasądza od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz M.G. kwotę 1037 (jeden tysiąc trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wyrokiem z 28 kwietnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M.G. (dalej: skarżąca) na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z 30 października 2020 r. w przedmiocie zobowiązania do zagospodarowania odpadu. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w wyniku zgłoszenia do procedury rejestracji przez skarżącą pojazdu marki FORD [...] o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...] inspektorzy Wydziału Komunikacji i Transportu Starosty Buskiego ujawnili nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadu, o czym zawiadomiony został Główny Inspektor Ochrony Środowiska w piśmie z 1 lipca 2019 r., przekazując jednocześnie dokumentację sprawy w postaci kopii dokumentu Texas Salvage Vehicle Title Nr [...] wraz z tłumaczeniem, kopii faktury zakupu pojazdu z 26 lutego 2019 r. wraz z tłumaczeniem, kopii oświadczenia skarżącej z 1 lipca 2019 r. potwierdzającego zakup przedmiotowego pojazdu na terytorium USA, a także kopii dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy na terytorium kraju od nabytego wewnątrzwspólnotowo pojazdu niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju. Postanowieniem z 24 lipca 2020 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska zobowiązał skarżącą do zastosowania procedur określonych w art. 24 ust. 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z dnia 12 lipca 2006 r. ze zm.) przez zagospodarowanie odpadu o kodzie 16 01 04* w postaci przedmiotowego pojazdu, wysłanego z terytorium USA na terytorium Polski, przez przedsiębiorcę prowadzącego stację demontażu pojazdów, posiadającego decyzję właściwego organu w zakresie gospodarki odpadami, wymaganej w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów. Skarżąca wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Główny Inspektor Ochrony Środowiska postanowieniem z 30 października 2020 r. uchylił postanowienie z 24 lipca 2020 r. w zakresie terminu jego wykonania, oraz utrzymał to postanowienie w pozostałym zakresie, określił nowy termin wykonania obowiązku na nie więcej niż 30 dni. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ powołał art. 144, art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 127 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.) w związku z art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. z 2020 r., poz. 1792) oraz w związku z art. 24 ust. 3 lit. a) i art. 2 pkt 35 lit. a) rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006, a także art. 18 ustawy z 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1610 ze zm.). Skarżąca wniosła skargę na postanowienie z 30 października 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Oddalając skargę Sąd I instancji podzielił stanowisko organu w zakresie uznania przedmiotowego pojazdu za odpad w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2020 r., poz. 797 ze zm. - dalej: ustawa o odpadach), co uzasadniło zastosowanie procedur określonych w art. 24 ust. 3 rozporządzenia Nr 1013/2006. Poprzedni właściciel sprzedał uszkodzony pojazd nie dokonując wymaganych napraw i przekazując dla pojazdu dokument "Texas Salvage Vehicle Title" nr [...], czyli "Świadectwo Własności Pojazdu Powypadkowego w stanie Texas". Na podstawie tego dokumentu zakazane jest prowadzenie lub rejestracja mechanicznego pojazdu powypadkowego, dopóki pojazd nie zostanie naprawiony, przebudowany lub odnowiony oraz dopóki wymagany proces naprawionego pojazdu powypadkowego nie zostanie zakończony, a dokumentacja uzupełniona i dostarczona. Skarżący w toku postępowania nie przedstawił świadectwa własności pojazdu naprawionego, przebudowanego lub odnowionego ("Certificat of Title – Rebuild Salvage"). Pojazd stracił swoje dotychczasowe przeznaczenie już na terenie USA i w takim stanie technicznym został przemieszczony do Polski. Nabycie przez pojazd statusu odpadu uzależnione jest od tego, czy w dacie przekroczenia granicy może być wykorzystywany zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem, a zatem czy może poruszać się po drogach. Z tej przyczyny w postępowaniu w sprawie dotyczącej międzynarodowego przemieszczania odpadów nie bada się możliwości przywrócenia pojazdowi stanu technicznego umożliwiającego dopuszczenie do ruchu drogowego. To, co stanie się w przyszłości z pojazdem, nie ma wpływu na uzyskany przez niego status odpadu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego. Po pierwsze, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach przez brak uwzględnienia skargi, pomimo błędnej wykładni wskazanych wyżej przepisów, prowadzącej do wadliwego określenia przesłanek koniecznych do stwierdzenia, że dany przedmiot jest odpadem. Po drugie, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 2 pkt 35 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006. W ocenie skarżącej, przepis ten został niewłaściwie zastosowany w wyniku uznania, że doszło do nielegalnego przemieszczenia odpadów, Po trzecie, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy międzynarodowym przemieszczaniu odpadów oraz w związku z art. 24 ust. 3 lit. a) rozporządzenia nr 1013/2006. W ocenie skarżącej, przepis ten został niewłaściwie zastosowany w wyniku uznania, że doszło do nielegalnego przemieszczenia odpadów. Po czwarte, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 72 ust. 2a oraz art. 72 ust. 2 pkt 5 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2020 r. poz. 110 ze zm.), przez uznanie, że nie było możliwości zarejestrowania pojazdu na terenie Polski. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania. Po pierwsze, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. przez nieuwzględnienie skargi pomimo rażącego naruszenia przez organ wskazanych wyżej przepisów, polegającego na braku wystarczającego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i nieprzeprowadzeniu postępowania dowodowego w odpowiednim zakresie. Po drugie, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 8 k.p.a. oraz w związku z § 8 i § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji oznaczenia pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2355). Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z "poprawnej" faktury sprzedaży przedmiotowego samochodu wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski, na okoliczność tego, że przedmiotowy pojazd nie stanowił odpadu, lecz był pojazdem używanym, powypadkowym, wytycznych Korespondentów nr 9 w sprawie przemieszczania odpadów w postaci pojazdów na okoliczność interpretacji przepisów dotyczących odpadów, wskazówek metodycznych Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z 3 kwietnia 2008 r. oraz wydruku z wystąpienia pokontrolnego NIK Delegatury w Rzeszowie na okoliczność interpretacji przepisów amerykańskich dotyczących dopuszczalności rejestracji pojazdów na podstawie tytułów Salvage Title (lub Certificate of Salvage). Skarżąca wniosła o przeprowadzenie rozprawy, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Zasadnicze znaczenie w tej sprawie miało ustalenie, czy przedmiotowy pojazd stanowił odpad w dacie międzynarodowego przemieszczenia, a zatem czy wypełniał definicję odpadu w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach, zgodnie z którym przez odpady rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Przepis ten stanowi implementację art. 3 pkt 1 dyrektywy nr 2008/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy (Dz.Urz. UE L z 2008 r. poz. 312, s. 3). W pierwszej kolejności należy zatem odpowiedzieć na pytanie, czy zbywca pojazdu zamierzał się ich pozbyć nie widząc dla niego innego zastosowania, tak jak to przyjął za organem Sąd I instancji. Jest to warunek konieczny dla przyjęcia, że skarżąca w tej sprawie dokonała międzynarodowego przemieszczenia odpadów, ponieważ tylko ustalenie, że pojazd był pojazdem wycofanym z eksploatacji (a więc odpadem), pozwala na ocenę, że status ten zachował po wprowadzeniu na terytorium Polski. Pojęcie "pozbycie się", które stanowi przesłankę do uznania za odpad, oznacza zmianę sposobu użytkowania wskazanego przedmiotu, czyli użytkowanie w inny sposób niż nakazuje to przeznaczenie danego przedmiotu, a nowy sposób użytkowania mógłby wywoływać niekorzystne oddziaływanie na środowisko. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zakwalifikowanie substancji lub przedmiotu jako odpadu wynika przede wszystkim z zachowania posiadacza i ze znaczenia terminu "pozbywać się" (wyrok z 4 lipca 2019 r., Tronex, C 624/17, EU:C:2019:564, pkt 17 i przytoczone tam orzecznictwo). W odniesieniu do pojęcia "pozbywać się" z utrwalonego orzecznictwa wynika również, że należy je interpretować z uwzględnieniem celu dyrektywy 2008/98, którym zgodnie z motywem 6 tej dyrektywy jest zmniejszenie negatywnych skutków wytwarzania odpadów i gospodarowania nimi dla zdrowia ludzkiego i środowiska. Pojęcie to wymaga również wykładni w świetle art. 191 ust. 2 TFUE, który stanowi, że polityka Unii Europejskiej w dziedzinie środowiska stawia sobie za cel wysoki poziom ochrony i opiera się w szczególności na zasadach ostrożności i działania zapobiegawczego. Wynika z tego, że pojęcia "pozbywać się", a zatem i pojęcia odpadów w rozumieniu art. 3 pkt 1 dyrektywy 2008/98, nie można interpretować w sposób zawężający. Pojęcie "pozbywać się" obejmuje zarówno odzysk, jak i unieszkodliwianie danej substancji lub przedmiotu w rozumieniu art. 3 pkt 15 i 19 dyrektywy. Z orzecznictwa TSUE wynika także, że to, czy dany przedmiot lub substancja stanowi odpad w rozumieniu dyrektywy 2008/98, należy ustalić w świetle wszystkich okoliczności, z uwzględnieniem celu tej dyrektywy i jej skuteczności, która nie powinna zostać naruszona. Oznaczone okoliczności mogą zatem stanowić wskazówkę występowania działania polegającego na pozbywaniu się, zamiaru pozbycia się lub zobowiązania do pozbycia się substancji lub przedmiotu w rozumieniu art. 3 pkt 1 dyrektywy 2008/98. Jednocześnie nie budzi wątpliwości, że pojęcie odpadów nie wyklucza substancji i przedmiotów, które mogą zostać ponownie gospodarczo wykorzystane. System nadzoru i gospodarowania ustanowiony dyrektywą 2008/98 ma bowiem na celu objęcie swoim zakresem wszystkich przedmiotów i substancji, których ich właściciel się pozbywa, nawet jeżeli mają one wartość handlową i są gromadzone z powodów handlowych do celów recyklingu, regeneracji lub ponownego wykorzystania (zob. podobnie wyroki: z 24 czerwca 2008 r., Commune de Mesquer, C 188/07, EU:C:2008:359, pkt 40; z 3 października 2013 r., Brady, C 113/12, EU:C:2013:627, pkt 42 i przytoczone tam orzecznictwo). W wyroku z 14 października 2020 r. w sprawie C-629/19 TSUE ponadto orzekł, że należy zwrócić szczególną uwagę, czy rozpatrywany przedmiot lub substancja nie są już przydatne dotychczasowemu właścicielowi, a więc czy przedmiot lub substancja stanowią obciążenie, którego posiadacz zamierza się pozbyć. Gdy taka sytuacja rzeczywiście ma miejsce, istnieje ryzyko, że posiadacz pozbędzie się danego przedmiotu lub substancji, które do niego należą, w sposób mogący szkodzić środowisku, w szczególności porzucając, wysypując lub unieszkodliwiając je w niekontrolowany sposób. Ten przedmiot lub substancja, wchodząc w zakres pojęcia "odpadów" w rozumieniu dyrektywy 2008/98, podlegają przepisom tej dyrektywy, co oznacza, że odzyskiwania lub unieszkodliwiania przedmiotu lub substancji należy dokonać bez zagrażania zdrowiu ludzkiemu oraz bez stosowania procesów lub metod, które mogłyby szkodzić środowisku. W związku z tym stopień prawdopodobieństwa ponownego wykorzystania towaru, substancji lub produktu bez wstępnego przetwarzania stanowi istotną przesłankę ich kwalifikacji jako odpad. Przepisy dyrektywy 2008/98 dotyczą bowiem zapewnienia, żeby czynności odzyskiwania i unieszkodliwiania odpadów były wprowadzane w życie bez zagrożenia dla zdrowia ludzkiego oraz bez stosowania procesów lub metod, które mogłyby szkodzić środowisku. Uwzględniając obowiązek dokonania wykładni rozszerzającej pojęcia odpadu, należy uznać, że dotyczy jedynie sytuacji, w których ponowne wykorzystanie takiego towaru lub substancji jest nie tylko możliwe, ale i pewne, bez konieczności poddania w tym celu uprzedniemu procesowi odzyskiwania odpadów, o którym mowa w załączniku II do dyrektywy 2008/98. W kontekście tych rozważań TSUE konsekwentnie podkreśla, że to organy krajowe są właściwe do oceny okoliczności faktycznych rozpoznawanej przez nich sprawy i ustalenie, czy posiadacz przedmiotu lub substancji rzeczywiście miał zamiar ich "pozbycia się". W świetle powyższych rozważań nie ulega zatem wątpliwości, że sformułowana wyżej definicja odpadu jest definicją szeroką i musi ulegać doprecyzowaniu na gruncie poszczególnych stanów faktycznych. W odniesieniu do sprowadzanych z zagranicy pojazdów, tego rodzaju doprecyzowanie mogą stanowić wskazówki metodyczne Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z 3 kwietnia 2008 r. z korektami pkt 2 z 15 lipca 2008 r. oraz z 21 marca 2013 r. w sprawie uznawania pojazdów za odpad w transgranicznym przemieszczaniu odpadów. Wskazówki te zostały sporządzone przez wyspecjalizowany organ i wydane na podstawie § 1 ust. 2 pkt 4 porozumienia z 7 lutego 2007 r. pomiędzy Ministrem Finansów, Głównym Inspektorem Ochrony Środowiska oraz Komendantem Głównym Straży Granicznej w sprawie współdziałania w zakresie transgranicznego przemieszczania odpadów oraz biorąc pod uwagę porozumienie z 26 lipca 2006 r. pomiędzy Głównym Inspektorem Ochrony Środowiska, a Głównym Inspektorem Transportu Drogowego o współdziałaniu Inspekcji Ochrony Środowiska i Inspekcji Transportu Drogowego, w celu zapewnienia jednolitej interpretacji przepisów prawa krajowego, wspólnotowego i międzynarodowego w zakresie dotyczącym transgranicznego przemieszczania odpadów. Wskazówki te uwzględniają ponadto wspólną interpretację wszystkich państw członkowskich rozporządzenia Nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów. Stąd też, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazówki metodyczne mogą mieć istotne znaczenie dla wykładni definicji odpadu w związku z transgranicznym przemieszczaniem pojazdu. Stanowisko to jest utrwalone w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki z 19 listopada 2024 r., III OSK 4388/21, z 23 lipca 2024 r., III OSK 2401/22 oraz z 12 marca 2024 r., III OSK 1426/22). Dokument ten jest znany Sądowi z urzędu i brak było podstaw do dopuszczenia go jako dowód w sprawie. Z wskazówek metodycznych wynika, że transgranicznie przemieszczany pojazd wypełnia definicję odpadu, określoną w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach, jeżeli: 1. poprzedni właściciel dokonał pozbycia się pojazdu uszkodzonego, posiadającego dokument własności pojazdu, z którego wynika, że nie nadaje się on do naprawy lub uległ kasacji ("Certificate of Destruction", "Damage Equal to the Value", "For Parts Only", "Non Rebuildable", "Non Repairable" itp.); 2. poprzedni właściciel dokonał pozbycia się pojazdu uszkodzonego, posiadającego dokument pojazdu inny niż w pkt 1, a uszkodzony pojazd wymaga napraw wykraczających poza naprawy drobne określone w "Wytycznych korespondentów Nr 9 w sprawie przemieszczania odpadów w postaci pojazdów"; 3. z oświadczenia strony lub dokumentów (faktura) wynika, że zakupiła pojazd z przeznaczeniem na części; 4. przewożona jest część pojazdu lub pojedyncze części nie nadające się do bezpośredniego zamontowania w pojazdach oraz części wymontowane z pojazdów, których ponowne użycie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub negatywnie wpływa na środowisko - części te są wymienione w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 28 września 2005 r. w sprawie wykazu przedmiotów wyposażenia i części wymontowanych z pojazdów, których ponowne użycie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub negatywnie wpływa na środowisko (Dz.U. Nr 201, poz. 1666). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej i na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 w związku z art. 193 p.p.s.a.), zapoznał się z załączoną do skargi kasacyjnej kopią wystąpienia pokontrolnego NIK, jednak brak jest podstaw do dopuszczenia tego dokumentu jako dowodu w postępowaniu, ponieważ z jego treści nie wynika, żeby odnosił się bezpośrednio do tej konkretnej sprawy i tego konkretnego pojazdu. Zarzuty NIK sprowadzały się natomiast w istocie do wykazania, że pomimo wystawienia dokumentu "Title of salvage" dla pojazdów przemieszczanych na terytorium Polski, nie wszystkie były traktowane jak odpad. Niezależnie jednak od powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tej sprawie Sąd I instancji nieprawidłowo (przedwcześnie) orzekł (podzielając w tym zakresie stanowisko organów), że przedmiotowy pojazd stanowił odpad w dacie jego przemieszczenia. Przede wszystkim dla spornego pojazdu został wydany dokument pn. "Texas Salvage Vehicle Title" i nie jest to jeden z dokumentów, o których mowa w pkt 1 wskazówek metodycznych, a zatem nie mógł mieć istotnego znaczenia z punktu widzenia tej sprawy. Ponadto, w tej sprawie nie ustalono czy została spełniona chociaż jedna z pozostałych przesłanek uznania pojazdu za odpad. W dniu 8 lipca 2011 r. na posiedzeniu korespondentów unijnych dla rozporządzenia Nr 1013/2006, zostały uzgodnione wytyczne w sprawie przemieszczania odpadów w postaci pojazdów. Również ten dokument jest znany Sądowi z urzędu i nie został dopuszczony jako dowód w sprawie, chociaż oczywiście Sąd uwzględnia treść tego dokumentu dokonując wykładni przepisów prawa materialnego znajdujących zastosowanie w tej sprawie. Wytyczne te zawierają bowiem ujednolicone stanowisko państw członkowskich co do sposobu, w jaki w rozumieniu wspólnym wszystkich państw członkowskich UE należy interpretować rozporządzenie nr 1013/2006. Z pkt 8 lit. e) wytycznych wynika, że pojazd używany klasyfikowany jest zazwyczaj jako odpad między innymi, gdy nie nadaje się do drobnych napraw lub posiada znacznie uszkodzone istotne części (np. w wyniku wypadku) lub jest pocięty na kawałki (np. na pół). Istotne przy kwalifikowaniu pojazdu jako odpadu może być również, że koszty naprawy przekraczają obecną wartość pojazdu (pkt 9 lit. d) wytycznych). Jako przykład drobnych napraw w wytycznych korespondentów wskazano bowiem pękniętą lub rozbitą przednią szybę, rozbite lampy przednie lub tylne, silnik wystawiony na działanie czynników atmosferycznych ze względu na brak maski, nieotwierające lub niezamykające się drzwi lub drzwi zdjęte z zawiasów (każda para drzwi dołączona do pojazdu), konieczność wymiany klocków hamulcowych, rozładowany akumulator lub jego brak, całkowicie zużyty bieżnik opon oraz uszkodzona nieistotna część pojazdu. Natomiast w tej sprawie brak jest opinii, z której wynikałoby, jakie były uszkodzenia pojazdu i czy można je zakwalifikować jako drobne naprawy. Nie wynika to także ze znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji zdjęciowej, która pozwala jedynie stwierdzić, że doszło do uszkodzenia przodu pojazdu, ale nie pozwala na stwierdzenie skutków tego uszkodzenia, w szczególności dla konstrukcji nośnej pojazdu. Natomiast, jak już wyżej wskazano, samo uszkodzenie świateł lub maski pojazdu może być kwalifikowane jako uszkodzenie wymagające drobnych napraw. Z akt sprawy nie wynika też, żeby spełnione zostały pozostałe dwie przesłanki uznania przedmiotowego pojazdu za odpad. Powyższe oznacza, że zarzuty kasacyjne kwestionujące uznanie pojazdu za odpad na tym etapie postępowania zasługiwały na uwzględnienie, ponieważ nie ustalono w sposób niebudzący wątpliwości, czy przedmiotowy pojazd stanowił odpad w dacie jego transgranicznego przemieszczenia. Ustalony stan faktyczny sprawy nie pozwalał zatem na prawidłowe zastosowanie odnośnych norm prawa materialnego. Podkreślenia wymaga, że nie ma znaczenia, czy możliwa jest naprawa pojazdu, ale to czy poprzedni właściciel pozbył się tego pojazdu nie dokonując tego rodzaju naprawy. Czy do tego rodzaju pozbycia się w tej sprawie doszło, nie wynika jednak z akt sprawy. Na uwzględnienie zasługiwały zatem zarzuty podnoszące naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Na skutek tego doszło do nieprawidłowego (przedwczesnego) zastosowania przez organ art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach w związku z art. 2 pkt 35 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 oraz w związku z art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy międzynarodowym przemieszczaniu odpadów jak i w związku z art. 24 ust. 3 lit. a) rozporządzenia nr 1013/2006. Nie dostrzegając tych naruszeń Sąd I instancji naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. przez ich niezastosowanie. Na uwzględnienie nie zasługiwały natomiast zarzuty podnoszące naruszenie art. 72 ust. 2a oraz art. 72 ust. 2 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz § 8 i § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji oznaczenia pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych. Z punktu widzenia uznania pojazdu za odpady kwestia rejestracji tego pojazdu nie ma istotnego znaczenia. Ponownie rozpoznając sprawę organ dokona oceny całokształtu materiału dowodowego, w tym dowodów złożonych ewentualnie przez skarżącą, na okoliczność stanu technicznego pojazdu w dacie jego międzynarodowego przemieszczenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, istotne znaczenie z tego punktu widzenia może mieć ustalenie kosztorysu oraz zakresu dokonanych w pojeździe napraw po jego sprowadzeniu do Polski, ewentualnie wyrażone w odniesieniu do tych napraw stanowisko biegłego. Uznając, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 203 § 1 p.p.s.a