III OW 53/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędzia del. WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Starosty Białostockiego o wykładnię postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 października 2024 r., sygn. akt III OW 53/24 w sprawie z wniosku Marszałka Województwa Podlaskiego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Marszałkiem Województwa Podlaskiego a Starostą Białostockim w przedmiocie wskazania organu właściwego w sprawie wydania pozwolenia zintegrowanego postanawia: odmówić wykładni postanowienia. .

Postanowieniem z 29 października 2024 r., sygn. akt III OW 53/24 Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu wniosku Marszałka Województwa Podlaskiego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Marszałkiem Województwa Podlaskiego a Starostą Białostockim w sprawie wydania pozwolenia zintegrowanego, wskazał Starostę jako organ właściwy do rozpoznania sprawy. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że brak jest podstaw do zakwalifikowania wnioskowanej instalacji jako przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, co z kolei wyklucza właściwość Marszałka Województwa Podlaskiego. W ocenie NSA nieprawidłowe jest stanowisko Starosty Powiatu Białostockiego, że za właściwością Marszałka przemawia treść art. 45 ust. 6 ustawy o odpadach. Zwrócono uwagę, że wniosek nie dotyczy ani wytwarzania odpadów, ani ich przetwarzania, lecz magazynowania odpadów niebezpiecznych, w oczekiwaniu na działania, o których mowa w pkt 1, 2 lit. b oraz w pkt 4 i 6, o całkowitej pojemności ponad 50 ton, z wyłączeniem wstępnego magazynowania odpadów przez ich wytwórcę w miejscu ich wytworzenia, magazynowania. NSA zauważył, że w ustawie o odpadach wyraźnie rozróżniono tymczasowe magazynowanie odpadów przez prowadzącego zbieranie odpadów od ich późniejszego odzysku lub unieszkodliwiania. Pismem z 16 stycznia 2025 r. Starosta Powiatu Białostockiego wniósł o wykładnię postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 października 2024 r., sygn. akt III OW 53/24. W uzasadnieniu wskazano, że mając na uwadze konkluzję Sądu, iż przedmiotowy wniosek nie dotyczy wytwarzania odpadów (pomimo, że obejmuje on wytwarzanie odpadów) a także, że organ związany jest zakresem żądania strony o wydanie pozwolenia zintegrowanego, Starosta Powiatu Białostockiego zwraca się z wnioskiem o rozstrzygnięcie wątpliwości co do poniższych kwestii: a) Czy nadal zasadnym jest wskazanie Starosty Powiatu Białostockiego jako organu właściwego w sprawie? b) Czy należy wydać pozwolenie zintegrowane wyłącznie w zakresie wytwarzania odpadów (oraz ewentualnie pozostałych emisji podlegających reglamentacji) nie uwzględniając warunków zbierania odpadów? c) Czy w wydanym w sprawie pozwoleniu zintegrowanym należy określić ustawowe warunki zezwolenia na zbieranie odpadów a do przedmiotowego wniosku mają zastosowanie wszystkie wymogi dotyczące zawartości formalnej wniosku o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów (w tym wymagane załączniki) oraz wymogi przeprowadzenia kontroli przez odpowiednie organy? Naczelny Sąd Administracyjny zaważył, co następuje: Wniosek o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej p.p.s.a.) Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Zgodnie z art. 166 p.p.s.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie z ugruntowanym poglądem zarówno orzecznictwa jak i doktryny, konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać. Wniosek o wykładnię nie może ponadto zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 652; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 stycznia 2010 r., sygn. akt II GZ 1/10 - orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi potrzeba dokonania wykładni postanowienia z 29 października 2024 r. Zarówno bowiem sentencja kwestionowanego postanowienia, jak i jego uzasadnienie jest sformułowane w sposób jasny i niebudzący wątpliwości. Brak jest wątpliwości co do tego, który z organów pozostających w sporze został wskazany jako właściwy w sprawie oraz motywów tego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wniosku o dokonanie wykładni sprowadza się zaś w istocie do usunięcia zaistniałych zdaniem wnioskodawcy błędów merytorycznych w uzasadnieniu postanowienia, co nie mieści się w pojęciu wykładni i jest niedopuszczalne. Wykładnia nie może zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia lub jego poszerzenia o inne nowe (nawet istotne) elementy (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lutego 2005 r., sygn. akt OZ 1312/04) W ramach wykładni nie mieści się także żądanie uzyskania wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania (B. Dauter, Wykładnia [w:] Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2018). Wnioskodawca podejmuje próbę polemiki ze stanowiskiem Sądu co do kwalifikacji przedsięwzięcia i wskazania Starosty jako organu właściwego do rozpoznania sprawy. Z treści uzasadnienia postanowienia jednoznacznie wynika, w jaki sposób Naczelny Sąd Administracyjny zakwalifikował wnioskowaną instalację do magazynowania opadów niebezpiecznych, a charakterystyka eksploatacji instalacji została opisana we wniosku spółki o wydanie pozwolenia zintegrowanego oraz we wniosku Marszałka o rozstrzygnięcie sporu o właściwość. Okoliczność, że stanowisko Starosty pozostaje odmienne nie może prowadzić do reinterpretacji postanowienia, czego w istocie domaga się wnioskodawca. Wnikliwa analiza postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 października 2024 r., sygn. akt III OW 53/24, a także wniosku spółki oraz stanowiska Marszałka pozwoli Staroście na dostrzeżenie istotnych elementów charakterystyki instalacji do magazynowania odpadów niebezpiecznych i wywiązanie się z obowiązku rozstrzygnięcia tej sprawy. Ze wskazanych wyżej przyczyn, wobec braku podstaw do dokonania wykładni postanowienia, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 158 w zw. z art. 166 oraz art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.