III OZ 138/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W.L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2019 r. sygn. akt II SPP/Wa 40/19 o odrzuceniu zażalenia w sprawie ze skargi W.L. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Centralną Komisję Lekarską w przedmiocie skierowania do komisji lekarskiej w celu określenia grupy inwalidzkiej funkcjonariusza zwolnionego ze służby postanawia oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 11 lipca 2019 r. sygn. akt II SPP/Wa 40/19, po rozpatrzeniu sprzeciwu W.L. od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SPP/Wa 40/19 w przedmiocie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi W.L. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Centralną Komisję Lekarską w przedmiocie skierowania do komisji lekarskiej w celu określenia grupy inwalidzkiej funkcjonariusza zwolnionego ze służby, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W.L. pismem z dnia 12 sierpnia 2019 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zażalenie na w/w postanowienie z dnia 11 lipca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 15 listopada 2019 r. sygn. akt II SPP/Wa 40/19 odrzucił zażalenie. W uzasadnieniu postanowienia podał, że zgodnie z art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2010 r., poz. 2325 ze zm. dalej w skrócie "P.p.s.a."), wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W świetle art. 194 § 1 P.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie określone w punktach 1-10 tego przepisu. Jeżeli zatem przepisy P.p.s.a. przewidują (w określonych sytuacjach) wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowią, że od takiego postanowienia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to wniesienie tego środka odwoławczego jest niedopuszczalne. Zauważyć należy, iż zgodnie z art. 260 § 1 i 2 P.p.s.a. – w brzmieniu znajdującym zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, tj. w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) – rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność, zaś sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. W ocenie Sądu pierwszej instancji, z powyższych regulacji jednoznacznie wynika, że rolą wojewódzkiego sądu administracyjnego jest merytoryczne rozpoznanie sprzeciwu, a więc definitywne rozstrzygnięcie kwestii z zakresu prawa pomocy będącej przedmiotem sprzeciwu. Ponadto, skoro wojewódzki sąd administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, to orzeczenie utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego posiada przymiot orzeczenia ostatecznego, tak jak orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego. Mając na uwadze aktualne brzmienie art. 260 P.p.s.a. podkreślić należy , iż w obecnym stanie prawnym na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego – zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie przysługuje. Powyższe stanowisko jest jednolicie prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienia NSA z dnia: 27 października 2016 r., sygn. akt I GZ 559/16; 2 grudnia 2016 r., sygn. akt II FZ 694/16 i 7 czerwca 2017 r., sygn. akt II OZ 586/17). W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., uznając zażalenie za niedopuszczalne, orzekł, jak w postanowieniu. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia W.L. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wyraził niezadowolenie z zajętego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stanowiska. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 260 § 1 i 2 P.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. (postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte po tej dacie), rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego w sprawie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność, zaś sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Zgodnie z art. 194 § 1 P.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których rodzaje wymieniono w tym przepisie. Powyższy przepis nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie, którego przedmiotem jest prawo pomocy. Również pozostałe przepisy P.p.s.a., w tym przepisy działu V, nie przewidują możliwości zaskarżenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego tego rodzaju rozstrzygnięć. W rozpoznawanej sprawie W.L. wniósł zatem zażalenie na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, które nie podlega zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W tej sytuacji zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lipca 2019 r., jako niedopuszczalne, podlegało odrzuceniu, a zatem zaskarżone postanowienie z dnia 15 listopada 2019 r. odpowiada prawu. Z uwagi na charakter zaskarżonego rozstrzygnięcia i powołane wyżej przepisy dotyczące dopuszczalności zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego o utrzymaniu w mocy orzeczenia referendarza sądowego wydanego w przedmiocie prawa pomocy, podniesione w zażaleniu zarzuty – niezwiązane z w/w kwestią – nie zasługiwały na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł, jak w postanowieniu.