III OZ 151/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Ewa Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2025 r. sygn. akt II SAB/Wa 722/24 odmawiające uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2025 r. sygn. II SAB/Wa 722/24 odrzucającego skargę K. J. na bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno – Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 23 czerwca 2024 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 11 lutego 2025 r., sygn. akt II SAB/Wa 722/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym, odmówił uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2025 r., sygn. II SAB/Wa 722/24, odrzucającego skargę K. J. na bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno – Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 23 czerwca 2024 r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że postanowienie z dnia 15 stycznia 2025 r., sygn. II SAB/Wa 722/24, nie może zostać uzupełnione na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 166 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej zwanej: "p.p.s.a.", gdyż zawiera ono wszystkie elementy wymagane prawem. W ww. postanowieniu, wbrew twierdzeniom skarżącego, rozpoznano w całości jego skargę na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 23 czerwca 2024 r. Sąd zaznaczył, ze skarga ta została odrzucona z przyczyn podanych w uzasadnieniu. Tym samym, zdaniem WSA w Warszawie, w niniejszej sprawie nie wystąpił żaden z dwóch przypadków uzupełnienia postanowienia – orzeczono bowiem o całości skargi, jak również nie ma podstaw do zamieszczenia w nim dodatkowego orzeczenia. Z kolei analiza wniosku skarżącego u uzupełnienie ww. postanowienia prowadzi do wniosku, że skarżący w istocie kwestionuje zapadłe w orzeczeniu rozstrzygnięcie odrzucające skargę i zmierza do jego zmiany poprzez przyjęcie takiego zakresu zaskarżenia, który skutkowałby merytorycznym rozpoznaniem jego skargi. Zdaniem Sądu I instancji, wykracza to jednak poza ramy instytucji uzupełnienia orzeczenia. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący. Wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie wniosku funkcjonariusza o wydanie orzeczenia uzupełniającego celem ponownego rozpoznania zgodnie z wiążącym zakresem przedmiotowym i prawnym. W uzasadnieniu zażalenia zakwestionował przyjęty w postępowaniu przedmiot sprawy. W odpowiedzi na zażalenie organ, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jego oddalenie oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo odmówił uzupełnienia postanowienia tego Sądu z dnia 15 stycznia 2025 r., sygn. II SAB/Wa 722/24, o odrzuceniu skargi. Wyjaśnić należy, że w myśl art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Instytucja uzupełnienia wyroku ma zastosowanie wówczas, gdy sąd albo nie orzekł o całości skargi, albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, do zamieszczenia którego był zobowiązany. Złożenie wniosku o uzupełnienie wyroku nie może natomiast prowadzić do żądania zmiany rozstrzygnięcia podjętego przez Sąd. Tryb ten nie jest bowiem konkurencyjny wobec złożenia środka odwoławczego, którym jest skarga kasacyjna od wyroku Sądu pierwszej instancji. Kwestia ta jest jednolicie interpretowana w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienia NSA z 30 sierpnia 2012 r. sygn. akt II GSK 465/11, LEX nr 1223946 i z 2 października 2014 r. sygn. akt I OZ 634/14, LEX nr 1529076). Zgodnie z art. 166 p.p.s.a. przepis art. 157 § 1 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio do postanowień. W rozpatrywanej sprawie oczywiste jest, że wniosek złożony przez skarżącego zmierza do zakwestionowania rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2025 r., sygn. II SAB/Wa 722/24. Skarżący tak we wniosku o uzupełnienie powyższego postanowienia, jak i w zażaleniu na postanowienie z dnia 11 lutego 2025 r. podejmuje merytoryczną polemikę z postanowieniem odrzucającym skargę. W takim stanie rzeczy zażalenie K. J. jest oczywiście bezzasadne. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach postępowania zażaleniowego, ponieważ przepisy p.p.s.a. nie przewidują możliwości orzeczenia co do zwrotu kosztów w postępowaniu zażaleniowym. Przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a. przyznają stronie prawo do zwrotu kosztów w postępowaniu kasacyjnym wszczętym skargą kasacyjną od orzeczenia Sądu pierwszej instancji oddalającego lub uwzględniającego skargę. Tylko w tych przypadkach Naczelny Sąd Administracyjny jest obowiązany do zamieszczenia z urzędu w orzeczeniu rozstrzygnięcia o kosztach (art. 209 p.p.s.a.). Przepis art. 197 § 2 p.p.s.a. nie zawiera odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami w postępowaniu zażaleniowym