III OZ 197/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2025 r., sygn. akt II SAB/Wa 734/24 o odmowie uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2025 r., sygn. akt II SAB/Wa 734/24 odrzucającego skargę K.J. na bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 1 kwietnia 2024 r. o wydanie zaświadczenia postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2025 r., sygn. akt II SAB/Wa 734/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi K.J. na bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalnego-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 1 kwietnia 2024 r. o wydanie zaświadczenia: odrzucił skargę. Skarżący pismem z dnia 7 lutego 2025 r., przesłanym za pośrednictwem platformy e-PUAP, wniósł o uzupełnienie powyższego postanowienia. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 lutego 2025 r., sygn. akt II SAB/Wa 734/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, wniosku K.J. o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2025 r., sygn. akt II SAB/Wa 734/24 odrzucającego skargę K.J. na bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 1 kwietnia 2024 r. o wydanie zaświadczenia: odmówił uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2025 r., sygn. akt II SAB/Wa 734/24 odrzucającego skargę. W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2025 r., sygn. akt II SAB/Wa 734/24 nie może zostać uzupełnione na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 166 p.p.s.a., bowiem zawiera ono wszystkie elementy wymagane prawem. W przedmiotowym postanowieniu, wbrew twierdzeniu skarżącego, rozpoznano w całości jego skargę na bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 1 kwietnia 2024 r. o wydanie zaświadczenia. Powyższa skarga została odrzucona jako niedopuszczalna. W tej sytuacji nie zachodzi żaden z dwóch przypadków uzupełnienia postanowienia – orzeczono bowiem o całości skargi, jak również nie ma podstaw do zamieszczenia w nim dodatkowego orzeczenia. Analiza wniosku o uzupełnienie postanowienia i zawarta w nim argumentacja prowadzi do konstatacji, że skarżący w istocie kwestionuje zapadłe w orzeczeniu rozstrzygnięcie odrzucające skargę i zmierza do jego zmiany poprzez przyjęcie takiego zakresu zaskarżenia, który skutkowałby merytorycznym rozpoznaniem jego skargi. Jednak wykracza to poza ramy instytucji uregulowanej w art. 157 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 166 p.p.s.a. Wniosek o uzupełnienie postanowienia nie może stanowić dodatkowego środka jego zaskarżenia, uruchamiającego kolejne – poza przewidzianymi przez przepisy p.p.s.a. – postępowania kontrolne, ani też nie może stanowić polemiki z zapadłym orzeczeniem. Zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2025 r., sygn. akt II SAB/Wa 734/24, wywiódł skarżący K.J. zaskarżając je w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo odmówił uzupełnienia postanowienia tego Sądu z dnia 14 stycznia 2025 r., sygn. akt II SAB/Wa 734/24 odrzucającego skargę. Wskazać należy, że zgodnie z dyspozycją art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Instytucja uzupełnienia wyroku ma zastosowanie wówczas, gdy sąd albo nie orzekł o całości skargi, albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, do zamieszczenia którego był zobowiązany. Złożenie wniosku o uzupełnienie wyroku nie może natomiast prowadzić do żądania zmiany rozstrzygnięcia podjętego przez Sąd. Tryb ten nie jest bowiem konkurencyjny wobec złożenia środka odwoławczego, którym jest skarga kasacyjna od wyroku Sądu pierwszej instancji. Kwestia ta jest jednolicie interpretowana w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienia NSA z 30 sierpnia 2012 r. sygn. akt II GSK 465/11, LEX nr 1223946 i z 2 października 2014 r. sygn. akt I OZ 634/14, LEX nr 1529076). Natomiast zgodnie z art. 166 p.p.s.a. przepis art. 157 § 1 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio do postanowień. W niniejszej sprawie oczywiste jest, że wniosek złożony przez skarżącego zmierza do zakwestionowania rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2025 r., sygn. akt II SAB/Wa 734/24 odrzucającego skargę. Nadmienić należy, że skarżący zarówno we wniosku o uzupełnienie postanowienia, jak i w zażaleniu na zaskarżone postanowienie podejmuje merytoryczną polemikę z postanowieniem odrzucającym skargę. W takim stanie rzeczy zażalenie K.J. jest oczywiście bezzasadne. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.