III OZ 396/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 15 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. z siedzibą w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 kwietnia 2026 r. sygn. akt II SA/Wr 818/25 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 lutego 2026 r. sygn. akt II SA/Wr 818/25 w sprawie ze skargi S. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 8 września 2025 r., nr SKO 4213.34.2025 w przedmiocie zmiany decyzji dotyczącej pozwolenia zintegrowanego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2026 r. sygn. akt II SA/Wr 818/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej: "WSA we Wrocławiu", "Sąd I. instancji") odrzucił zażalenie S. z siedziba w P. (dalej: "Fundacja", "skarżąca") na postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 10 lutego 2026 r. odrzucające skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 8 września 2025 r. nr SKO 4213.34.2025 w przedmiocie zmiany decyzji dotyczącej pozwolenia zintegrowanego. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych zażalenia przez podpisanie zażalenia wniesionego w formie dokumentu elektronicznego kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Ponadto, ponieważ treść załącznika do pisma przewodniego, oznaczonego jako "Zażalenie do NSA.pdf", była niedostępna, o czym świadczył komunikat systemu EZD Sądu: "Dokument zarejestrowany. Zawartość dokumentu niedostępna", skarżąca została wezwana do ponownego przesłania podpisanego załącznika nr 1 do pisma przewodniego z dnia 2 marca 2026 r. w formie dokumentu elektronicznego opatrzonego jednym ze wskazanych podpisów. Wezwanie zostało przesłane drogą elektroniczną za pośrednictwem platformy ePUAP i doręczone skarżącej w dniu 12 marca 2026 r. Skarżąca nie wykonała jednak tego wezwania w wyznaczonym terminie. Wobec powyższego Sąd pierwszej instancji, działając na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.), odrzucił zażalenie. Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie, zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu podniosła, że skierowane do niej wezwanie do podpisania zażalenia było wewnętrznie sprzeczne i niejasne, ponieważ pismo zostało wniesione za pośrednictwem platformy ePUAP jako dokument elektroniczny. Zdaniem skarżącej wezwanie sugerowało konieczność ponownego przesłania dokumentów w sposób odpowiadający tradycyjnej formie papierowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu, a oceny tej nie podważają zarzuty podniesione w zażaleniu ani argumentacja przedstawiona na ich poparcie. Wymagania dotyczące pism w postępowaniu sądowoadministracyjnym zostały określone przede wszystkim w rozdziale 1 działu III p.p.s.a. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Stosownie do art. 194 § 3 p.p.s.a. zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma w postępowaniu sądowym. Jeżeli pismo nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący, zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni. Bezskuteczny upływ tego terminu prowadzi do odrzucenia zażalenia na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Podpis strony, jej przedstawiciela ustawowego albo pełnomocnika stanowi zatem obligatoryjny element pisma procesowego. W przypadku pisma wnoszonego w postaci papierowej podpis powinien być własnoręczny, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 46 § 4 p.p.s.a. Odmiennie uregulowano wymagania odnoszące się do pism wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego. Zgodnie z art. 46 § 2a p.p.s.a. takie pismo powinno ponadto zawierać adres elektroniczny oraz zostać podpisane przez stronę, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Stosownie zaś do art. 46 § 2b p.p.s.a. zasady podpisywania określone w § 2a stosuje się również do załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego. Oznacza to, że załącznik do pisma przewodniego, jeżeli zawiera właściwą treść środka zaskarżenia, powinien zostać odrębnie opatrzony jednym z podpisów wymienionych w art. 46 § 2a p.p.s.a. Powyższa wykładnia została potwierdzona w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2021 r., sygn. akt I FPS 2/21. Zgodnie z art. 269 § 1 p.p.s.a. stanowisko zajęte w uchwale ma ogólną moc wiążącą. Jeżeli skład sądu rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska wyrażonego w uchwale, powinien przedstawić powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w powołanej uchwale. Z akt sądowych jednoznacznie wynika, że na adres elektroniczny skarżącej przesłano wezwanie do usunięcia braków formalnych zażalenia przez jego podpisanie kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym oraz ponowne przesłanie podpisanego załącznika nr 1 do pisma przewodniego z dnia 2 marca 2026 r., którego zawartość była niedostępna. Wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 12 marca 2026 r., co potwierdza znajdujące się w aktach sprawy urzędowe poświadczenie doręczenia (k. 78 akt sądowych). Zgodnie z art. 74a § 1 p.p.s.a. doręczenie pism przez sąd następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej, jeżeli strona wniosła pismo w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą sądu lub organu, za pośrednictwem którego składane jest pismo, wystąpiła do sądu o takie doręczenie i wskazała sądowi adres elektroniczny albo wyraziła zgodę na doręczanie pism za pomocą tych środków i wskazała sądowi adres elektroniczny. W rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła pismo w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą, a tym samym została spełniona przesłanka określona w art. 74a § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji prawidłowo zatem doręczył skarżącej wezwanie do usunięcia braków formalnych zażalenia za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Wezwanie z dnia 3 marca 2026 r. zostało sformułowane w sposób jednoznaczny. Wskazano w nim czynności konieczne do usunięcia braków formalnych zażalenia, termin ich dokonania oraz skutek niewykonania wezwania w tym terminie. Treść wezwania została zamieszczona w przesłanej skarżącej wiadomości sądowej i jednoznacznie wskazywała, że wymagane jest ponowne przesłanie załącznika w formie dokumentu elektronicznego, opatrzonego kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, że wezwanie sugerowało konieczność przesłania dokumentów w tradycyjnej formie papierowej. Stronie wezwanej do usunięcia braków formalnych pisma nie przysługuje przy tym margines interpretacyjny co do sposobu wykonania wezwania, jeżeli szczegółowo i wyraźnie określono w nim czynności niezbędne do nadania pismu dalszego biegu (por. postanowienie NSA z dnia 5 września 2008 r., sygn. akt I FSK 536/08). Zarzut skarżącej, że wezwanie do podpisania zażalenia było wewnętrznie sprzeczne lub niejasne z tego względu, iż pismo zostało wniesione za pośrednictwem platformy ePUAP, nie zasługuje zatem na uwzględnienie. Skarżąca, pomimo skutecznego doręczenia wezwania oraz prawidłowego pouczenia o skutkach jego niewykonania w wyznaczonym terminie, nie przesłała dostępnego i należycie podpisanego załącznika zawierającego zażalenie. Nie usunęła zatem braków formalnych tego środka zaskarżenia. Przepisy art. 46 § 1 pkt 4 oraz art. 46 § 2a i § 2b p.p.s.a. nie pozostawiają wątpliwości, że zażalenie wniesione w formie dokumentu elektronicznego, także wówczas, gdy stanowi załącznik do pisma przewodniego, powinno zostać opatrzone jednym z podpisów wymienionych w art. 46 § 2a p.p.s.a. Nieusunięcie tego braku w wyznaczonym terminie uniemożliwia nadanie zażaleniu dalszego biegu i skutkuje jego odrzuceniem na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. W tych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu był obowiązany odrzucić przedmiotowe zażalenie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.