III OZ 402/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku D. O. o dokonanie wykładni postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2024 r., sygn. akt III OZ 402/24 w sprawie ze skargi D. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 22 listopada 2023 r., nr SKO.41/5970/L/2023 w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego postanawia: odmówić dokonania wykładni postanowienia.

Postanowieniem z dnia 18 października 2024 r., sygn. akt III OZ 402/24 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 maja 2024 r., sygn. akt III SA/Lu 71/24 o odmowie uzupełnienia wyroku Sądu I instancji z dnia 23 kwietnia 2024 r., sygn. akt III SA/Lu 71/24 o oddaleniu skargi D. O. (dalej także jako: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 22 listopada 2023 r., nr SKO.41/5970/L/2023 w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 29 maja 2024 r., sygn. akt III SA/Lu 71/24 rozpoznał wniosek skarżącego o uzupełnienie wyroku w niewłaściwym składzie, tj. jednoosobowym, a sprzeczny z prawem skład sądu orzekającego prowadzi do nieważności postępowania. Skarżący pismem z dnia 25 listopada 2024 r. wniósł o dokonanie wykładni ww. postanowienia i tym samym wyjaśnienie czy postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie uchylono w całości, czy też w części, a jeśli w części to w jakiej konkretnie, z jednoczesnym wskazaniem jaka jest, na skutek uchylenia, pełna i rzeczywista treść przekazu Naczelnego Sądu Administracyjnego do Sądu I instancji, a ponadto skarżący wniósł o wskazanie czy Naczelny Sąd Administracyjny przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a jeśli nie to dlaczego oraz zażądał stwierdzenia nieważności postępowania zakończonego wydaniem postanowienia z dnia 29 maja 2024 r., sygn. akt III SA/Lu 71/24. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek o dokonanie wykładni postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2024 r., sygn. III OZ 402/24 nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935) - dalej: p.p.s.a., Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Stosownie zaś do art. 166 p.p.s.a. przepis ten stosuje się odpowiednio do postanowień. Zgodnie z ugruntowanym poglądem zarówno orzecznictwa, jak i doktryny, konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Podkreślenia przy tym wymaga, że wniosek o dokonanie wykładni orzeczenia nie może zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu, czy wyjaśniania znaczenia użytych w uzasadnieniu orzeczenia słów. Wykładni podlega sentencja orzeczenia, zaś wątpliwości co do jego uzasadnienia wyjaśniane mogą być w trybie art. 158 p.p.s.a. jedynie wówczas, gdy jest to niezbędne dla dokonania prawidłowej interpretacji sentencji orzeczenia (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. akt I OZ 1011/07). Uwzględnienie wniosku może nastąpić jedynie, gdy istnieje rzeczywista wątpliwość co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji, a nie zmierza do udzielania odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. akt I OZ 1011/07). Zważywszy na powyższe, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi potrzeba dokonania wykładni postanowienia z dnia 18 października 2024 r., sygn. akt III OZ 402/24. Zarówno bowiem sentencja kwestionowanego postanowienia, jak i jego uzasadnienie są sformułowane w sposób czytelny. Nie zachodzą wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji. W sposób jasny wskazano bowiem przedmiot sprawy oraz sposób rozstrzygnięcia, a w uzasadnieniu podstawę prawną, jak również motywy jakimi kierował się Sąd zajmując stanowisko w rozpoznawanej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał dlaczego uznał za konieczne uchylenie postanowienia Sądu I instancji o odmowie uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 kwietnia 2024 r., sygn. akt III SA/Lu 71/24 wyjaśniając, że ww. postanowienie zostało wydane w niewłaściwym – jednoosobowym – składzie. Uzasadnienie wniosku o dokonanie wykładni postanowienia sprowadza się zaś w istocie do udzielenia stronie wnioskującej odpowiedzi na postawione przez nią pytania, co nie mieści się w pojęciu wykładni postanowienia i jest niedopuszczalne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący w rozpoznanym wniosku o dokonanie wykładni zawarł swoistą polemikę z wydanym przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem, nie wskazując rzeczywistych wątpliwości co do treści ww. orzeczenia, a to w żaden sposób nie może być podstawą do wydania postanowienia o dokonaniu jego wykładni. Mając powyższe na uwadze, wobec braku podstaw do dokonania wykładni postanowienia, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 158 p.p.s.a. w związku z art. 166 oraz 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.