III OZ 420/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Rafał Stasikowski po rozpoznaniu w dniu 11 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2025 r., sygn. akt I SAB/Wa 206/24 o odmowie sprostowania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 października 2024 r., sygn. akt I SAB/Wa 206/24 w sprawie ze skargi M. W. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie podjęcia działań wobec Prokuratora Generalnego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 22 maja 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił sprostowania postanowienia tego sądu z 30 października 2024 r. W uzasadnieniu wskazał, że postanowieniem z 30 października 2024 r. sąd odrzucił skargę skarżącego. Postanowieniem z 6 maja 2025 r. stwierdzono, że powyższe rozstrzygnięcie jest prawomocne od 8 kwietnia 2025 r. Pismem z 10 maja 2025 r. skarżący zwrócił się z wnioskiem o sprostowanie postanowienia wydanego w sprawie z powodu "istotnej, oczywistej, bezspornej pomyłki sądu, tj. niedokładności, wątpliwości co do treści orzeczenia, w działaniu, niewłaściwym rozpoznaniu sprawy, niezgodności ze stanem faktycznym, rozumowaniu sytuacji, brak precyzji, jasności orzeczenia". W ocenie sądu I instancji w piśmie z 10 maja 2025 r. skarżący nie wskazał jakie m.in. niedokładności, błędy pisarskie czy omyłki zawierało wydane ww. postanowienie, także sąd z urzędu takich błędów nie dostrzegł. Ponadto, ww. piśmie skarżący domagał się sprostowania orzeczenia z powodu m.in. niewłaściwego rozpoznania sprawy czy wątpliwości co do treści orzeczenia, jednakże powyższe żądanie zmierzało do zakwestionowania rozstrzygnięcia, a to wykraczało poza granice sprostowania oczywistej omyłki. Sprostowanie postanowienia w sposób wskazywany we wniosku stanowiłoby niedopuszczalne ingerowanie w wydane orzeczenie i w istocie zmierzałoby do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, nie zgadzając się ze stanowiskiem sądu i uznając je za krzywdzące i niesprawiedliwie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej "p.p.s.a.") sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 28 kwietnia 2011 r., II GSK 346/10, LEX nr 786109; z 3 września 2013 r., II OZ 665/13, LEX nr 1364265). Sprostowanie orzeczenia może nastąpić z urzędu, jeżeli sąd stwierdzi występujące w nim niedokładności, a także na wniosek każdej ze stron postępowania lub jego uczestników. Stosownie do art. 166 p.p.s.a. powyższy przepis stosuje się odpowiednio do postanowień. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Skarżący w swoim wniosku o sprostowanie nie wskazał jakiejkolwiek konkretnej przesłanki zastosowania art. 156 § 1 p.p.s.a. do postanowienia z 30 października 2024 r., którym sąd I instancji odrzucił skargę skarżącego. Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu doszedł do prawidłowej konkluzji, że wniosek skarżącego o sprostowanie zmierzał do kwestionowania prawomocnego rozstrzygnięcia, co wykracza poza granice instytucji sprostowania orzeczenia. Treść zażalenia wskazuje, że skarżący nie pogodził się z rozstrzygnięciem z 30 października 2024 r. o odrzuceniu skargi, chociaż mógł on skutecznie wnieść od tego orzeczenia skargę kasacyjną, przy której rozpoznaniu Naczelny Sąd Administracyjny odniósłby się do przedstawianych przez niego wątpliwości w granicach zarzutów skargi kasacyjnej. Nawiązując do zawartych w zażaleniu pytań, wskazać należy, że rozpoznając wniosek o sprostowanie orzeczenia, sąd I instancji nie miał obowiązku odnosić się do niezwiązanych ze sprawą wpadkową w przedmiocie sprostowania orzeczenia argumentów, faktów, okoliczności sprawy. Wbrew pytaniu nr 2 sąd I instancji podał podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.