III OZ 451/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 lutego 2025 r., sygn. akt III SAB/Kr 2/25 o odmowie uzupełnienia postanowienia w sprawie ze skargi K.J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji [...] w przedmiocie wykonania wezwania z dnia 23 stycznia 2023 r. do załatwienia sprawy zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 1032/08 postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, postanowieniem z dnia 26 lutego 2025 r., sygn. akt III SAB/Kr 2/25, odmówił uzupełnienia postanowienia tego Sądu z dnia 7 lutego 2025 r. o odrzuceniu skargi. W motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024, poz. 935 ze zm., dalej P.p.s.a.), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek, o którym mowa w przywołanym przepisie, można również skierować w stosunku do postanowienia, albowiem jak wynika z art. 166 P.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Uzupełnienie orzeczenia, dotyczy zatem sytuacji, w której orzeczenie nie jest kompletne, tj. nie zawiera wszystkich aktów lub czynności objętych przedmiotem sprawy albo nie zawiera dodatkowego rozstrzygnięcia, które winno nastąpić z urzędu. W niniejszej sprawie WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 7 lutego 2025 r. orzekł o całości skargi, uznając, że podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Podnoszone zaś przez skarżącego we wniosku okoliczności stanowią polemikę z treścią rozstrzygnięcia, z którym skarżący się nie zgadza. Natomiast jak już wielokrotnie informowano skarżącego, wniosek o uzupełnienie orzeczenia nie może stanowić dodatkowego środka jego zaskarżenia, czy też stanowić polemiki z zapadłym rozstrzygnięciem. Zakres uzupełnienia postanowienia, jakiego domaga się skarżący nie mieści się więc w określonym w art. 157 § 1 P.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia. Z powyższym postanowieniem nie zgodził się skarżący, wnosząc zażalenie i domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji postanowieniem z dnia 7 lutego 2025 r., odrzucił skargę skarżącego, uznając ją za niedopuszczalną. Sąd nie miał zatem obowiązku zawarcia w tym postanowieniu jakichkolwiek dodatkowych rozstrzygnięć. Wydane postanowienie jest kompletne i zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. Nie ulega zatem wątpliwości, że w kwestionowanym postanowieniu orzeczono o całości skargi, zaś wniosek skarżącego o uzupełnienie tego orzeczenia pozbawiony był podstaw. Stanowił jedynie - niedopuszczalną w ramach postępowania w sprawie uzupełnienia orzeczenia - polemikę z zapadłym w sprawie rozstrzygnięciem. W tej sytuacji, Sąd pierwszej instancji prawidłowo odmówił skarżącemu uzupełnienia postanowienia. Sąd rozpatrzył sprawę w całości i odniósł się do całości wniosku strony. Wyjaśnić należy, że instytucja uzupełnienia służy uzupełnieniu wyroku (lub odpowiednio postanowienia) o konkretne rozstrzygnięcia, które sąd administracyjny powinien był zamieścić w orzeczeniu z urzędu, np. rozstrzygnięcie o kosztach. Uzupełnienie wyroku lub postanowienia w trybie art. 157 § 1 P.p.s.a. nie może służyć "konkretyzacji" uzasadnienia wyroku lub postanowienia, jak tego żąda skarżący, jak i zmianie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Uzupełnienie wyroku lub postanowienia nie jest również środkiem służącym zakwestionowaniu rozstrzygnięcia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.