III OZ 48/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Artur Kuś po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 18 czerwca 2024 r. sygn. akt IV SA/Wa 988/24 w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Ministra Klimatu i Środowiska z 27 marca 2024 r., znak DIŚ-III.411.30.2024.JK w przedmiocie cofnięcia bez odszkodowania decyzji udzielającej pozwolenia na wytwarzanie odpadów postanawia: umorzyć postępowanie zażaleniowe.

J. G. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Klimatu i Środowiska z 27 marca 2024 r. w przedmiocie cofnięcia bez odszkodowania decyzji udzielającej pozwolenia na wytwarzanie odpadów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 18 czerwca 2024 r. sygn. akt IV SA/Wa 988/24 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 12 września 2024 r. sygn. akt IV SA/Wa 988/24 uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Minister Klimatu i Środowiska. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Postępowanie zażaleniowe podlega umorzeniu. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W myśl art. 193 p.p.s.a., jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Stosownie do dyspozycji art. 61 § 6 p.p.s.a., wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem: wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę (pkt 1); uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (pkt 2). W razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej (art. 152 § 1 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie, przed rozpoznaniem zażalenia na zaskarżone postanowienie z 18 czerwca 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 988/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 12 września 2024 r., uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd I instancji nie zawarł w wyroku rozstrzygnięcia, z którego wynikałoby, że pomimo uwzględnienia skargi zaskarżony akt wywołuje skutki prawne. Zaakacentowania wymaga, że istotą ochrony tymczasowej udzielanej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest zabezpieczenie interesów strony skarżącej przez wstrzymanie wykonalności aktu do czasu zakończenia jego kontroli pod względem zgodności z prawem, dokonywanej przez sąd administracyjny. Sąd I instancji uwzględnił skargę i uchylił zaskarżony akt, a zatem zastosowanie miał art. 152 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. W związku z powyższym wyrokiem zaskarżona decyzja nie wywołuje skutków prawnych do chwili jego uprawomocnienia się. W tych okolicznościach rozpatrywanie zażalenia na postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest zbędne bowiem skarżący z mocy art. 152 § 1 p.p.s.a. posiada ochronę tymczasową. Z powyższych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 i art. 61 § 6 pkt 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.