III OZ 492/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 czerwca 2025 r., sygn. akt II SA/Wa 709/25 o odrzuceniu skargi D. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 8 stycznia 2021 r. nr 502/E/SWA/BF/2021 w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 17 czerwca 2025 r., II SA/Wa 709/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę D.D. (dalej: "skarżący") na decyzję Komendanta Głównego Policji (dalej: "organ") z 8 stycznia 2021 r., nr 502/E/SWA/BF/2021 w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji podkreślił, że stosownie do treści art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odnotował, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało doręczone skarżącemu 18 stycznia 2021 r. Ustawowy termin na złożenie skargi upływał 17 lutego 2025 r. Skarżący złożył skargę w Biurze Podawczym Sądu dopiero 25 marca 2025 r., a zatem już po upływie ustawowego terminu. W takiej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. odrzucił skargę. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, 24 lipca 2025 r. skarżący skierował do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie. W jego uzasadnieniu wskazał, że organ także nie dotrzymał terminu przewidzianego w art. 237 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a.") wydając decyzję dopiero po dwóch latach od złożenia pierwotnego wniosku. Ponadto powołując się na treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 czerwca 2010 r., II GPS 1/10 stwierdził, że instytucja przedawnienia nie może unicestwić prawa jednostki do przywrócenia stanu konstytucyjności, po stwierdzeniu przez Trybunał Konstytucyjny niekonstytucyjności podstawy prawnej czynności materialno-technicznej wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Treść art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przesądza, że sąd odrzuca skargę wniesioną po terminie. Uchybienie terminowi stanowi przy tym okoliczność obiektywną. Powody oraz ewentualne zawinienie (lub jego brak), mogą być oceniane jedynie w trakcie ewentualnego postępowania w sprawie przywrócenia uchybionego terminu. Fakt uchybienia terminu nie został przez skarżącego zakwestionowany. Nie złożył on także wniosku o jego przywrócenie. Odnosząc się natomiast do zarzutu przekroczenia przez organ terminu, o którym mowa w art. 227 k.p.a., należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, że przepis ten odnosi się do postępowania w sprawie tzw. "skargi powszechnej" i nie miał zastosowania w niniejszej sprawie. Niezależnie od tego wskazania wymaga, że zwłoka organu w wydaniu decyzji pozostaje irrelewantna dla stwierdzenia uchybienia terminu dla złożenia skargi. Przedłużenie rozpoznania sprawy administracyjnej i opóźnienie w wydaniu decyzji administracyjnej pozostaje bez wpływu na termin do ewentualnego jej późniejszego zakwestionowania. Odnosząc się do stwierdzenia, że przedawnienie nie może wpłynąć na prawo jednostki do przywrócenia stanu konstytucyjności, po stwierdzeniu przez Trybunał Konstytucyjny niekonstytucyjności podstawy prawnej czynności materialno-technicznej wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, należy podkreślić, że przyczyną odrzucenia skargi nie było przedawnienie prawa skarżącego, a niedotrzymanie terminu na złożenie skargi. Oznacza to, że przywołana w zażaleniu uchwała nie ma zastosowania do stanu faktycznego niniejszej sprawy. W takiej sytuacji należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził uchybienie w dotrzymaniu terminu na złożenie skargi, a skarżący nie zakwestionował tej okoliczności. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.