III OZ 526/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 września 2024 r. sygn. akt II SA/Sz 238/24 odmawiające sprostowania oczywistej omyłki w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 czerwca 2024 r. sygn. akt II SA/Sz 238/24 w sprawie ze skargi L. D. na decyzję Prorektora ds. Studenckich Uniwersytetu Szczecińskiego z dnia 2 lutego 2024 r. znak S-DS.5441.5.2024.MM w przedmiocie skreślenia z listy studentów postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 26 września 2024 r., sygn. akt II SA/Sz 238/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu sprawy z wniosku L. D. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 27 czerwca 2024 r., sygn. akt II SA/Sz 238/24, uchylającym zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji w sprawie ze skargi L. D. na decyzję Prorektora ds. Studenckich Uniwersytetu Szczecińskiego z dnia 2 lutego 2024 r. znak S-DS.5441.5.2024.MM w przedmiocie skreślenia z listy studentów, odmówił sprostowania oczywistej omyłki w uzasadnieniu ww. wyroku. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji, podał, że 18 września 2024 r. skarżąca nadała w urzędzie pocztowym wniosek o sprostowanie zdania drugiego w punkcie 10 uzasadnienia wyroku w którym jest napisane "Skarżąca wyjaśniła na rozprawie, że nie zaliczyła sześciu egzaminów oraz nie ma zaliczenia z kolokwium z prawa wykroczeń na ocenę", a powinno być "Skarżąca wyjaśniła na rozprawie, że nie zaliczyła sześciu egzaminów oraz zaliczenia na ocenę z prawa wykroczeń oraz kolokwium z ćwiczeń z prawa handlowego". Zdaniem Sądu I instancji, w niniejszej sprawie nie doszło do oczywistej omyłki w uzasadnieniu wyroku. WSA podkreślił bowiem, że z protokołu rozprawy z 27 czerwca 2024 r. wynika, że skarżąca wyjaśniła na rozprawie, że nie zaliczyła 6 egzaminów oraz nie ma zaliczonego kolokwium z prawa wykroczeń (zaliczenie) na ocenę. Zatem pkt 10 zdanie drugie uzasadnienia wyroku stanowi dokładne odwzorowanie treści protokołu rozprawy. Natomiast wniosku o sprostowanie protokołu rozprawy skarżąca nie złożyła. Zgodnie z art. 103 p.p.s.a. wniosek o sprostowanie protokołu rozprawy strona może złożyć nie później niż w terminie 30 dni od dnia posiedzenia, z którego sporządzono protokół. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca. Wniosła o jego uwzględnienie. Stwierdziła, że rozprawa odbyła się 27 czerwca 2024 roku, odpis wyroku z uzasadnieniem otrzymała 19 sierpnia 2024 r. Termin na wniesienie wniosku o sprostowanie protokołu rozprawy, czyli 30 dni od daty posiedzenia, z którego sporządzono protokół minął w lipcu, a błąd dostrzegła po otrzymaniu odpisu wyroku z uzasadnieniem. Podała, że nie złożyła wniosku o sprostowanie protokołu rozprawy, ponieważ nie sądziła, że mógł wkraść się tam błąd, zwłaszcza, że na rozprawie kilkukrotnie mówiła o liczbie zaliczeń. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako: "p.p.s.a."), sąd administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wskazane w powołanym przepisie nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, niebudzący wątpliwości, bezsporny oraz nie mogą one wpływać na treść rozstrzygnięcia. Niedokładnością może być niewłaściwe oznaczenie stron, nieścisłe wymienienie podmiotów postępowania lub pełnej ich nazwy. Pod pojęciem błędu pisarskiego należy rozumieć widoczny, wbrew zamierzeniom sądu niewłaściwie użyty wyraz lub mylną pisownię. Z kolei błąd rachunkowy, to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych. Natomiast inna oczywista pomyłka jest swym charakterem zbliżona do niedokładności błędu pisarskiego i rachunkowego. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądem, który Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela, nie można żądać sprostowania wyroku przez zamieszczenie w nim określonych - żądanych przez stronę postępowania - kwestii, bowiem takie działanie w istocie zmierza nie do sprostowania, lecz do zmiany wyroku, przez zamieszczenie w nim wskazanego przez stronę rozstrzygnięcia. Taka sytuacja ma miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy, ponieważ przez wniosek o sprostowanie uzasadnienia wyroku skarżąca pośrednio domaga się sprostowania treści protokołu rozprawy w części dotyczącej powtórzonej z tego protokołu wypowiedzi (oświadczenia) skarżącej w uzasadnieniu wyroku. Intencją skarżącej jest zatem zamieszczenie w uzasadnieniu wyroku żądanej przez nią treści, czyli w istocie zmiana uzasadnienia wyroku. Prawidłowo zatem Sąd uznał, że sprostowanie protokołu odbywa się w zupełnie innym trybie procesowym – trybie określonym w art. 103 p.p.s.a. z całkowicie odrębnym środkiem zaskarżenia i procesowo niemożliwym jest zastąpienie tego trybu – trybem sprostowania uzasadnienia. W tej sytuacji uznać trzeba, że orzeczenie Sądu I instancji jest w pełni prawidłowe, a zażalenie jako niezasadne, podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.