III OZ 61/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Rafał Stasikowski po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 28 października 2025 r., sygn. akt II SA/Po 454/25 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi L. K. na decyzję Rektora Uniwersytetu Ekonomicznego w Poznaniu z dnia 18 marca 2025 r. nr III PR-14/III/2024/2025 w przedmiocie skreślenia z listy studentów postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 28 października 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił L. K. (skarżący) przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na decyzję Rektora Uniwersytetu Ekonomicznego w Poznaniu (organ) z dnia 18 marca 2025 r. nr III PR-14/III/2024/2025 w przedmiocie skreślenia z listy studentów. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzeniami z dnia 13 czerwca 2025 r. Przewodnicząca Wydziału II wezwała skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie numeru PESEL oraz uiszczenie należnego wpisu, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca ww. wezwania, po dwukrotnym awizowaniu, została zwrócona do Sądu i pozostawiona w aktach ze skutkiem doręczenia na dzień 8 lipca 2025 r. W terminie otwartym do uzupełnienia ww. braków skarżący uiścił należny wpis w kwocie 200 zł. Pismem z dnia 15 lipca 2025 r. (złożonym w Biurze Podawczym Sądu w dniu 21 lipca 2025 r.) skarżący podał swój numer PESEL oraz przedłożył wydruk potwierdzenia uiszczenia przelewu na konto bankowe Sądu. Skarżący wskazał, że z uwagi na okoliczności od niego niezależne – mobilny charakter pracy - nie był w stanie odebrać przesyłki w terminie oraz zapoznać się z treścią wezwania. Niezwłocznie po powrocie udał się do czytelni akt, gdzie dowiedział się o stwierdzonych brakach jego skargi. Ponadto wskazał, że do dnia 26 czerwca 2025 r. przebywał na urlopie za granicą. Końcowo poprosił o uwzględnienie uzupełnionych przez niego braków w toku procesowym z uwagi na działanie w dobrej wierze. Zarządzeniem z dnia 19 sierpnia 2025 r. wezwano skarżącego, aby w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania sprecyzował, czy pismo z dnia 15 lipca 2025 r., złożone w Biurze Podawczym WSA w Poznaniu w dniu 21 lipca 2025 r., stanowi wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz wykazał spełnienie przesłanek wskazanych w art. 87 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej jako "p.p.s.a."), pod rygorem uznania, że pismo to nie stanowi wniosku o przywrócenie terminu. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została doręczona skarżącemu w dniu 9 września 2025 r. Pismem z dnia 12 września 2025 r., złożonym w Biurze Podawczym Sądu w dniu 17 września 2025 r., skarżący potwierdził, że jego wcześniejsze pismo stanowi wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi z dnia 18 marca 2025 r. Odnosząc się z kolei do wezwania o wykazanie spełnienia przesłanek przywrócenia terminu skarżący wniósł o wydłużenie terminu na odpowiedź, z uwagi na wyjazd zagraniczny w terminie 13-23 września 2025 r. Zarządzeniem z dnia 19 września 2025 r. Sąd przychylił się do wniosku skarżącego, wyznaczając termin na przedłożenie informacji do 1 października 2025 r. Przesyłka zawierająca powyższe zarządzenie przedłużające termin do dokonania czynności została doręczona skarżącemu w dniu 8 października 2025 r. Mając na uwadze powyższe Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący ani w terminie wyznaczonym – do 1 października 2025 r., ani również w terminie 7 dni od daty doręczenia przesyłki zawierającej informację o przedłużeniu terminu (do 15 października 2025 r.) nie uzupełnił swojego wniosku. Wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi niezawierający wszystkich właściwych, wskazanych w art. 87 § 1 i 2 P.p.s.a. elementów, którego treść – mimo stosownego wezwania – nie została uzupełniona, nie może zostać rozpoznany pozytywnie, ponieważ nie uprawdopodabnia braku winy w uchybieniu terminu, a co za tym idzie – skutkować musi odmową przywrócenia terminu na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. Pismem z 24 listopada 2025 r. skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji wnosząc o jego uchylenie w całości oraz przywrócenie terminu na uzupełnienie braków formalnych skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie podlegało oddaleniu. Stosownie do art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu strona wnosi do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu oraz równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a.). Na wstępie rozważań należy wskazać, mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy dotyczące wniosków o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu, że z uwagi na ustawowy charakter terminu, o którym mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a., brak było możliwości jego przedłużenia. Przedłużenie zarządzeniem z dnia 19 września 2025 r. terminu do uzupełnienia braków ww. wniosku do 1 października 2025 r. nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Nie może przy tym również odnieść skutku argumentacja zawarta w zażaleniu dotycząca przedłużonego terminu na wykonanie wezwania wynikającego z ww. zarządzenia. Faktycznie skarżący otrzymał ww. pismo sądowe po upływie przedłużonego terminu, jednak jak już wyżej wskazano, przedłużenie ww. terminu w świetle obowiązujących przepisów nie jest możliwe. W tym zakresie postępowania Sądu pierwszej instancji było błędne, jednak skarżący nie może wywieść z tego faktu pozytywnych dla siebie skutków. Przechodząc do oceny zaskarżonego postanowienia należy wskazać, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do wzywania skarżącego do uzupełnienia przedmiotowego wniosku o przywrócenie terminu. Okoliczności, których dotyczyło wezwanie, tj. wykazanie spełnienia przesłanek wskazanych w art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a., nie stanowiły braków formalnych wniosku podlegających uzupełnieniu. Ocena tych przesłanek następuje bowiem w ramach merytorycznej oceny wniosku o przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Ponadto Sąd wskazuje, że bezsporne jest, że skarżący uchybił terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez brak podania swojego numeru PESEL. Natomiast okoliczności w jakich doszło do ww. zdarzenia są, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, niewystarczające do uznania, że do uchybienia terminu doszło bez winy skarżącego. Fakt wykonywania "mobilnej pracy" wpływający na obecność pod adresem zamieszkania nie jest okolicznością zwalniającą skarżącego z należytego dbania o własne sprawy. Skoro skarżący był świadomy prowadzenia sporu sądowego z organem to winien mieć na uwadze, że może być kierowana do niego korespondencja sądowa i zapewnić sobie możliwość jej odbioru w przepisanym terminie. Ponadto twierdzenia skarżącego w tym zakresie są ogólnikowe, nieskonkretyzowane i niepotwierdzone w żaden sposób. Istnienie takich okoliczności musi być rzeczywiste, odpowiadać okresowi, w którym do skarżącego była kierowana korespondencja sądowa i kiedy uzyskał on informację o uchybieniu terminu. Nie może również na korzyść skarżącego przemawiać fakt, że skarżący do 25 czerwca 2025 r. przebywał na urlopie za granicą. Należy wskazać, że przesyłka zawierająca wezwanie, po dwukrotnym awizowaniu, została zwrócona do sądu i pozostawiona w aktach ze skutkiem doręczenia na dzień 8 lipca 2025 r., a więc znacznie później niż powrót skarżącego zza granicy. Nie można zatem uznać, że postępowania skarżącego w tym zakresie charakteryzowało się należytą dbałością o własne interesy. Przeciwnie, z akt sprawy wynika, że skarżący od dnia wniesienia skargi nie dokładał staranności w toku niniejszego postępowania, pomimo tego, że działania sądu pierwszej instancji były nakierowane na danie skarżącemu szansy wykazania, że okoliczności, na które się powołuje, były realne. Mając powyższe okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie. ----------------------- 1