III OZ 620/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 września 2025 r. sygn. akt III SAB/Kr 65/25 odmawiające sprostowania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 sierpnia 2025 r. sygn. akt III SAB/Kr 65/25 oraz odrzucające zażalenie K.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 sierpnia 2025 r. sygn. akt III SAB/Kr 65/25 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej K.J. w sprawie ze skargi na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie zaświadczenia postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 12 września 2025 r., III SAB/Kr 65/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił sprostowania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 4 sierpnia 2025 r., III SAB/Kr 65/25 oraz odrzucił zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 26 sierpnia 2025 r., III SAB/Kr 65/25 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej K.J. (dalej: "skarżący") w sprawie ze skargi na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z 30 grudnia 2022 r., o wydanie zaświadczenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji podkreślił, że instytucja sprostowania orzeczenia, o której mowa w art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") służy eliminowaniu niedokładności lub innego rodzaju oczywistych omyłek. Nie może jednak prowadzić do zmiany treści rozstrzygnięcia. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, skarżący domagał się sprostowania postanowienia, poprzez zmianę podstawy prawnej odrzucenia skargi z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., na art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W ocenie Sądu pierwszej instancji wniosek nie mógł zostać uwzględniony, gdyż zmierzał do zmiany podstawy rozstrzygnięcia, co w omawianym trybie było niedopuszczalne. Odnośnie odrzucenia zażalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił znaczenie art. 194 § 4 p.p.s.a., który nakazuje, aby zażalenie którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, zostało sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika. Skoro zatem skarżący sporządził zażalenie osobiście, to dotknięte ono było nieusuwalnym brakiem uzasadniającym jego odrzucenie. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżący skierował do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie, wnosząc o zmianę punktu pierwszego zaskarżonego postanowienia, poprzez sprostowanie podstawy prawnej w przedmiocie odrzucenia skargi oraz uchylenie punktu drugiego i rozpoznanie zażalenia z 26 sierpnia 2025 r. W uzasadnieniu zażalenia została przedstawiona argumentacja mająca na celu wykazanie jego zasadności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Oczywistość wadliwości wymagającej sprostowania może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wadliwość taka wyraża się bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Oczywistość omyłek oznacza, że muszą one powstać w wyniku niewłaściwego odzwierciedlenia w orzeczeniu rzeczywistej i niemogącej budzić wątpliwości woli sądu, są obiektywnie i bez wątpliwości dostrzegalne w treści orzeczenia lub wprost wynikają z zestawienia tej treści z zawartością akt sprawy, a powstały z powodu technicznej niedoskonałości ujęcia rozstrzygnięcia sądu w słowach, przedstawienia stanowiska sądu w błędnej formie lub w sposób niedokładny, a więc niepełny i nieprecyzyjny. Wyżej wymienione nieprawidłowości muszą mieć zatem charakter oczywisty, bezsporny, pewny. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości, przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym. Mając na uwadze treść wniosku skarżącego o sprostowanie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 4 sierpnia 2025 r., III SAB/Kr 65/25 należy podzielić ocenę Sądu pierwszej instancji i stwierdzić, że nie zasługiwał on na uwzględnienie. Zmierzał on bowiem do zmiany podstawy rozstrzygnięcia, co w omawianym trybie jest niedopuszczalne. W zakresie odrzucenia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, należy podkreślić znaczenie art. 194 § 4 p.p.s.a., który jednoznacznie wskazuje, że zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Sporządzenie zażalenia przez skarżącego samodzielnie, z naruszeniem art. 175 § 1-3 p.p.s.a., powoduje jego odrzucenie na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., ponieważ stanowi to brak nie podlegający uzupełnieniu na podstawie art. 49 § 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a. Skarżący nie jest adwokatem, radcą prawnym, sędzią, prokuratorem, notariuszem, radcą Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej albo profesorem lub doktorem habilitowanym nauk prawnych. Z uwagi na to, Sąd pierwszej instancji, słusznie uznał, że przygotowane osobiście zażalenie jest dotknięte nieusuwalnym brakiem, a w konsekwencji postanowił o jego odrzuceniu. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.