III SA/Gl 1065/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 25 października 2024 r. nr SKO.I/427/169/2024 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym postanawia: odrzucić skargę.

Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej uchyliło postanowienie Burmistrza P. z [...] r. nr [...] odmawiające T. W. wydania zaświadczenia potwierdzającego okres pracy w charakterze domownika w gospodarstwie rolnym prowadzonym przez jego matkę. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach złożył Burmistrz P. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 - zwanej dalej ustawą "p.p.s.a.") uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Z treści powyższego przepisu wynika, że są dwie kategorie podmiotów, które mają prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Pierwszą stanowią te, którym to uprawnienie przysługuje dla ochrony ich interesu prawnego. Natomiast druga kategoria to podmioty instytucjonalne, którym zostało przyznane prawo do wniesienia skargi w cudzej sprawie, ze względu na konieczność ochrony obiektywnego porządku prawnego (tak J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2010, s. 142-143). W kontrolowanej sprawie Burmistrz P. nie występował w charakterze strony, ale organu wyposażonego w kompetencje do władczego rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej, czego przejawem było wydane przez niego postanowienie z [...] r. nr [...] odmawiające T. W. wydania zaświadczenia potwierdzającego okres pracy w charakterze domownika w gospodarstwie rolnym prowadzonym przez jego matkę. Tymczasem Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 19 maja 2003 r. sygn. OPS 1/03 stwierdził, że powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę, jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego bądź sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego, nie ma w takim postępowaniu legitymacji procesowej strony, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnych (postanowień) do sądu administracyjnego ani legitymowanym do wystąpienia z powództwem do sądu powszechnego. Postępowanie to nie może być wykorzystywane do rozstrzygania sporów na tle odmiennych poglądów prawnych między organami różnych szczebli w strukturze administracji publicznej (tak NSA w postanowieniu z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 813/08). Mając na uwadze powyższe złożona przez Burmistrza P. skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a.