III SA/Gl 28/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch, Asesor WSA Adam Pawlyta, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 sierpnia 2026 r. sprawy ze skargi G. C. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia 4 listopada 2025 r. nr F-ZWO/36/O/25/AT w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania uposażenia oraz pozostałych świadczeń pieniężnych należnych funkcjonariuszowi odchodzącemu na emeryturę 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Policji w S. z 16 września 2025 r., nr [...]; 2) umarza postępowanie administracyjne; 3) zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną decyzją z 4 listopada 2025r. nr F-ZWO/36/O/25/TS Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach (dalej: KWP): 1) utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w S. (dalej: KMP) z dnia 16 września 2025r., nr [...] w części dotyczącej odmowy wypłaty G. C. (dalej: Skarżący) wyrównania kwoty 660,48 zł brutto tytułem niewypłaconego wyrównania zaległego wynagrodzenia za styczeń i luty 2023 roku, kwoty w wysokości 3962,88 zł brutto tytułem wyrównania odprawy emerytalnej; kwoty, w wysokości 1069,35 zł brutto tytułem wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, kwoty w wysokości 71,70 zł brutto tytułem wyrównania nagrody rocznej; 2) uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy wypłaty ustawowych odsetek za opóźnienie od kwoty 660,48 zł brutto tytułem niewypłaconego wyrównania zaległego wynagrodzenia za styczeń i luty 2023 roku od kwoty w wysokości 3962,88 zł brutto tytułem wyrównania odprawy emerytalnej, od kwoty w wysokości 1069,35 zł brutto tytułem wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, od kwoty w wysokości 71,70 zł brutto tytułem wyrównania nagrody rocznej - i w tym zakresie umarzył postępowanie pierwszej instancji. Podstawą prawną wydanej decyzji był art. 138 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 roku, poz. 572 z późn. zm.; dalej – k.p.a.) Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 1 sierpnia 2025r. pełnomocnik Skarżącego skierowała do KMP wezwanie do zapłaty: kwoty w wysokości 660,48 zł brutto tytułem niewypłaconego wyrównania zaległego wynagrodzenia za styczeń 2023 roku wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 25 lutego 2023 roku do dnia zapłaty, wypłaty kwoty 660,48 zł brutto tytułem niewypłaconego wyrównania zaległego wynagrodzenia za luty 2023 roku wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 25 lutego 2023 roku do dnia zapłaty, wypłaty kwoty w wysokości 3962,88 zł brutto tytułem wyrównania odprawy emerytalnej wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 25 lutego 2023 roku do dnia zapłaty, wypłaty kwoty w wysokości 1069,35 zł brutto tytułem wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 25 lutego 2023 roku do dnia zapłaty, wypłaty kwoty w wysokości 71,70 zł brutto tytułem wyrównania nagrody rocznej wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia 25 lutego 2023 roku do dnia zapłaty (dalej: wezwanie do zapłaty). Powołując się na art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. z 2022 roku, poz. 2666 z późn. zm.; dalej: ustawa okołobudżetowa) pełnomocnik Skarżącego podniosła naruszenie zasady równości wynikającej z art. 32 Konstytucji RP. Wskazała także, że nie ma żadnych podstaw prawnych do wydania decyzji administracyjnej w myśl przepisów k.p.a. KMP wszczął w sprawie postępowanie administracyjne, a następnie decyzją z 16 września 2025 r. odmówił Skarżącemu żądanej zapłaty. Od tej decyzji pełnomocnik Skarżącego wniosła odwołanie. Po ponownej analizie sprawy KWP utrzymał decyzję w części dotyczącej zapłaty i uchylił w części dotyczącej odmowy wypłaty ustawowych odsetek za opóźnienie. W jej uzasadnieniu przedstawił mające zastosowanie w sprawie przepisy prawne. Odnosząc się do przyjętej przez KMP formy prawnej rozstrzygnięcia KWP wskazał, że słusznie wyszedł on z założenia, iż wypłata dla policjantów świadczeń takich jak uposażenie (czy też jego wyrównanie) nie wymaga wydania decyzji administracyjnej i odbywa się w drodze czynności materialno-technicznej, obejmującej naliczenie i wypłatę świadczeń. Odmowa zaś zrealizowania takiej wypłaty powinna być rozstrzygnięta poprzez wydanie stosownej decyzji administracyjnej. Wobec powyższego KMP słusznie uznał, że wezwanie do zapłaty z dnia 29 lipca 2025 r. powinno być potraktowane jako wniosek pełnomocnik Skarżącego inicjujący postępowanie administracyjne. Jego żądaniem jest wypłata wyrównania uposażenia zasadniczego wraz ze wskazanymi dodatkami za okres styczeń - luty 2023 r. KMP załatwiając przedmiotową sprawę poprzez wydanie decyzji administracyjnej przyjął prawidłową formę jej rozstrzygnięcia. Także zarzut naruszenia przez organ pierwszoinstancyjny przepisów prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie w podstawie prawnej decyzji art. 99-102 i 104 ustawy o Policji nie zasługuje na uwzględnienie. To właśnie przywołane przepisy ustawy o Policji stanowią podstawę prawną do naliczenia i wypłaty funkcjonariuszowi Policji takich świadczeń jak uposażenie i dodatki do uposażenia, a skoro tak, to również do ewentualnej wypłaty ich wyrównania. Nie ma zatem racji Pełnomocnik Skarżącego, że podstawę wypłaty dochodzonego wyrównania stanowią przepisy Kodeksu Pracy w sytuacji, kiedy w systemie prawnym istnieje pragmatyka służbowa w postaci ustawy o Policji, regulująca kwestię wypłaty uposażenia i innych świadczeń należnych policjantom w związku z pełnieniem) przez nich służby w Policji. W art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej ustawodawca wprowadził rozwiązanie systemowe obejmujące funkcjonariuszy służb mundurowych. Poza sporem pozostaje fakt, iż w/w ustawa miała charakter czasowy, związany z realizacją budżetu Państwa na rok 2023. Nie można zatem uznać, iż powołanie się na jego treść stanowi rażące naruszenie prawa. Wprowadzone przez ustawodawcę rozwiązania prawne gwarantujące podwyżkę w roku 2023 uposażenia żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej objęły swoim zasięgiem tych funkcjonariuszy, którzy pozostawali w służbie na dzień 1 marca 2023 roku. Odnosząc się do żądania pełnomocnik Skarżącego naliczenia odsetek od wyrównania uposażenia i świadczeń wymienionych we wniosku KWP stwierdził, że tzw. kwestia odsetkowa nie może mieć charakteru sprawy administracyjnej, której rozpoznanie należy właściwości organów administracji i nie może nastąpić poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Ich dochodzenie jest możliwe na drodze cywilnoprawnej. Dlatego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. konieczne było uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej odmowy wypłaty ustawowych odsetek. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik Skarżącego zaskarżając decyzję zarzuciła: 1. Naruszenie art. 1 k.p.a. oraz art. 63 § 1. k.p.a. w zw. z art. 20 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że wezwanie do zapłaty stanowi de facto wniosek o przyznanie wyrównań żądanych świadczeń tj. żądanie wsżczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie przyznania ww. świadczeń, w sytuacji, gdy: 1) Przedmiotem żądania są roszczenia o wyrównanie świadczeń, a kwestia ta nie została uregulowana w pragmatyce służbowej - ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 636 z późn. zm., dalej: ustawa o Policji). 2) Sprawa jest ściśle powiązana z roszczeniem ze stosunku służbowego w rozumieniu Kodeksu Pracy; 3) Sprawa nie może zostać zakwalifikowana jako sprawa administracyjna ze względu na brak upoważnienia z mocy prawa lub na podstawie porozumień Organu do załatwiania spraw merytorycznie w przedmiocie wyrównań świadczeń emerytowanych funkcjonariuszy Policji oraz odsetek od tych świadczeń; 4) Brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie, ze względu na brak jakiegokolwiek stosunku prawnego (służbowego) ze Skarżącym. 2.Naruszenie art. 1 k.p.a. w zw. z art. 104 §1 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez wszczęcie postępowania administracyjnego wskutek skierowania przez Skarżącego wezwania do zapłaty oraz wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego sprawy w postaci decyzji administracyjnej, w sytuacji gdy: 1) Nie istniały podstawy prawne do wszczęcia postępowania administracyjnego, a tym bardziej wydania decyzji w niniejszej sprawie, co jednocześnie stanowi naruszenie zasady praworządności poprzez działanie bez podstawy prawnej; 2) Naruszenie art. 105 §1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, polegające na braku wydania przez Organ I i II instancji postanowienia o umorzeniu postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość. 3. Naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 41 ust. 1 i 2 ustawy okołobudżetowej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy przepis prawa utracił moc z dniem 31 grudnia 2023 r., a więc nie może stanowić podstawy prawnej wydania decyzji; 4.Naruszenie przepisów prawa materialnego- art. 99-101, art. 110, art. 114, art. 115- 115a ustawy o Policji poprzez ich błędne zastosowanie w sprawie w sytuacji, gdy rzeczone przepisy prawa nie dotyczą i nie odnoszą się stricte do kwestii możliwości przyznania wyrównania świadczeń na rzecz funkcjonariuszy Policji. Wobec tak skonstruowanych zarzutów pełnomocnik Skarżącego wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzające ją decyzji KPM; dopuszczenie oraz przeprowadzenie dowodu ze wskazanych dokumentów celem wykazania faktu przejścia Skarżącego na emeryturę i braku istnienia stosunku służbowego o charakterze administracyjnym między stronami, braku możliwości zastosowania przepisów ustawy o Policji wobec Skarżącego - wobec utraty statusu funkcjonariusza oraz podległości wobec przełożonego, braku możliwości wydania jakiejkolwiek decyzji administracyjnej, rozstrzygającej władczo o przyznaniu wyrównania uposażenia i innych świadczeń oraz odsetek wobec, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowo administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm prawem przepisanych, z uwzględnieniem zwrotu kwoty 17 zł tytułem opłaty od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Skarżącego zawarła dalszą argumentację na poparcie podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę KWP podtrzymując swoje stanowisko w sprawie wniósł o jej oddalenie. Odpowiadając na zawarte w niej zarzuty stwierdził, że świadczenia, których domaga się Skarżący, mają swe źródło w stosunku służbowym policjanta i ich uregulowań materialno-prawnych należy upatrywać w przepisach ustawy o Policji i przepisach wykonawczych wydanych na mocy upoważnień ustawowych zawartych w tej ustawie. Dopuszczalność drogi administracyjnej w tego rodzaju sprawach została potwierdzona w orzecznictwie tak sądów powszechnych, jak i administracyjnych. Przyznanie świadczeń należnych policjantowi następuje w drodze czynności materialno-technicznej przez wypłatę pieniędzy, a odmowa ich przyznania w drodze decyzji administracyjnej. Postępowanie w tym przedmiocie toczy się według reguł wynikających z k.p.a. W replice na odpowiedź na skargę z 12 lutego 2026r. pełnomocnik Skarżącego podtrzymała wszystkie dotychczasowe twierdzenia, żądania oraz wnioski powołując się na zmianę dotychczasowej linii orzeczniczej sądów administracyjnych oraz jednolitej linii orzeczniczej sądów powszechnych. Kolejnym pismem procesowym z 17 marca 2026r. pełnomocnik Skarżącego wniosła wnioski dowodowe, uznanie za właściwy w sprawie Sąd Rejonowy w G. Wydział I Cywilny oraz stwierdzenie bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 poz.143; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Orzekanie, w myśl art. 135 p.p.s.a., następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej Skarżący uczynił decyzję KWP 4 listopada 2025r. nr F-ZWO/36/O/25/TS utrzymującą w mocy decyzję KMP z dnia 16 września 2025r., nr [...] w części dotyczącej odmowy wypłaty niewypłaconego wyrównania zaległego wynagrodzenia za styczeń i luty 2023 roku, wyrównania odprawy emerytalnej, wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop i wyrównania nagrody rocznej oraz uchylającą decyzję w części dotyczącej odmowy wypłaty ustawowych odsetek za opóźnienie. W sprawie nie budzi wątpliwości, że Skarżący został zwolniony ze służby z dniem 24 lutego 2023 r. na mocy rozkazu personalnego z 1 lutego 2023 r. Wobec tego jako były policjant, nie związany w żaden sposób z Komendą Miejską Policji w S. Wystąpił – co wyraźnie zaznaczył w piśmie z 29 lipca 2025r. – do byłego pracodawcy z roszczeniem o zapłatę: wynagrodzenia za styczeń i luty 2023 r., odprawy emerytalnej, ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, nagrody rocznej wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. Z w/w pisma wynika, że Skarżący zmierzał do dochodzenia roszczeń przed sądem cywilnym i jego zamiarem było rozwiązanie zaistniałego sporu w reżimie prawa cywilnego (prawa pracy). Pomimo tego KMP zainicjował postępowanie administracyjne, a następnie 16 września 2025r. zakończył je poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Od tej decyzji pełnomocnik Skarżącego kwestionując zastosowanie przez KMP drogi administracyjnej w załatwieniu jego sprawy złożyła odwołanie. W tak określonym stanie faktycznym istotą sporu stało się to, czy były policjant poprzez złożenia do byłego pracodawcy wezwania do zapłaty wyrównania uposażenia oraz pozostałych świadczeń pieniężnych w związku wejściem w życie przepisów ustawy okołobudżetowej skutecznie zainicjował postępowanie administracyjne. Według KWP tak, bo skoro wezwanie do zapłaty Skarżącego dotyczy jego prawa do uposażenia i innych świadczeń pieniężnych będących elementami stosunku służbowego policjanta, to właściwym trybem procedowania jest tryb administracyjny i rozstrzygnięcie sprawy w drodze decyzji administracyjnej. Odmienne stanowisko w tej kwestii zajmuje Skarżący wskazując na cywilnoprawny charakter jego wezwania, co tym samym wyklucza stosowania procedury administracyjnej. Sprawa o tak wyznaczonym zakresie była przedmiotem rozstrzygnięć NSA. I tak, w wyroku z 17 lipca 2026 r., sygn. akt III OSK 750/26 NSA przyznał, że właściwą drogą dochodzenia praw związanych z istnieniem stosunku służbowego policjanta co do zasady jest droga postępowania administracyjnego. Nie ma na to wpływu okoliczność, że wraz ze zwolnieniem ze służby stosunek służbowy funkcjonariusza ustał. Nie oznacza ona także, że w zakresie roszczeń wynikających z tego stosunku dochodzi do powstania stosunku cywilnego lub stosunku pracy w rozumieniu Kodeksu pracy. Źródłem świadczeń dochodzonych przez byłego policjanta jest bowiem nadal stosunek o charakterze administracyjnym wynikający z pełnionej (choć już zakończonej) służby w Policji i z tą służbą ściśle związany. Sprawa uposażenia i jego wysokości wiąże się ściśle z nawiązaniem stosunku służbowego (sprawą osobową policjanta). W konsekwencji – co podkreślił NSA - właściwą drogą dochodzenia roszczeń z wniosku o wyrównania wynagrodzenia i wypłaty należnych środków pieniężnych jest droga postępowania administracyjnego. Zgodnie natomiast z art. 61 § 1 i 3 k.p.a., postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, a datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Przepisy nie wskazują wprost, który ze sposobów wszczęcia postępowania znajduje zastosowanie w konkretnej sprawie administracyjnej. O tym więc, czy w danym rodzaju postępowania obowiązuje zasada skargowości czy zasada oficjalności, co do zasady przesądzają przepisy prawa materialnego. Natomiast w razie gdy norma prawa materialnego expressis verbis nie przesądza, czy sprawa podejmowana jest na wniosek czy z urzędu przyjmuje się, że gdy przedmiotem jest przyznanie uprawnienia - postępowanie oparte jest na zasadzie skargowości, zaś gdy przedmiotem jest nałożenie obowiązku - postępowanie wszczynane jest z urzędu. Przenosząc powyższe ustalenia do badanej sprawy Skarżący w piśmie z 29 lipca 2025 r. wezwał KMP do zapłaty wyrównania uposażenia za styczeń i luty 2023 r., odprawy emerytalnej, ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, nagrody roczne, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 25 lutego 2023r. do dnia zapłaty. Skarżący wskazał przy tym wyraźnie, że nie oczekuje rozstrzygnięcia jego sprawy w drodze decyzji administracyjnej, bo w jego ocenie nie ma żadnych podstaw prawnych do jej wydania w trybie k.p.a. Dążył do załatwienia jego sprawy w trybie postępowania cywilnego, na co wskazuje już opatrzenia złożonego pisma tytułem Wezwanie do zapłaty. Nie bez znaczenia jest także i to, że w toku prowadzonego przez KMP postępowania administracyjnego Skarżący – pomimo aktywnego uczestnictwa w nim i korzystania z przysługujących środków ochrony – wskazywał niezmienne na cywilny charakter swoich żądań. Dowodzi tego również konsekwentne domaganie się przez niego wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Tym samym uznać należy, że Skarżący składając do KMP pismo z 29 lipca 2025r. nie miał zamiaru wszczynania postępowania administracyjnego i nie stanowiło ono wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 61 § 1 k.p.a. Nie doszło zatem do skutecznego zainicjowania przez Skarżącego postępowania administracyjnego. Na taką ocenę nie ma wpływu okoliczność wszczęcia przez KMP przedmiotowego postępowania administracyjnego i następnie wydanie zaskarżonej decyzji administracyjnej. Dalej, bez podstawy prawnej KWP działając jako organ drugiej instancji wydał swą decyzję z powołaniem się na przepisy k.p.a. art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a., pouczając Skarżącego o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Powyższe oznacza, że w sprawie doszło do naruszenia art. 1 k.p.a. oraz art. 63 § 1. k.p.a. W tym zakresie Sąd przyznaje rację Skarżącemu co do tego, że w sprawie miało miejsce wadliwe jej procedowanie. Sąd zauważa, że w orzecznictwie istnieje rozbieżność co do konsekwencji dla bytu prawnego wydanej przez organ decyzji administracyjnej po przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym rzekomo na wniosek strony. Według jednego z poglądów jest to okoliczność stanowiąca podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Jest prezentowane także stanowisko, według którego przedmiotowe uchybienie organów uznawane jest za przyczynę do uchylenia decyzji obydwu instancji oraz umorzenia postępowania administracyjnego. Zgodzić się jednak należy z tezą postawioną przez WSA w Krakowie w wyroku z 10 czerwca 2026 r., III SA/Kr 506/26 że w sprawie istotne jest usunięcie wszelkich skutków postępowania administracyjnego prowadzonego rzekomo na wniosek strony, które nigdy nie powinno się toczyć. Skoro zatem sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, to dokonując oceny legalności sąd na podstawie art. 135 p.p.s.a. jest zobligowany do zastosowania przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W rozpoznanej sprawie konieczne a zarazem wystarczające jest uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji KMP na podstawie art. 145§1 pkt. 1 li. c p.p.s.a. Wobec powyższego w ocenie Sądu brak jest podstaw do odnoszenia się do zarzutów Skarżącego naruszenia art. 99-101, art. 110, art. 114, art. 115- 115a ustawy o Policji w związku z art. 41 ust. 1 i 2 ustawy okołobudżetowej. Wyjaśnić przy tym należy, że co do zasady sąd administracyjny postępowania dowodowego nie prowadzi. Sąd orzeka podstawie akt sprawy, co należy rozumieć jako oparcie rozstrzygnięcia na okolicznościach ustalonych na podstawie dowodów zgromadzonych w aktach administracyjnych, a więc materiale dowodowym zgromadzonym przez organ w toku prowadzonego przez ten organ postępowania. Sąd może przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów wyłącznie w zakresie w jakim jest to uregulowane w przepisie art. 106 § 3 p.p.s.a. tj., jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zatem uzupełniające postępowanie dowodowe w postępowaniu przed sądem administracyjnym ma charakter wyjątku. Nawet jednak jeżeli są spełnione pozytywne przesłanki otwierające drogę do przeprowadzenia uzupełniających dowodów z dokumentów (tj. przesłanki istnienia wątpliwości, ich istotności i niezbędności przeprowadzenia dowodu dla ich wyjaśnienia) przy niewystąpieniu przesłanki negatywnej (nadmierne przedłużenie postępowania) to przeprowadzenie takiego postępowania pozostawiono uznaniu Sądu. W tej sprawie w ocenie Sądu - mając na uwadze charakter stwierdzonego przez Sąd naruszenia prawa przez organy - nie było powodów uzasadniających przeprowadzenie uzupełniających dowodów z dokumentów. Zasadne było również umorzenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. Wymieniona regulacja prawna nawiązuje do instytucji obligatoryjnego umorzenia postępowania administracyjnego, przewidzianej w art. 105 § 1 k.p.a. Sąd, wstępując w rolę organu administracji publicznej, wykonuje przypisany organowi obowiązek. Wydane orzeczenie sądu zastępuje więc rozstrzygnięcie organu administracji publicznej i pełni funkcję decyzji umarzającej postępowanie administracyjne w całości lub w części, kończąc postępowanie bez rozstrzygania sprawy co do jej istoty. W ten sposób, kierując się zasadami ekonomiki procesowej, ustawodawca umożliwił, aby wyrok sądu administracyjnego w takiej sytuacji definitywnie załatwiał sprawę administracyjną bez potrzeby ponownego angażowania organu administracji publicznej tylko po to, żeby wydał decyzję o umorzeniu postępowania. Umorzenie postępowania nie zależy więc od woli sądu, lecz od stwierdzenia istnienia obiektywnej przyczyny bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego. (por. wyrok WSA w Krakowie z 28 stycznia 2026 r., sygn. akt III SA/Kr 1442/25). W tym przypadku bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego należy upatrywać w braku wniosku o jego wszczęcie. Orzeczenie o kosztach postępowania sądowego zostało wydane z mocy art. 200 p.p.s.a. Zasądzona na rzecz Skarżącego kwota 480 zł obejmuje wynagrodzenie pełnomocnika. Opłata skarbowa od pełnomocnictwa nie została uiszczona. Jak wynika z art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. f ustawy z dnia z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1154) nie zachodził obowiązek jej uiszczenia, gdyż pełnomocnictwo złożono w sprawie o wynagrodzenie za pracę.