III SA/Gl 357/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.S. na orzeczenie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Katowicach w przedmiocie stwierdzenia przeciwwskazania do dysponowania bronią postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu kwotę 200 zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi.

Pismem z 13 marca 2025 r. J. S. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na wyżej opisane orzeczenie lekarskie wydane przez Wielkopolski Ośrodek Medycyny Pracy w Katowicach (dalej: organ), żądając zbadania zaskarżonego orzeczenia pod względem jego zgodności z prawem. W odpowiedzi na skargę z 8 kwietnia 2023 r. organ wniósł o odrzucenie skargi, podnosząc, że sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych, bowiem orzeczenia lekarskie i psychologiczne nie są czynnościami z zakresu administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd weryfikuje w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: P.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Stosownie do art. 3 § 2 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: – decyzje administracyjne; – postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; – postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; – inne niż określone w punktach poprzedzających akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego K.p.a., postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. poz. 1947), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; – pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; – akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; – akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w punkcie poprzedzającym, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; – akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; – bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w punktach 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku interpretacji przepisów prawa podatkowego, opinii zabezpieczających i odmowy wydania opinii zabezpieczających; – bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w punktach 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej. Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosuje środki określone w tych przepisach. W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej w zakresie wyznaczonym art. 3 P.p.s.a., a także inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie P.p.s.a., jak wymienione w art. 4 tej ustawy spory o właściwość, a także przekazane na podstawie ustaw odrębnych. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanym przepisie. Zasada ta znajduje zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, w której skarga została wniesiona na orzeczenie lekarskie wydane przez Wielkopolski Ośrodek Medycyny Pracy na potrzeby postępowania administracyjnego prowadzonego przez Komendanta [...] Policji w K. w przedmiocie wydania zezwolenia na broń. W odpowiedzi na skargę organ słusznie podniósł, że sprawa ta nie mieści się w kognicji sądów administracyjnych. Podstawę do wydania kwestionowanego orzeczenia lekarskiego w przedmiocie stwierdzenia przeciwskazań do dysponowania bronią stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2516). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przepisy wymienionej ustawy w zakresie wydawania orzeczeń lekarskich i psychologicznych wymaganych od ubiegającego się o pozwolenia na broń stanowią regulację kompletną oraz odrębną od jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 17 listopada 2016 r., syg. II SAB/Bk 99/16). Zgodnie z przepisami ustawy o broni i amunicji orzeczenie lekarskie – na podstawie wyników badań – wydaje upoważniony lekarz (art. 15f ust.1), od orzeczenia takiego przysługuje odwołanie do wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy (art. 15h ust. 1 i ust. 3), natomiast orzeczenie lekarskie wydane w trybie odwołania jest ostateczne (art. 15h ust. 7), kontrolę wykonywania i dokumentowania badań lekarskich oraz wydawanych orzeczeń lekarskich przeprowadza właściwy wojewoda (art. 15i). Przepisy ustawy o broni i aminucji nie przewidują możliwości złożenia od orzeczenia lekarskiego wydanego w trybie odwołania skargi do sądu administracyjnego. Reasumując, orzeczenie lekarskie wydane na podstawie przytoczonych wyżej przepisów ustawy o broni i amunicji nie mieści się w katalogu aktów wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a., nie jest również aktem objętym kognicją sądów administracyjnych na podstawie przepisów odrębnych (tj. na podstwie ustawy o broni i amunicji). W konsekwencji skarga do sądu administracyjnego na takie orzeczenie jest niedopuszczalna. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., skargę należało odrzucić. Z kolei zwrotu wpisu dokonano na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.