III SA/Kr 1412/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Niedźwiedź Sędziowie WSA Bogusław Wolas (spr.) WSA Jakub Makuch po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. R. na uchwałę Rada Miasta Zakopane z dnia 15 czerwca 2023 r. nr XLVIII/655/2023 w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania pojazdów samochodowych, wysokości opat za parkowanie pojazdów na drogach publicznych w granicach Miasta Zakopane oraz określenia sposobu pobierania opłaty 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej § 6 pkt 6 w zakresie słów "przy użyciu nieważnego dowodu uiszczenia opłaty lub"; 2. w pozostałym zakresie skargę oddala; 3. zasądza od Rada Miasta Zakopane na rzecz skarżącego M. R. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Rada Miasta Zakopane podjęła w dniu 15 czerwca 2023 r uchwałę nr XLVIII/655/2023 w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania pojazdów samochodowych, wysokości opłat za parkowanie pojazdów na drogach publicznych w granicach Miasta Zakopane oraz określenia sposobu pobierania opłaty. Uchwała została podjęta na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 1 art. 13b ust. 1, 2, 3, 4 i 5 art. 13f, art. 40d ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 645 z późn. zm.) oraz art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 15 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 40 z późn. zm.), W§ 2 ust 3 i 4 uchwały stwierdzono, że opłatę za parkowanie pojazdów samochodowych wnosi się bez uprzedniego wezwania, niezwłocznie z chwilą zaparkowania pojazdu w miejscu postojowym i nie później niż po upływie 5 minut od czasu zajęcia miejsca postojowego. Postój po upływie 5 minut od upływu czasu określonego na wydruku z parkometru lub po upływie 5 minut od upływu czasu opłaconego za pomocą innych form płatności jest równoznaczny z nieuiszczeniem opłaty. Uiszczenie dokonuje się przez wykupienie biletu parkingowego w parkometrze, lub przez opłacenie w systemie płatności za miejsca postojowe z wykorzystaniem urządzenia mobilnego. W § 4 uchwały przewidziano, że poboru opłaty parkingowej dokonuje się przy użyciu parkometrów lub przez opłacenie w systemie płatności za miejsca postojowe z wykorzystaniem urządzenia mobilnego. Według § 5 ust 1 -10 uchwały za nieuiszczenie opłaty w strefie płatnego parkowania za postój lub przekroczenie czasu opłaconego parkowania pobiera się opłatę dodatkową w wysokości 300,00 zł. Po stwierdzeniu nieuiszczenia należnej opłaty za postój wystawiane jest zawiadomienie o opłacie dodatkowej. Opłatę dodatkową należy wnieść w terminie do 7 dni od daty wystawienia zawiadomienia o opłacie dodatkowej. Opłatę dodatkową wnosi się w formie przelewu bądź wpłaty, w sposób wskazany w zawiadomieniu. W przypadku wniesienia opłaty dodatkowej najpóźniej w przeciągu 3 dni roboczych po dniu wystawienia zawiadomienia, ulega ona pomniejszeniu o 200,00 zł. Osoba zobowiązana do zapłaty opłaty dodatkowej może skutecznie zwolnić się z tego obowiązku wykazując w trakcie postępowania reklamacyjnego fakt uiszczenia opłaty w czasie postoju. Warunkiem zwolnienia z obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej jest przedłożenie w terminie do 7 dni od wystawienia zawiadomienia o opłacie dodatkowej, oryginału właściwego wydruku z urządzenia służącego do poboru opłat lub innego dowodu wykazanego w § 5 ust. 8. Reklamację składa się bezpośrednio do Burmistrza Miasta Zakopane (w formie papierowej na adres Urzędu Miasta Zakopane lub bezpośrednio na dziennik podawczy bądź za pośrednictwem poczty elektronicznej na adres: "spp@zakopane.eu" bądź poprzez platformę ePUAP. Złożona reklamacja zostanie uwzględniona w przypadku, gdy w chwili kontroli opłata za postój była uiszczona albo na pojazd, na który została wystawiona opłata dodatkowa wykupiony był ważny abonament lub pojazd był zwolniony z opłaty na mocy ustawy bądź niniejszej Uchwały. Pisemną reklamację od nałożonej opłaty dodatkowej za postój w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty, można wnieść w terminie do 7 dni od dnia wystawienia zawiadomienia o opłacie dodatkowej. Po upływie tego terminu reklamacja nie jest rozpatrywana. O wyniku rozpatrzenia reklamacji osoba kwestionująca nałożenie opłaty dodatkowej powiadamiana jest w tej samej formie w jakiej została złożona reklamacja lub wskazanej w reklamacji innej formie odpowiedzi. W przypadku uznania reklamacji zawiadomienie o opłacie dodatkowej nie rodzi skutków prawnych. Reklamacja winna być rozpatrzona w terminie 14 dni kalendarzowych. Nieuwzględnienie reklamacji lub wniesienie jej po terminie skutkuje obowiązkiem uiszczenia opłaty dodatkowej. W ust 11 powyższego przepisu przewidziano, że złożenie reklamacji nie wstrzymuje biegu terminu do uiszczenia opłaty dodatkowej. Według ust 12 od udzielonej w postępowaniu reklamacyjnym odpowiedzi, środek zaskarżenia nie przysługuje. Stronie przysługują środki ochrony prawnej przewidziane w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W § 6 ust 1 - 5 przewidziano, że parkowanie płatne niestrzeżone w obszarze strefy płatnego parkowania obejmuje wszystkie ogólnodostępne, wyznaczone znakami pionowymi i oznaczeniem poziomym miejsca postojowe, w tym zastrzeżone stanowiska postojowe (koperty) wyznaczone na mocy niniejszej uchwały. Granice obszaru strefy płatnego parkowania oznaczone są na wjazdach znakami D-44 "strefa płatnego parkowania", natomiast na wyjazdach, znakami D-45 "koniec strefy płatnego parkowania". Uiszczenie opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania bezpośrednio po zaparkowaniu następuje przez wykupienie biletu parkingowego w parkometrze lub z wykorzystaniem urządzenia mobilnego. Opłatę w parkometrze wnosi się z góry za cały deklarowany czas parkowania, a w przypadku korzystania z urządzenia mobilnego na zasadach określonych w aplikacji. Dowód uiszczenia opłaty, w postaci wydruku z parkometru umieszcza się w widocznym miejscu za przednią szybą pojazdu, w sposób nie budzący wątpliwości co do ich ważności i umożliwiający odczyt zawartych na nim danych przez kontrolerów strefy płatnego parkowania. Kartę abonamentową umieszcza się po lewej stronie deski rozdzielczej (po stronie kierowcy). Posiadacz motocykla jest zobowiązany do przechowania dowodu uiszczenia opłaty i do okazania upoważnionej osobie. W ust 6 stwierdzono natomiast, że parkowanie przy użyciu nieważnego dowodu uiszczenia opłaty lub po upływie 5 minut od upływu czasu określonego na wydruku z parkometrze jest równoznaczne z brakiem wniesienia opłaty. Na powyższą uchwałę wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarga wniesiona przez M. R. (dalej jako Skarżący) w zakresie w jakim nie zapewnia ona osobom niepełnosprawnym ustawowo wymaganych ilości miejsc parkingowych, nakładaniu opłat dodatkowych, mimo wniesionej opłaty za parkowanie, w sytuacji gdy numer rejestracyjny został wpisany w sposób niepełny, wskutek wadliwego działania parkometru. Ponadto zaskarżono przepis stanowiący że reklamacja nie wstrzymuje egzekucji administracyjnej Zarzucono naruszenie art. 12c ustawy o drogach publicznych poprzez brak wyznaczonych w ustawowej ilości miejsc dla osób niepełnosprawnych, naruszenie zasad równego traktowania osób niepełnosprawnych i osób starszych (art. 32 Konstytucji RP oraz przepisy Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych). Naruszenie zasad proporcjonalności i rzetelności działania administracji - ukaranie opłatą mimo faktycznego uiszczenia należności i posiadania prawa do parkowania. Uniemożliwienie skorzystania z prawa do parkowania w miejscach oznaczonych znakiem B-1 - zakaz ruchu w obu kierunkach, do którego mogą nie stosować się osoby niepełnosprawne - przez wyrażenie zgody na zajęcie pasa drogowego na ul. Krupówki u zbiegu z ul. Zaruskiego przy Poczcie, tego właśnie dnia na zaparkowanie ambulansu z punktem Pobierania Krwi w akcji dla Honorowych Dawców, czym pozbawił mnie kolejnej możliwości zaparkowania abym mógł udać się na ulicę Krupówki - Pocztę a przede wszystkim do Banku PEKAO SA. Naruszenie art. 2 Konstytucji RP (zasada demokratycznego państwa prawnego) poprzez uchwalenie przepisów, które pozbawiają obywatela skutecznej ochrony prawnej (brak wstrzymania egzekucji mimo wniesionej reklamacji). W związku z tym wniesiono o: stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miasta Zakopane w zakwestionowanym zakresie, zobowiązanie organu do zapewnienia miejsc parkingowych zgodnie z ustawą o drogach publicznych oraz nadzoru nad ich wykorzystaniem, uwzględnienie skargi i uchylenie nałożonej opłaty dodatkowej wraz z nakazaniem zwrotu-wniesionej opłaty wraz z odsetkami od dnia jej zapłacenia do dnia zwrotu przez Organ. zasądzenie na rzecz Skarżącego od MiG Zakopane kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Zakopane wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miasta Zakopane podjęła w dniu 15 czerwca 2023 r uchwałę nr XLVIII/655/2023 w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania pojazdów samochodowych, wysokości opłat za parkowanie pojazdów na drogach publicznych w granicach Miasta Zakopane oraz określenia sposobu pobierania opłaty. Skarga została wniesiona na podstawie art. 8 § 1, art. 50 § 1, art. 53 § 3 w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z powyższymi przepisami kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Zgodnie z brzmieniem art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Interes powinien być osobisty, własny, indywidualny. Musi to być interes o charakterze osobistym czyli własny, zindywidualizowany i skonkretyzowany. Interes ten musi wynikać ze ściśle określonego przepisu prawa oraz odnosić się wprost do podmiotu kwestionującego akt prawa miejscowego i dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu. Konkretność interesu prawnego oznacza, że skarżącemu przysługiwało konkretne prawo podmiotowe o charakterze prywatnoprawnym czy też publicznoprawnym, wynikające z przepisów prawa materialnego, które zostałoby najpóźniej w dacie wniesienia skargi naruszone kwestionowaną uchwałą. Przy wykładni tego pojęcia należy zwrócić uwagę na dyrektywę interpretacyjną (prokonstytucyjną) znajdującą zastosowanie do oceny naruszenia interesu prawnego z art. 101 u.s.g., przywołaną przez NSA w wyroku z dnia 24.05.2007 r., wydanym w sprawie sygn. akt l OSK 233/07 dotyczącej skargi na uchyloną uchwałę rady gminy w sprawie opłat w przedmiocie przyłączenia do wodociągów. Zgodnie z nią każdy ma prawo do wynagrodzenia szkody, jaka została mu wyrządzona przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej, i ustawa nie może nikomu zamykać drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności lub praw (art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji RP). Interpretacja przepisów o zaskarżaniu uchwał i zarządzeń organów jednostek samorządu terytorialnego musi zatem uwzględniać przywołane przepisy Konstytucji RP. Z tego względu należy uznać, że Skarżący legitymuje się interesem prawnym do zaskarżenia wskazanej wyżej uchwały, na jej podstawie nałożono bowiem na niego konkretną kwotę opłaty dodatkowej. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne są między innymi właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów organów jednostek samorządu terytorialnego. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Uchwała organu jednostki samorządu terytorialnego jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa. Stwierdzenie nieważności uchwały przez sąd następuje tylko w przypadku istotnego naruszenia prawa zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. W literaturze przyjmuje się, że podstawą do wyeliminowania z obrotu prawnego takiego aktu powinno być każde istotne naruszenie prawa, bez względu na jego ustrojowoprawny, materialnoprawny lub procesowoprawny charakter. Akt organu jednostki samorządu terytorialnego jest natomiast zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej oraz z ustawami. Podstawy nieważności aktu organu gminy określa art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (dalej jako u.s.g.), według którego uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Zgodnie z art. 91 ust. 4 u.s.g., w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Przepisy art. 91 ust. 1 oraz ust. 4 u.s.g. wyróżniają zatem dwie kategorie wad uchwał lub zarządzeń organów gminy: istotne naruszenie prawa i nieistotne naruszenie prawa. Zgodnie ze stanowiskiem doktryny oraz z ustalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, do istotnego naruszenia prawa należy zaliczyć naruszenie przez organ gminy podejmujący uchwałę lub zarządzenie przepisów o właściwości, podjęcie takiego aktu bez podstawy prawnej, wadliwe zastosowanie normy prawnej będącej podstawą prawną podjęcia aktu, jak również naruszenie przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwały. Zgodnie z art. 94 Konstytucji organy samorządu terytorialnego ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów, na podstawie i w granicach zawartych w ustawie. Zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 1 art. 13b ust. 1, 2, 3, 4 i 5 art. 13f, art. 40d ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 645 z późn. zm.) oraz art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 15 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Zgodnie z art. 13 ustawy o drogach publicznych korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych zarówno w strefie płatnego parkowania, jak i w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania. Obowiązek uiszczenia opłaty wynika więc wprost z ustawy, natomiast do kompetencji rady gminy należy ustalenie stref płatnego parkowania lub śródmiejskich stref płatnego parkowania. Rada gminy ustalając strefy płatnego parkowania ma obowiązek wskazać zarówno wysokość opłat, (art. 13b ust. 4 pkt. 1 ustawy o drogach publicznych) jak i sposób ich pobierania (art. 13b ust. 4 pkt. 3 tejże ustawy). Zasadnicze znaczenie ma zatem w przedmiotowej sprawie kwestia, czy Rada Miasta Zakopane, poprzez wprowadzenie wymogu uiszczenia opłaty dodatkowej przez osoby, które parkowały przy użyciu nieważnego dowodu uiszczenia opłaty sprecyzowała jedynie sposób wnoszenia opłaty czy, przekroczyła ustawowe upoważnienie wprowadzając możliwość nałożenia tzw. opłaty dodatkowej w przypadkach nieprzewidzianych w ustawie o drogach publicznych. W związku z powyższym przypomnieć należy, że w świetle art. 13b ust. 4 pkt 4 u.d.p. rada gminy (rada miasta) ustalając strefę płatnego parkowania ustala wysokość stawek opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, z tym że opłata za pierwszą godziną parkowania pojazdu samochodowego nie może przekroczyć 3 zł. Natomiast stosownie do treści art. 13b ust. 4 pkt 3 tej ustawy rada gminy (rada miasta) ustalając strefę płatnego parkowania określa sposób pobierania opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1. Z kolei przepis art. 40 ust. 1 u.s.g. stwierdza, iż na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Z przedstawionych wyżej regulacji prawnych wynika, że zakres i treść prawa miejscowego uwarunkowana jest normami ustalonymi w aktach wyższego rzędu. Podstawą prawną stanowienia aktów prawa miejscowego jest bowiem upoważnienie zawarte w ustawie, co przesądza o ich zależnej, w stosunku do aktów normatywnych wyższej rangi, pozycji w hierarchii źródeł prawa. Każdorazowo zatem, w akcie rangi ustawowej musi być zawarte upoważnienie dla rady gminy (rady miasta) do podjęcia aktu prawa miejscowego. Zasada ta znajduje potwierdzenie w przywołanym powyżej art. 40 ust. 1 u.s.g. Przy ocenie aktu prawa miejscowego należy mieć zatem na względzie, że akt ten nie może naruszać nie tylko regulacji ustawy zawierającej delegację do jego ustanowienia ale również przepisów Konstytucji RP oraz innych ustaw pozostających w pośrednim lub bezpośrednim związku z regulowaną materią. Tak więc, uwzględniając wyżej przedstawione uwagi należy stwierdzić, że rada gminy (miasta) nie ma prawa do stanowienia aktów prawa miejscowego regulujących zagadnienia inne niż wymienione w powyższych przepisach ani też podejmowania regulacji w inny sposób niż wskazany przez ustawodawcę, gdyż oznaczałoby to wykroczenie poza zakres delegacji ustawowej. Uchwalając akt prawa miejscowego, w oparciu o normę ustawową, organ stanowiący musi ściśle uwzględniać wytyczne zawarte w upoważnieniu. Zgodnie z art. 13b ust. 4 pkt 3 u.d.p. rada gminy (rada miasta), ustalając strefę płatnego parkowania określa sposób pobierania opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, tj. opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Ustawa wprowadza obowiązek ponoszenia ustalonych przez rady gminy (rady miasta) opłat za parkowanie, a nie za niewłaściwe, niepełne dokumentowanie dopełnienia tego obowiązku poprzez np. wyeksponowanie dowodu uiszczenia opłaty za parkowanie bez podanego numeru rejestracyjnego lub bez prawidłowo podanego numeru rejestracyjnego. Skoro opłata dodatkowa jest pobierana -na podstawie art. 13f ust. 1 u.d.p. - za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, a nie za niewłaściwe, niepełne lub w inny sposób wadliwe dokumentowanie dopełnienia tego obowiązku, to trafne jest stanowisko strony skarżącej wskazującej brak podstaw do wprowadzenia w zaskarżonej uchwale nieprzewidzianej ustawowo przesłanki nałożenia opłaty dodatkowej, tj. nieważności dowodu uiszczenia opłaty. Dlatego też wprowadzając w § 6 ust 6 zapisu zgodnie z którym parkowanie przy użyciu nieważnego dowodu uiszczenia opłaty jest równoznaczne z brakiem wniesienia opłaty stanowi wadliwe zastosowanie normy prawnej będącej podstawą prawną podjęcia aktu. W istocie więc w § 6 ust. 6 uchwały Rada Miasta Krakowa zdefiniowała przesłankę ustawowego pojęcia "nieuiszczenia opłaty" za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, z którym to pojęciem, w myśl art. 13f ust. 1. u.d.p., wiąże się pobieranie opłaty dodatkowej. Połączyła go przy tym z "nieważnością dowodu" które to pojęcie nie zostało nigdzie zdefiniowane. Przepis art. 13b ust. 4 pkt 3 wzw. z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. nie uprawnia jednak rady gminy (rady miasta) do definiowania w taki sposób ustawowych pojęć zwłaszcza tych, z którymi ustawodawca związał pobieranie dodatkowej opłaty, jako świadczenia mającego charakter ustawowej represji za niewykonanie obowiązku uiszczenia opłaty parkingowej. Tak więc Rada Miasta Zakopane bez wyraźnego w tym zakresie upoważnienia nie mogła ustalić definicji pojęcia użytego w art. 13f ust. 1 u.d.p. (por. wyrok NSAz dnia 8 października 2013 r., sygn.akt l OSK1674/13). Przesłankę ustawową do obciążania podmiotów opłatą dodatkową stanowi stwierdzenie obiektywnie istniejącego faktu parkowania pojazdu bez uiszczenia opłaty parkingowej, a nie domniemanie wysnute na podstawie okoliczności umieszczenia dowodu opłaty bez podania numeru rejestracyjnego lub bez prawidłowo podanego numeru rejestracyjnego. Mając powyższe na uwadze należy zatem uznać, że skarga oparta została w tym zakresie na usprawiedliwionych podstawach, podniesione w niej bowiem zarzuty naruszenia prawa przez Sąd pierwszej instancji okazały się zasadne. Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 stycznia 2022 r. wydanym w sprawie sygn. akt II GSK 2467/21 Nie uzasadniona jest natomiast skarga w pozostałym zakresie. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 marca 2024 r. sygn. akt III SA/Kr 1681/23 stwierdzono nieważność § 5 ust 5 uchwały Rady Miasta Zakopanego z dnia 15 czerwca 2023 r., nr XLVIII/655/2023 w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania pojazdów samochodowych, wysokości opłat za parkowanie pojazdów na drogach publicznych w granicach Miasta Zakopane oraz określenie sposobu pobierania opłaty. Oddalono natomiast skargę w zakresie § 5 ust 6-12. Została już zatem zbadana zgodność z prawem zapisu ust 11 zgodnie z którym złożenie reklamacji nie wstrzymuje biegu terminu do uiszczenia opłaty dodatkowej. Zgodnie z art. 101 ust 2 ustawy o samorządzie gminnym uprawienie do wniesienia skargi zostało wyłączone w przypadku, gdy w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił. Należy przy tym podkreślić, że samo nałożenie opłaty dodatkowej nie jest czynnością, która podlega kontroli w ramach postępowania administracyjnego lub sądowoadministracyjnego. Zakwestionowanie tej czynności możliwe jest dopiero w toku postępowania egzekucyjnego obejmującego nałożoną opłatę dodatkową. Z tego powodu bezpodstawne jest żądanie uchylenie nałożonej opłaty dodatkowej wraz z nakazaniem zwrotu wniesionej opłaty wraz z odsetkami od dnia jej zapłacenia do dnia zwrotu przez Organ. Bezpodstawne jest także żądanie zobowiązania organu do zapewnienia miejsc parkingowych zgodnie z ustawą o drogach publicznych oraz nadzoru nad ich wykorzystaniem. Przepisy będące podstawą wydania zaskarżonej ustawy nie uprawniają bowiem Rady Miasta Zakopane do regulowania tej kwestii. Wyznaczanie miejsc postojowych będących częścią organizacji ruchu na dany terenie należy do kompetencji starosty. Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie wyżej powołanych przepisów.