III SA/Kr 1536/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Karcz Sędziowie WSA Ewa Michna (spr.) WSA Katarzyna Marasek-Zybura Protokolant Sekretarz Sądowy Kinga Ładyga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi J. P. na uchwałę nr XLI/562/2005 Rady Miejskiej w O. z dnia 12 października 2005 r. w sprawie: nadania nazwy drodze położonej w O. oddala skargę.

Rada Miejska w O., działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 13, art. 40 ust.1, art. 41 ust. 1 oraz art. 42 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz.U. z 2025 r., poz. 1153) dnia 12 października 2005 r. uchwałę nr XLI/562/2005 w sprawie nadania nazwy drodze położnej w O. Zgodnie z powyższym aktem prawnym, Rada Miejska uchwaliła: w pkt 1. nazwać drogę położoną w O., złożoną z działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...] i [...], biorącą swój początek od drogi O. -T. i dochodzącą do ul. M. - ulicą K. pkt 2. wykonanie uchwały powierzyć Burmistrzowi Miasta i Gminy O. pkt 3. uchwała podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego, na tablicy ogłoszeń oraz w prasie lokalnej i wchodzi w życie po 14 dniach od jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym. Skargę na powyższą uchwałę wniósł J. P. (dalej: skarżący) domagając się stwierdzenia nieważności uchwały w całości i zarzucając: 1. brak tytułu prawnego gminy O. do działek: [...] i [...] w dniu podjęcia uchwały, co stanowiło rażące naruszenie prawa; 2. błędne i sprzeczne z rzeczywistością wskazania lokalizacji działki ew. nr [...], skutkujące nadaniem nazwy drodze, która w rzeczywistości, przebiegała po innych działkach, nie będących własnością Gminy O.; 3. naruszenie obowiązujących przepisów dotyczących nadawania nazw drogom wewnętrznym, w tym braku wymaganej zgody wszystkich właścicieli terenów, na których jest ona zlokalizowana, 4. brak zgodności z ustaleniami prawa planistycznego, gdyż uchwała wskazywała lokalizację innych terenów niż miejscowy ogólny plan zagospodarowania przestrzennego O. z 1979 r., w których to terenach Gmina O. dopiero w 2009 r. została właścicielem działki m.in. nr. [...]. 5. naruszenie w sposób znaczny interesu prawnego skarżącego, przez zmianę powierzchni gruntów ornych i budowlanych, których skarżący był właścicielem. Błędnie uchwalona lokalizacja działki ew. nr [...], de facto działki położonej terenach wsi Ż. k.m 4 -, w miejsce działki [...] o pow. 0,2510 ha obrębu wsi Ż. k.m.4 Ż. Działka [...] powstała z powierzchni części działek, m.in. z tych działek, których skarżący jest właścicielem nr. ew.: [...], [...], [...], [....], [...] k.m. 4 wsi Ż. Działka [...] o pow. 0,2510 jest drogą dojazdową do gruntów rolnych i leśnych m.in. moich w/w działek, dając m.in. działką prawny dostęp do dróg publicznych (zał. 5, zał.6, zał.6a, zał.7, zał.8, zał.9); 6. istotne naruszenie prawa - art. 18 ust. 2 pkt 13, art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1 art. 42 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 7 i 94 Konstytucji RP, przez przekroczenie granic delegacji ustawowej, tj. – zaskarżana uchwała została podjęta jedynie na podstawie ustawy o samorządzie gminnym, która nie dawała podstaw prawnych Radzie Miejskiej w O. do nadawania nazwy drodze, która nie spełnia kryteriów i nie została zaliczona do kategorii dróg publicznych zgodnie z ustawą o samorządzie gminnym z oraz ustawą o drogach publicznych. Rada Miasta zgodnie z ww. ustawą, mogła nadać nazwy drogom tylko publicznym. Ponadto brak było w zaskarżonej uchwale odniesienia i wskazania innych wymaganych podstaw prawnych do jej podjęcia. – uchwała nie zawierała informacji i wskazania na podstawie jakiego wniosku została podjęta (brak wskazania wnioskodawcy i jego interesu prawnego w podjęciu uchwały); – w uchwale brak było informacji o statusie drogi (publiczna/wewnętrzna), której uchwalono nazwę "K."; – w zaskarżanej uchwale brak było uzasadnienia; – w zaskarżanej uchwale wskazano błędną lokalizację drogi położonej w O., złożoną z działek ew. oznaczonych nr [...] i [...], "biorącą swój początek od drogi O. -T. i dochodzącą do ul. M.", ponieważ zgodnie z wydanymi decyzjami podziałowymi, planami zagospodarowania przestrzennego i innymi dokumentami geodezyjnymi, m.in. działka [...] znajdowała się w całkiem innej lokalizacji niż wskazana w uchwale; Skarżący wykazując swój interes prawny podał, że zaskarżona uchwała wprowadzając w miejsce działki nr [...] o pow.0,2510 ha k,m.4 Ż. - dz. [...] o pow.0.3601 ha k.m. 1 m. O., pozbawia tereny gruntów ornych k.m. 4 Ż., w tym działki skarżącego nr: [...], [...], [...], [...] prawnego dostępu do dróg publicznych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, z uwagi na niewyczerpanie przysługujących środków zaskarżenia, zgodnie z wymogiem art. 52 § 1 p.p.s.a., względnie o oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej. W zakresie odrzucenia skargi organ podniósł, że została ona złożona bez zachowania wymogu wezwania do usunięcia naruszenia - zgodnie z brzmieniem art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym przed nowelizacją z dnia 7 kwietnia 2017 r. (Dz.U. z 2017 poz. 935), która zmieniła ustawę o samorządzie gminnym z dniem 1 czerwca 2017 r. W przypadku natomiast uznania przez Sąd skargi za dopuszczalną skarga nie zasługiwała ona na uwzględnienie, gdyż nie narusza interesu prawnego i uprawnień ani skarżącego, ani osób trzecich. Zaskarżona uchwała - nadająca nazwę drodze, pozwoliła na zameldowanie się w budynkach mieszkalnych zlokalizowanych przy działkach oznaczonych nr ewidencyjnymi [...] i [...] eliminując tym samym potoczne i tymczasowe nazewnictwo "K. II czyli droga do Wapiennika w O.’’. W dniu 20 października 2015 r. Rada Miejska w O. podjęła uchwałę nr IX/175/2015 w sprawie nadania nazw dla 8 dróg położonych w Ż., w tym nadano nazwę drodze biegnącej wzdłuż północnej granicy wsi Ż., o takiej samej nazwie jak została już nadana w O. tj. ul. K., przy której zlokalizowane są budynki mieszkalne położone w obrębie Ż. i którym nadawano (na wniosek stron) numery porządkowe nieruchomości (przyporządkowane dotychczas do Ż. kol. I). Zaskarżona uchwała miała na celu zlikwidowanie dotychczas stosowanego podziału wsi Ż. na trzy K. i doprowadzenia do zgodności z obowiązującym wykazem urzędowych nazw miejscowości w Polsce tj. Ż., a § 1 pkt. 8 tej Uchwały umożliwił przyporządkowanie nieruchomości położonych po drugiej stronie przedmiotowej ulicy i nadawanie numerów porządkowych również dla budynków usytuowanych w obrębie Ż. (przyporządkowanych do tej samej ulicy). Procedury nadania nazwy dla przedmiotowej drogi były przeprowadzone prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi przepisami. Organ podkreślał, że stwierdzenie nieważności uchwały Nr XLI/562/2005, bądź uchwały nr IX/175/2015 spowoduje duży problem dla społeczeństwa, pociągając za sobą zmiany adresów i meldunków (zmiana numerów porządkowych dla budynków po obu stronach drogi - co z kolei wiązałoby się z wprowadzeniem zmian m.in. w ewidencji gruntów i budynków oraz wymianą przez mieszkańców stosownych dokumentów) — poza generowaniem kosztów nic nie zmieni w obecnym funkcjonowaniu przedmiotowej drogi i obsługi terenów do niej przyległych. W zakresie zarzutu skargi odnoszącego się do własności, statusu i lokalizacji drogi wewnętrznej oraz zmian ewidencyjnych działek [...] i [...] organ wyjaśnił, że w 1972 r. zmianie uległ przebieg granicy pomiędzy miastem O., a obrębem Ż. Do miasta O. włączono część obrębu Ż. (stanowiącą przysiółek K.), a nowa granica została określona w Zarządzeniu nr 14/72 Prezydium Rady Narodowej w Krakowie z dnia 18 grudnia 1972 r. § 3 ww. zarządzenia zawiera opis przebiegu granicy miasta O., który wskazuje, że wyznacza ją południowy brzeg drogi gromadzkiej (przy czym w zarządzeniu tym nieprecyzyjnie określono opis tj. po punktach [...], [...] zamiast powołania numerów działek: [...] i [...] – działki [...] i [...] były działkami drogowymi położonymi w Ż., a nie punktami). Następnie operatem nr [...] dokonano ustalenia granic zewnętrznych miasta O., a operatem technicznym nr [...] dokonano odnowy ewidencji gruntów dla obrębu O. z uwzględnieniem terenów przyłączonych do miasta O. m.in. z wsi Ż. (w którym również uwzględniono granicę miasta O. z obrębem Ż. opisaną w Zarządzeniu nr 14/72). W wyniku powyższego dawna działka nr [...] (stanowiąca ww. drogę gromadzką), położona w Ż. weszła w skład działki nr [...] w obrębie m. O. Działka ta na skutek decyzji G.IIL742/M/28b/90 z dnia 07.05.1990 r. podzieliła się tworząc działki o nr [...], a następnie z podziału działki nr [...] (operatem pomiarowym nr [...]) powstały działki nr [...] i [...]. Aktualnie w bazie danych ewidencji gruntów i budynków obrębu Ż. działka nr [...] (i [...]) już nie figuruje. Obecny numer działki [...] (położonej dawniej w Ż.) to [...] i znajduje się w obrębie O. Ulica K. zlokalizowana jest na działkach położonych w obrębie miasta O., oznaczonych numerem ewidencyjnym: [...] i [...]. Obie w/w działki (składające się na ul. K.), jak również dawna działka nr [...] położona w Ż. - nie stanowiły nigdy własności prywatnej. Nadto zgodnie z uchwałą nr LV/626/2002 Rady Miejskiej w O. z dnia 28.02.2002 r. i późniejszymi zmianami w sprawie zatwierdzenia statutu Osiedla nr 4 - Osiedla C. a obszar tego osiedla obejmował także ulicę K. Nie jest więc prawdą, że ulica ta przypisana była do Osiedla nr 7. Działka nr [...] wchodzi w skład gminnego zasobu nieruchomości, prowadzona jest dla niej księga wieczysta nr [...], zgodnie z którą Gmina O. jest ujawniona jako właściciel (na podstawie decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 9 czerwca 2009 r. nr SN.VII.BT.7723-l-265-09, stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. własności m.in. ww. działki). Przedmiotowa droga nie jest drogą publiczną w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych, ciąg działek łączący drogę O. – T. z ul. M. w O. stanowi drogę wewnętrzną. Szlak ten pozostaje ujęty w uchwale nr XVI/209/2012 Rady Miejskiej w O. z dnia 27 marca 2012 r. w sprawie: określenia zasad udostępnienia nieruchomości stanowiących własność lub pozostających w posiadaniu Gminy O. w celu zapewnienia dostępu do dróg publicznych (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego poz. 2052) - co oznacza, że jest ogólnodostępny. W zakresie zarzutu naruszenia interesu prawnego skarżącego organ podał, że zaskarżona uchwała nie narusza interesu prawnego skarżącego i nie pozbawia go - jak twierdzi - terenów gruntów rolnych i budowlanych oraz prawnego dostępu do dróg publicznych. Skarżący wnosząc o stwierdzenie nieważności i uchylenie uchwały w sprawie nadania nazwy drodze położonej w O. kwestionuje przebieg granicy administracyjnej pomiędzy obrębem ewidencyjnym Ż., a obrębem O. Jego żądania sprowadzają się do jej przywrócenia/sprostowania w oparciu o istniejącą dokumentację. Wskazuje na błędną informację zawartą w Ewidencji Gruntów i Budynków. W zakresie podstaw prawnych podjęcia zaskarżonej uchwały organ podał, że do jednych z podstawowych zadań własnych gminy, wymienionych w art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o samorządzie gminnym należą sprawy ładu przestrzennego oraz gminnych dróg, ulic, mostów. Zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt. 13 ustawy o samorządzie gminnym podejmowanie uchwał w sprawach nazw ulic i placów będących drogami publicznymi lub nazw publicznych należy do wyłącznej właściwości gminy. Są to zadania publiczne, które gmina wykonuje w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Natomiast, zgodnie z art. 8 ust. 1a ustawy o drogach publicznych, podjęcie przez radę gminy uchwały w sprawie nadania nazwy drodze wewnętrznej wymaga wystąpienia z wnioskiem przez właścicieli terenów, na których droga ta jest zlokalizowana bądź uzyskania ich pisemnej zgody. Wszczęcie procedury nadania nazwy ulicy następuje na wniosek lub z urzędu przy czym inicjatywa w sprawie nadania nazwy przysługuje m.in. Burmistrzowi, Komisjom Rady Miejskiej oraz grupie właścicieli, których bezpośrednio dotyczy nadanie nazwy. Nadawanie nazw ulicom jest obowiązkiem, a nie przywilejem gmin. Uchwała rady gminy w sprawie nadania nazwy ulicy jest aktem prawa miejscowego. Podjęcie uchwały w sprawie nadania nazw ulicom zwyczajowo poprzedzone jest pewną formą konsultacji ze społecznością lokalną, której podejmowana decyzja będzie dotyczyła. Jednak wyniki z przeprowadzonej konsultacji nie wiążą rady gminy. Uchwała zebrania wiejskiego w sprawie podjęcia przez Radę Miejską uchwały w sprawie nadania nazw drogom jest wyłącznie opinią. Nadanie w 2005 r. nazwy drodze stanowiącej działkę nr [...] i działkę nr [...] ulica K. nastąpiło roboczo "K. II", którzy zakończyli budowę budynków mieszkalnych i chcieli dokonać zameldowania w tych budynkach. W chwil nadawania nazwy drodze złożonej z działek nr. ewidencyjny [...] i [...], przedmiotowe działki istniały fizycznie w terenie i istnieją do dnia dzisiejszego. Odnosząc się do procedury podjęcia zaskarżonej uchwały organ podał, że Rada Miejska podjęła ww. uchwałę po wyczerpaniu trybu przygotowania projektu uchwały oraz trybu i sposobu zwołania sesji Rady, opisanego w Regulaminu Rady Miejskiej w O., stanowiącym Załącznik Nr 2 do Statutu Miasta i Gminy O. (Dz. Urz. Małop. z 2004 r. Nr 341, poz. 3715). Uchwała ta została przekazana przy piśmie z dnia 14 października 2005 r. organowi nadzorczemu Wojewodzie Małopolskiemu. Organ nadzoru nie orzekł o nieważności uchwały w trybie art. 91 ustawy o samorządzie gminnym. Bezzasadne są zatem zarzuty skargi, bowiem nie zaistniała żadna z przesłanek materialnoprawnych lub formalnoprawnych w postaci istotnego naruszenia zasad uchwalania aktów prawnych przez organ stanowiący Gminy O. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Skarga nie była uzasadniona ponieważ nie jest możliwe kwestionowanie prawa gminy do nadania nazwy ulicy stanowiącej własność gminną tylko z tego powodu, że skarżący twierdzi, iż jest właścicielem działki drogowej. Sąd przyjął skargę do rozpoznania ponieważ wprawdzie skarżący zaskarżył uchwałę Rady Miejskiej w O. podjętą 12 października 2005 r., a więc przed nowelizacją ustawy o samorządzie gminnym, które to przepisy z dniem 1 czerwca 2017 r. dopuściły zaskarżanie uchwał bez uprzedniego wzywania o usunięcie naruszenia prawa, to jednak w ocenie Sądu, korespondencja skarżącego z organami gminy ws. nazwy ulicy – spełniała warunek wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Sąd przyjął również, że skoro skarżący twierdzi, że w rzeczywistości Rada Miejska podejmując zaskarżoną uchwałę naruszyła jego prawa własności – to tym samym wykazany został interes prawny w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Skarżący upatrywał swojego interesu prawnego w fakcie, że działka nr [...] (należąca obecnie do gminy O.) powstała z działki nr [...] (należącej, jak twierdził, do skarżącego). Powyższe wynikało z znajdujących się w aktach sprawy danych dotyczących nr KW dla działki nr [...] (własność gminy O.) oraz dokumentów urzędowych (decyzja) wskazujących, że "Operatem pomiarowym nr [...] dokonano odnowy ewidencji gruntów i budynków dla obrębu O. z uwzględnieniem terenów przyłączonych do miasta O. min wsi Ż. zgodnie z § 7 pkł.6 powołanego powyżej rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 30 listopada 1972r. w sprawie utworzenia, zniesienia i zmiany granic niektórych miast W operacie z odnowy ewidencji gruntów i budynków uwzględniono również granice miasta O. z Ż. określoną w sposób opisowy w Zarządzeniu nr 14/72 Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie z dnia 18 grudnia 1972r. o którym mowa powyżej. W wyniku powyższego działka nr [...] położona w Ż. weszła w skład działki.-nr [...] obręb O.. Niemniej jednak, Sąd uznał, że zaskarżona uchwała nie naruszyła prawa. Najistotniejsze w rozpoznawanej sprawie jest, że działka nr [...] posiada księgę wieczystą (nr [...]), która potwierdza, że jedynym właścicielem tej działki jest Gmina O. W księdze tej ujawniono również, że podstawą wpisu prawa własności była decyzja komunalizacyjna Wojewody Małopolskiego z 9 czerwca 2009 r. stwierdzająca nabycie z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. własności ww. działki. Tego typu decyzja wydawana na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.) ma charakter deklaratoryjny, co oznacza, że potwierdza prawo własności (tu: Gmina O.) ze skutkiem wstecznym (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2013 r., I OSK 1502/11). Skarżący podważając uprawnienie Rady Miejskiej do nadania nazwy działce drogowej, nie wskazał na zapisy księgi wieczystej. Co więcej, sam skarżący przyznawał, że do dnia rozpoznania sprawy nie została założona księga wieczysta dla działki nr [...]. Z identyfikatora działki nr [...] znajdującego się w dziale I księgi wieczystej (odsyłającego automatycznie do strony rządowej: geoportal.gov.pl) wynika, że nie są prawdziwe twierdzenia skarżącego, jakoby działka ta znajdowała się w zupełnie innym miejscu niż wynika to z treści zaskarżonej uchwały. Sąd zauważa, że skarżący usiłował doprowadzić do zmiany danych ewidencyjnych na mapach, ale wyrokiem z 14 listopada 2019 r., III SA/Kr 457/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargę oddalił, wskazując wyraźnie, że "Zmiany danych wprowadzane do ewidencji na wniosek lub z urzędu muszą wynikać z nowych zdarzeń, a nie mogą korygować dotychczasowych wpisów na podstawie powtórnej oceny archiwalnych dokumentów". Skarga kasacyjna od tego wyroku została oddalona wyrokiem NSA z 21 października 2020 r. I OSK 1059/20). Podobnie, wyrokiem z 7 lipca 2020 r. III SA/Kr 470/20 została oddalona skarga na postanowienie w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie aktualizacji przebiegu granicy administracyjnej miasta O. w sąsiedztwie z terenami Sołectwa Ż. Kolejnym wyrokiem z 11 lipca 2022 r., III SA/Kr 550/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę wskazując, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w prawomocnych wyrokach z 14 listopada 2019 r. (sygn. akt III SA/Kr 457/19) i z 7 lipca 2020 r. (sygn. akt III SA/Kr 470/20) podkreślił, że wykazanie na mapie ewidencyjnej przebiegu granicy gminy/miasta sprowadza się tylko i wyłącznie do wykonania przez stosowne jednostki dokumentacji stanowiącej podstawę sporządzenia stosownego fragmentu mapy ewidencyjnej. Organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków nie mogą dokonywać więc żadnych zmian w przebiegu tej granicy. Niedopuszczalne są więc jakiekolwiek postępowania mające prowadzić do zmiany przebiegu granicy ustalonej w sposób wynikający z art. 4 ustawy o samorządzie gminnym, w rozumieniu aktualizacji, o której mowa w przepisach Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Kwestie te nie należą do kompetencji organów prowadzących ewidencję gruntów i budynków. Powyższe okoliczności, zdaniem Sądu, świadczą, że rzeczywistą intencją skarżącego, jest doprowadzenie do zmian właścicielskich. Tego typu postępowanie może się jednak toczyć wyłącznie przed sądami powszechnymi. Zasadniczo, tego typu sprawy toczą się w trybie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 341 z późn. zm.). Powołany przepis reguluje roszczenia właścicieli w razie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym. Sąd uznał przy tym, ze nie naruszają prawa te elementy uzasadnienia projektu zaskarżonej uchwały, które wskazują na działania rady Miejskiej w odpowiedzi na ówczesne prośby mieszkańców dotyczące wprowadzenia nazewnictwa drogi i zawierające propozycje innej nazwy. Jak już Sąd wskazywał powyżej Rada Miejska w O. uprawniona była do podjęcia zaskarżonej uchwały, jako ówczesny zarządca drogi, a od 2009 r. – jej właściciel (i to ze skutkiem wstecznym – poprzedzającym dzień podjęcia zaskarżonej uchwały). Z tych to powodów Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.).