III SA/Kr 1662/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. N. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 22 października 2025 r. nr WZ-VIII.3151.252.2025 w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: odrzucić skargę.

Postanowieniem z dnia 22 października 2025 r. nr WZ-VII.3151.252.2025 Wojewoda Małopolski na podstawie art. 119 § 1 w związku art. 64a § 1 pkt 1 z art. 20 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 132 ze zm.) nałożył na P. N. (dalej: skarżący) grzywnę w celu przymuszenia wykonania obowiązku poddania dziecka A. N. obowiązkowym szczepieniom ochronnym. W postanowieniu tym zawarto pouczenie o prawie do złożenia zażalenia do Ministra Zdrowia w Warszawie, za pośrednictwem Wojewody Małopolskiego, w terminie 7 dni od daty doręczenia. Pismem z dnia 3 listopada 2025 r. skarżący wniósł zażalenie na ww. postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 22 października 2025 r. Wojewoda Małopolski przekazał je w dniu 12 listopada 2025 r. zgodnie z właściwością do Ministra Zdrowia. Pismem z dnia 3 listopada 2025 r. skarżący, złożył również pismo zatytułowane "ZAŻALENIE" na ww. postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Merytoryczne rozpoznanie skargi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest poprzedzone badaniem, czy skarga w ogóle jest dopuszczalna. Na wstępie wyjaśnić należy, że skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pismo zatytułowane "ZAŻALENIE" na postanowienie Wojewody Małopolskiego. Z kolei ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), nie przewiduje takiego środka zaskarżenia, a jedynie skargę. Ponieważ to nie tytuł, a treść pisma decyduje o jego charakterze, Sąd przyjął, że skoro skarżący domaga się od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie uchylenia ww. postanowienia Wojewody Małopolskiego, pismo to należy uznać za skargę. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., co do zasady skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 15 k.p.a., postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy. Oznacza to, że osoba niezadowolona z rozstrzygnięcia organu I instancji może wnieść odwołanie lub zażalenie do organu wyższego rzędu. Dopiero, gdy organ II instancji wyda postanowienie, można wnieść na nie skargę do sądu administracyjnego. Tym samym skarga jest niedopuszczalna, jeżeli skarżący nie wniesie zażalenia do organu II instancji i od razu zaskarży do sądu administracyjnego postanowienie organu I instancji, albo gdy - już po wyczerpaniu przysługujących mu w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia - wniesie skargę na rozstrzygnięcie organu I instancji do sądu administracyjnego. Sądy administracyjne nie są bowiem powołane do kontroli legalności rozstrzygnięć organów administracyjnych I instancji (nieostatecznych), gdyż takie działanie naruszałoby ww. zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd skargę odrzuca, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W niniejszej sprawie, skarżący wniósł skargę na postanowienie Wojewody Małopolskiego, który działał w niniejszej sprawie jako organ I instancji. Stwierdzić zatem należy, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga na postanowienie organu I instancji, podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna. Na marginesie Sąd zauważa, że zażalenie złożone na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 22 października 2025 r. o nałożeniu grzywny podlegać będzie odrębnemu rozpoznaniu przez Ministra Zdrowia, zgodnie z właściwością. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a, orzekła jak w sentencji postanowienia.