III SA/Kr 373/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Makuch po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 10 stycznia 2025 r., znak BKOE.702.52343.2024.1301.2 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia 1. stwierdzić swą niewłaściwość; 2. przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie jako sądowi właściwemu.

Skarżący J. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 10.01. 2025 r. (znak BKOE.702.52343.2024.1301.2) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. W decyzji tej znalazło się pouczenie, że stronie niezadowolonej z decyzji przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy kierowany do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Jednocześnie w decyzji tej wskazano, że jeżeli strona nie chce korzystać z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, to może wnieść skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (k. 18 verte akt adm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej P.p.s.a.) do rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej właściwy jest sąd, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Stosownie do art. 59 § 1 p.p.s.a., jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swoją niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu; postanowienie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Odstępstwo od zasady określonej w art. 13 § 2 p.p.s.a. dopuszcza art. 13 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, Prezydent RP może w drodze rozporządzenia przekazać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu rozpoznawanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości. Stosownie do § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 18.04.2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. z 2024 r., poz. 788), rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r., poz. 728 i 731), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Jak natomiast wynika z akt sprawy, zaskarżona decyzja zapadła na podstawie art. 13ia ust. 5 pkt 3, art. 13ib ust. 1 pkt 1, art. 13ib ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13 k ust. 2b pkt 2 oraz 131 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1639 ze zm.), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2021 r. poz. 32 ze zm.), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 180 ze zm.). Z uwagi na przywołaną podstawę prawną zaskarżonej decyzji, w niniejszej sprawie znajdzie zastosowanie przepis art. 13 § 2 p.p.s.a. dotyczący właściwości miejscowej sądu wyznaczonej siedzibą organu administracji, który wydał zaskarżony akt, nie zaś przepis przywołanego wyżej rozporządzenia Prezydenta RP. Skoro więc zaskarżona decyzja została wydana przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, który ma siedzibę w Warszawie, to w konsekwencji sądem właściwym do rozpoznania skargi wniesionej przez skarżącego - jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. O tak właściwym Sądzie został skarżący prawidłowo pouczony przez organ w kwestionowanej skargą decyzji. Z uwagi na powyższe, Sąd działając na podstawie art. 59 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 13 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.