III SA/Łd 228/20

30 czerwca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Alberciak po rozpoznaniu 30 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w Ł. z [...] nr [...] w przedmiocie wypłaty wynagrodzenia postanawia: odrzucić skargę. EG

Decyzją z [...] r. Okręgowy Inspektor Pracy w Ł. utrzymał w mocy nakaz Inspektora Pracy z [...] r. w przedmiocie wypłaty przez A Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą Ł. wynagrodzenia S.P. . Decyzję tę doręczono spółce A 28 stycznia 2020 r. 28 lutego 2020 r. spółka A wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Skarga nie została podpisana. Wobec tego zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z 26 marca 2020 r. skarżąca została wezwany w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi do usunięcia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie bądź nadesłanie podpisanego egzemplarza. Przesyłka zawierająca wezwanie do usunięcia wskazanego wyżej braku formalnego skargi została doręczona skarżącej 4 maja 2020 r. Skarżąca nie podpisała skargi i nie nadesłała podpisanego egzemplarza skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Regulacja ta ma na celu usunięcie wątpliwości, czy pismo, w tym wypadku skarga, zostało wniesione przez uprawnioną osobę. Podpis pod pismem potwierdza jego pochodzenie od osoby, która je podpisała i sankcjonuje wolę dokonania czynności w postępowaniu. Podpis wnoszącego pismo musi być własnoręczny, tj. stanowić znak ręczny określonej osoby pozwalający na jej identyfikację (por. np. H. Knysiak-Molczyk [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, str. 298). Brak podpisu stanowi zatem brak formalny skargi, który podlega uzupełnieniu w trybie przewidzianym w art. 49 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Nieuzupełnienie braków formalnych skargi w terminie wywołuje skutek w postaci jej odrzucenia, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie wniesiona przez skarżącą skarga nie została podpisana. Wobec tego zarządzeniem z 26 marca 2020 r. skarżąca została wezwana w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi do usunięcia braku formalnego poprzez jej podpisanie bądź nadesłanie podpisanego egzemplarza. Przesyłka zawierająca wezwanie do usunięcia powyższego braku formalnego została doręczona skarżącej 4 maja 2020 r., a więc w okresie stanu epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 wprowadzonego od 20 marca 2020 r. na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 ze zm.). 31 marca 2020 r. do ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.) zwanej dalej ustawą z dnia 2 marca 2020 r. na mocy art. 1 pkt 14 i art. 101 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 568 ze zm.), zwanej dalej ustawą zmieniającą z dnia 31 marca 2020 r., dodano art. 15zzs ust. 1 pkt 1. Zgodnie z art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych, nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Powyższe oznacza, że stosownie do art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. siedmiodniowy termin do usunięcia braku formalnego skargi nie rozpoczął swojego biegu od dnia następującego po dacie doręczenia skarżącemu wezwania do jego usunięcia, tj. od 5 maja 2020 r. i nie upłynął 11 maja 2020 r. Przepis art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. został jednakże uchylony na mocy art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875), zwanej dalej ustawą zmieniającą z dnia 14 maja 2020 r. Zgodnie z art. 68 ust. 6 ustawy zmieniającej z dnia 14 maja 2020 r. terminy w postępowaniach, o których mowa w art. 15zzs ustawy zmienianej w art. 46, których bieg nie rozpoczął się na podstawie art. 15zzs tej ustawy, rozpoczynają bieg po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Ustawa zmieniająca z dnia 14 maja 2020 r. weszła w życie 16 maja 2020 r. Zgodnie zatem z art. 68 ust. 6 ustawy zmieniającej z dnia 14 maja 2020 r. termin do usunięcia braku formalnego skargi rozpoczął bieg od 24 maja 2020 r. Siódmym dniem był 30 maja 2020 r. (sobota). Następnym dniem był 31 maja 2020 r. (niedziela) – dzień ustawowo wolny od pracy (art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy – tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r., poz. 90 ze zm.). Zgodnie z art. 83 § 2 p.p.s.a. jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W tej sytuacji ostatnim dniem terminu do wskazania przez skarżącego numeru PESEL był 1 czerwca 2020 r. (poniedziałek). Termin ten upłynął jednak bezskutecznie. Skarżąca nie podpisała skargi i nie nadesłała podpisanego egzemplarza skargi. Skutkiem nieuzupełnienia w zakreślonym terminie wskazanego braku jest, stosownie do powołanego art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., odrzucenie skargi. Dodatkowo zauważyć należy, że w niniejszej sprawie skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. Przepis art. 53 § 1 p.p.s.a. stanowi, że termin ten wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanej w indywidualnej sprawie, opinii zabezpieczającej i odmowy wydania opinii zabezpieczającej). Ze znajdującego się w aktach sprawy potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji wynika, że została ona doręczona skarżącej 28 stycznia 2020 r. W tej sytuacji trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, o którym stanowi art. 53 § 1 p.p.s.a., zakończył swój bieg 27 lutego 2020 r. (w czwartek). Przesyłka zawierająca skargę została tymczasem nadana w Urzędzie Pocztowym Bełchatów 1 dopiero 28 lutego 2019 r. Przepis art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowi natomiast, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest więc również wniesienie jej w terminie. Oznacza to, że gdyby wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi), to podstawę jej odrzucenia stanowiłby art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. (uchybienie terminu do wniesienia skargi). Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., orzekł o odrzuceniu skargi. eg