III SA/Łd 320/26

Dnia 12 sierpnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Protokolant Specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2026 roku sprawy ze skargi A. S. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z dnia 2 kwietnia 2026 roku nr 2274 w przedmiocie odmowy zaliczenia do wysługi lat okresów zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy oddala skargę.

Rozkazem personalnym z 2 kwietnia 2026 r. nr 2274 Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r., poz. 1691) po rozpatrzeniu odwołania A. S. od rozkazu personalnego nr 132 Komendanta Powiatowego Policji w Pajęcznie z 27 lutego 2026 r. w sprawie odmowy zaliczenia do wysługi lat okresów zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. A. S. raportem z 28 stycznia 2026 r. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w Pajęcznie z prośbą o ponowne ustalenie wymiaru wysługi lat uwzględnianej przy wzroście uposażenia zasadniczego oraz okresów wliczanych do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej. Strona, powołując się na zmianę przepisów ustawowych, tj. obowiązującą od dnia 1 stycznia 2026 r. nowelizację ustawy Kodeks pracy (wprowadzoną ustawą z dnia 26 września 2025 r. o zmianie ustawy - Kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw), wniosła o zaliczenie do wysługi lat uwzględnianej przy wzroście uposażenia zasadniczego oraz prawa do nagrody jubileuszowej okresów zatrudnienia wykonywanego w niepełnym wymiarze czasu pracy na rzecz C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na stanowisku: obsługa widza w okresie od dnia 2 grudnia 2004 r. do dnia 1 marca 2005 r. w wymiarze czasu pracy 0,25 etatu oraz na stanowisku asystenta kinooperatora w okresie od dnia 2 marca 2005 r. do dnia 31 marca 2008 r. w wymiarze 0,75 etatu. Na potwierdzenie faktu zatrudnienia strona złożyła świadectwo pracy z 2 grudnia 2008 r. wystawione przez C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. Ponadto wnioskodawca załączył informacje wygenerowane za pośrednictwem Platformy Usług Elektronicznych Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o podstawach i składkach na ubezpieczenia emerytalne i rentowe za okres rozliczeniowy 01-12.2005, 01-12. 2006, 01-12.2007 oraz 01-05.2008. Rozkazem personalnym z 27 lutego 2026 r. Komendant Powiatowy Policji w Pajęcznie, rozpoznając powyższy wniosek, odmówił A. S. zaliczenia do wysługi lat - uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego - okresu zatrudnienia w C. Sp. z o.o. W odwołaniu A. S. wniósł o uchylenie powyższego rozkazu, zarzucając: 1) naruszenie art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez akceptację wykładni przepisów prowadzącej do rażącej dyskryminacji jego osoby ze względu na wymiar czasu pracy (niepełny etat), w szczególności poprzez uprzywilejowanie osób świadczących pracę na podstawie umów cywilnoprawnych, 2) naruszenie prawa Unii Europejskiej, w szczególności klauzuli 4 Porozumienia Ramowego załączonego do Dyrektywy Rady 97/81/WE, zakazującego traktowania pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze godzin w sposób mniej korzystny niż pracowników pełnoetatowych, 3) błędną wykładnię systemową § 4 ust. 1 pkt 4 w związku z pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów (...), polegającą na jej literalnym zastosowaniu w oderwaniu od obowiązującej od dnia 1 stycznia 2026 r. nowelizacji Kodeksu pracy, co według strony prowadzi do wniosków sprzecznych z zasadą racjonalności ustawodawcy. Zaskarżonym rozkazem personalnym Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwołał się do treści art. 101 ustawy o Policji, § 4 ust. 1 rozporządzenia z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (tekst jedn. Dz. U. 2015 r., poz. 1236 ze zm.) i wyjaśnił, że z dniem 1 stycznia 2026 r. weszła w życie ustawa z 26 września 2025 r. o zmianie ustawy - Kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw, w której ustawodawca dodał m.in. art. 302¹. Zgodnie z tym artykułem do okresu zatrudnienia wlicza się okresy prowadzenia przez osobę fizyczną pozarolniczej działalności, o której mowa w art. 8 ust. 6 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, oraz okresy pozostawania osobą współpracującą z osobą fizyczną prowadzącą tę działalność, za które zostały opłacone składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe lub wypadkowe (§ 1). Do okresu zatrudnienia wlicza się okresy: wykonywania przez osobę fizyczną umowy zlecenia lub innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, wykonywania przez osobę fizyczną umowy agencyjnej, pozostawania przez osobę fizyczną osobą współpracującą z osobą, o której mowa w pkt 1 lub 2, pozostawania przez osobę fizyczną członkiem rolniczej spółdzielni produkcyjnej, pozostawania przez osobę fizyczną członkiem spółdzielni kółek rolniczych - w których ta osoba fizyczna podlegała ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym (§ 2). Odnosząc się do zarzutu strony, że organ I instancji uzasadnił swoją decyzję literalnym brzmieniem § 4 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia MSWiA, ignorując jednocześnie skutki wejścia w życie z dniem 1 stycznia 2026 r. zmian w Kodeksie pracy, organ odwoławczy wskazał, że w katalogu okresów wliczanych do pracowniczego stażu pracy, wprowadzonym ustawą zmieniającą, brak jest okresu pracy na podstawie umowy o pracę w niepełnym wymiarze czasu pracy. Zdaniem organu cytowane wyżej przepisy nie pozostawiają wątpliwości, że okres zatrudnienia podlega zaliczeniu do wysługi lat, uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego policjantów wyłącznie wówczas, gdy praca wykonywana była w pełnym wymiarze czasu, bądź w wymiarze nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku, jednakże w tym ostatnim przypadku musi być wykonywana równocześnie z inną pracą w takim wymiarze. W kontekście podnoszonych przez stronę kwestii naruszenia art. 32 Konstytucji RP oraz Dyrektywy 97/81/WE organ wskazał, że pracę w niepełnym wymiarze czasu pracy reguluje ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy, który przewiduje, że zawarcie z pracownikiem umowy o pracę w niepełnym wymiarze czasu pracy nie może powodować ustalenia jego warunków pracy i płacy w sposób mniej korzystny niż pracowników wykonujących taką samą lub podobną pracę w pełnym wymiarze czasu pracy, z uwzględnieniem proporcjonalności wynagrodzenia za pracę i innych świadczeń związanych z pracą, do wymiaru czasu pracy pracownika. Pracownik zatrudniony na część etatu korzysta z tych samych uprawnień oraz ma te same obowiązki co pracownik zatrudniony na pełen etat, przy czym w wielu przypadkach stosuje się zasadę proporcjonalności. Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi stwierdził, że stosunek służbowy policjanta nie jest stosunkiem pracy, w którym strony mogą kształtować i modyfikować określone elementy tego stosunku (np. stanowisko, uposażenie, miejsce i czas pracy, zakres podporządkowania, dyspozycyjności) na zasadzie ich woli, a więc zasadzie równości podmiotów (pracownika i pracodawcy). Służba w Policji jest szczególnym rodzajem służby publicznej, podlegającym określonym rygorom i ograniczeniom. Stosunek służbowy policjanta powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby. W stosunku do funkcjonariuszy nie stosuje się przepisów prawa pracy chyba, że ustawa wyraźnie do nich odsyła albo dana kwestia nie została uregulowana w przepisach szczegółowych. Zarówno przepisy ustawy o Policji, jak i przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. nie dają podstaw prawnych do zaliczenia okresu zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy do wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego. Organ odwoławczy stwierdził, że Komendant Powiatowy Policji w Pajęcznie wydając rozkaz personalny z 27 lutego 2026 r. w przedmiocie odmowy zaliczenia do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego okresu pracy w firmie C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. w związku z § 3 ust. 1, § 4 ust. 1-3 i § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. nie naruszył przepisów prawa materialnego, regulujących prawo do wzrostu uposażenia zasadniczego policjantów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. S. zarzucił: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - § 4 ust. 1 pkt 4 w zw. z pkt 5 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów (...) poprzez ich błędną, wyłącznie literalną wykładnię, w oderwaniu od wykładni systemowej i celowościowej, polegającą na uznaniu, że wymóg "pełnego wymiaru czasu pracy" ma zastosowanie do chronionego stosunku pracy, podczas gdy z dniem 1 stycznia 2026 r. - na skutek wejścia w życie art. 302¹ Kodeksu pracy - do wysługi lat wlicza się okresy świadczenia pracy na podstawie umów cywilnoprawnych (nieposiadających rygoru wymiaru czasu pracy), co tworzy systemowy absurd prawny faworyzujący elastyczne formy zatrudnienia kosztem stabilnego stosunku pracy; - art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP przez usankcjonowanie wykładni przepisów prowadzącej do rażącej i nieuzasadnionej dyskryminacji skarżącego w sferze uprawnień płacowych (dodatek stażowy) wyłącznie ze względu na wymiar czasu pracy, w sytuacji gdy osoby o identycznym stażu wypracowanym na podstawie umów cywilnoprawnych nabywają pełnię praw; - prawa Unii Europejskiej, w szczególności klauzuli 4 Porozumienia Ramowego załączonego do Dyrektywy Rady 97/81/WE, zakazującego traktowania pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze godzin w sposób mniej korzystny, poprzez całkowite pominięcie tego przepisu w procesie stosowania prawa krajowego. II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego i pominięcie przez organ odwoławczy nadrzędnego charakteru norm konstytucyjnych i unijnych przy dekodowaniu normy prawnej z rozporządzenia wykonawczego. Skarżący wniósł o uchylenie rozkazu personalnego organu I i II instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem skargi jest rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z 2 kwietnia 2026 r. utrzymujący w mocy rozkaz personalny organu I instancji z 27 lutego 2026 r. w przedmiocie odmowy zaliczenia do wysługi lat okresów zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy. Dokonując kontroli Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, powinien jednak rozstrzygać w granicach danej sprawy, co wynika wprost z treści art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. Oceniając wydane w sprawie rozstrzygnięcia przy zastosowaniu powyższych kryteriów sąd uznał, że zaskarżone rozkazy personalne nie naruszają przepisów prawa procesowego ani materialnego w stopniu, który obligowałby do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Przypomnieć należy, że stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy z 6 grudnia 2001 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 636 ze zm.) wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość uposażenia zasadniczego policjantów, uwzględniając grupy zaszeregowania i odpowiadające im stawki uposażenia, zaszeregowanie stanowisk służbowych do poszczególnych grup i odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, warunki podwyższania tego uposażenia, a także sposób ustalania jego wzrostu z tytułu wysługi lat (ust. 2). W § 3 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. (wydanego na podstawie delegacji powyższej delegacji) w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U z 2015 r. poz. 1236 ze zm.) wskazano, że uposażenie zasadnicze policjanta wzrasta z tytułu wysługi lat o 2% po 2 latach służby i o 1% za każdy następny rok służby, aż do wysokości 20% po 20 latach służby, oraz o kolejne 2% za każde następne dwa lata służby do wysokości 32% po 32 latach służby - łącznie do wysokości 35% po 35 latach służby. Miesięczną kwotę wzrostu uposażenia zasadniczego, o której mowa w ust. 1, zaokrągla się do pełnych 10 groszy w górę (ust. 2). Z kolei w § 4 ust. 1 powyższego rozporządzenia ustalono, że że do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego zalicza się: 1) okresy służby w Policji; 2) okresy służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służbie Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Celnej, Służbie Celno-Skarbowej i Służbie Więziennej; 3) okresy traktowane jako równorzędne ze służbą, o której mowa w pkt 1 i 2, wymienione w art. 13 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2019 r. poz. 288); 4) zakończone okresy zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy; wymiar czasu pracy podlega sumowaniu w przypadku równoczesnego wykonywania zatrudnienia u różnych pracodawców w wymiarze nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku; 5) inne okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego. Należy także wskazać, że z dniem 1 stycznia 2026 r. weszła w życie ustawy z 26 września 2025 r. o zmianie ustawy - Kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2025 r. poz. 1423), która między innymi dodała art. 302 ¹ do Kodeku pracy (Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.). W myśl art. 302¹ § 1 k.p. do okresu zatrudnienia wlicza się okresy prowadzenia przez osobę fizyczną pozarolniczej działalności, o której mowa w art. 8 ust. 6 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, oraz okresy pozostawania osobą współpracującą z osobą fizyczną prowadzącą tę działalność, za które zostały opłacone składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe lub wypadkowe. Zgodnie z § 2 art. 302 ¹ k.p. do okresu zatrudnienia wlicza się okresy: 1) wykonywania przez osobę fizyczną umowy zlecenia lub innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, 2) wykonywania przez osobę fizyczną umowy agencyjnej, 3) pozostawania przez osobę fizyczną osobą współpracującą z osobą, o której mowa w pkt 1 lub 2, 4) pozostawania przez osobę fizyczną członkiem rolniczej spółdzielni produkcyjnej, 5) pozostawania przez osobę fizyczną członkiem spółdzielni kółek rolniczych - w których ta osoba fizyczna podlegała ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym. Do okresu zatrudnienia wlicza się także udokumentowane okresy, o których mowa w § 1 i 2, w których osoba fizyczna nie podlegała ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym na podstawie odrębnych przepisów (§ 3). Do okresu zatrudnienia wlicza się okres: 1) o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236, z późn. zm.), w którym osoba fizyczna podejmująca działalność gospodarczą nie podlega ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym; 2) pozostawania osobą współpracującą z osobą fizyczną wymienioną w pkt 1, za który zostały opłacone składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe lub wypadkowe (§ 4). Do okresu zatrudnienia wlicza się okres zawieszenia działalności gospodarczej przez osobę prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą, o której mowa w art. 8 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, w celu sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem, za który zostały opłacone składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe (§ 5). Do okresu zatrudnienia wlicza się okres sprawowania przez osobę współpracującą osobistej opieki nad dzieckiem, za który zostały opłacone składki na ubezpieczenie emerytalne i rentowe (§ 6) . Do okresu zatrudnienia wlicza się udokumentowany okres wykonywania pracy zarobkowej na innej podstawie niż stosunek pracy przebyty za granicą (§ 7). Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy trzeba wskazać, że skarżący domagał się zaliczenia do stażu pracy okresu zatrudnienia w wymiarze 0,25 etatu w okresie 2 grudnia 2004 r. do 1 marca 2005 r. i 0,75 etatu w okresie 2 marca 2005 r. do 31 marca 2005 r. Organy obydwu instancji odmówiły skarżącemu zaliczenia do wysługi lat okresów zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy, uznając, że § 4 ust. 1 pkt 4 powyżej wskazanego rozporządzenia nie pozwala na zaliczenie wnioskowanego okresu. Sąd podzielił stanowisko organów w tym zakresie. Niewątpliwie przepisy dotyczące statusu funkcjonariuszy Policji mają charakter kompleksowy, co oznacza, że znajdują się one w ustawie o Policji oraz w wydanych na podstawie upoważnień rozporządzeniach. Stosunek służby jest stosunkiem administracyjnoprawnym, co oznacza, że jego ustalenie następuje w drodze decyzji administracyjnej (w tym wysokość uposażenia). Policjant nie pozostaje zatem w "zatrudnieniu" na podstawie umowy o pracę, lecz w stosunku służbowym w oparciu o akt mianowania. Przepis § 4 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia wskazuje na zakończony okres zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy. Interpretacja tego przepisu nie budzi wątpliwości. Będąc zatrudnionym u kilku pracodawców, okresy te mogą być sumowane, ale tylko wtedy, gdy wymiar zatrudnienia u każdego z tych pracodawców wynosił co najmniej 1/2 etatu obowiązującego na danym stanowisku lub w danym zawodzie. Powyższe oznacza, że brak jest podstaw do zaliczenia wnioskowanych przez stronę okresów pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy do okresu służby. Powyżej wskazany § 4 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia pozwala na zaliczenie do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu do uposażenia zasadniczego policjanta okresu zatrudnienia, w którym praca była wykonywana w pełnym wymiarze czasu pracy albo w wymiarze nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku, ale w tym ostatnim wypadku praca musi być wykonywana równocześnie z inną pracą w takim wymiarze. Sąd podzielił także stanowisko organu, że podstawy do zaliczenia stronie wnioskowanego okresu zatrudnienia nie stanowi w tym przypadku § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia. Powołany przepis odnosi się do innych okresów aniżeli wskazane w punktach 1-4 tego paragrafu, gdy na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu służby lub pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego. Rację ma organ, że okresy pracy skarżącego w C. Sp. z o.o. z siedzibą w W., o zaliczenie których wnosi do wysługi lat, nie wypełniają definicji żadnego z okresów wynikających z treści tego przepisu, w tym art. 302¹ k.p. Sąd nie stwierdził zatem naruszenia § 4 ust. 1 pkt 4 i 5 powyższego rozporządzenia. Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji oraz Dyrektywy Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotycząca Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców /UNICE/, Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych /CEEP/ oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych /ETUC/ (Dz.U.UE.L.1998.14.9). Zawarcie z pracownikiem umowy o pracę w niepełnym wymiarze czasu pracy nie może powodować ustalenia jego warunków pracy i płacy w sposób mniej korzystny niż pracowników wykonujących taką samą lub podobną pracę w pełnym wymiarze czasu pracy, z uwzględnieniem proporcjonalności wynagrodzenia za pracę i innych świadczeń związanych z pracą, do wymiaru czasu pracy pracownika. Pracownik zatrudniony na część etatu korzysta z tych samych uprawnień oraz ma te same obowiązki co pracownik zatrudniony na pełen etat, przy czym w wielu przypadkach stosuje się zasadę proporcjonalności. Nie mniej jednak oceniając powyższe należy wziąć pod uwagę, że w przedmiotowej sprawie skarżący jest policjantem, zatem łączy go stosunek służby. Nie jest on oparty o zasadę równości podmiotów. Organy nie dopuściły się zatem naruszenia art. 32 ust.1 i ust 2 Konstytucji. Strona nie jest dyskryminowana, a wnioskowane okresy nie pozwalają w świetle § 4 ust. 1 pkt 4 i 5 rozporządzenia na ich zaliczenie do wysługi lat. Należy wziąć pod uwagę okoliczność, że stosunek służbowy policjanta podlega ograniczeniom. Sąd nie stwierdził również naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Przeprowadzone postępowanie nie stoi w sprzeczności z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczącymi sposobu przeprowadzenia i zakończenia postępowania. Organ zgromadził wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia materiał dowodowy, który poddał wyczerpującej ocenie. Rozpatrując ten materiał, nie pominięto żadnych istotnych dowodów. Dokonana w zaskarżonym rozkazie ocena dowodów nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów. Nadto, organ w uzasadnieniu rozkazu przytoczył zarówno zastosowane przepisy prawne, jak i wskazując na ich treść odwołał się do konkretnych elementów stanu faktycznego sprawy. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. e.o.