III SA/Łd 771/25

Dnia 28 stycznia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Dębowska, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (spr.), Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz, Protokolant Starszy asystent sędziego Dominika Ratajczyk-Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2026 roku sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Zarządu Województwa Łódzkiego z dnia 24 lipca 2025 roku nr PRVI.433.11.2025.JK w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1) uchyla zaskarżone postanowienie; 2) zasądza od Zarządu Województwa Łódzkiego na rzecz skarżącego M.M. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Postanowieniem z dnia 24 lipca 2025 r. Zarząd Województwa Łódzkiego (dalej: organ) odmówił M.M. (dalej: skarżący) przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Centrum Obsługi Przedsiębiorcy w Łodzi nr 14/2024 z dnia 30 grudnia 2024 r. W uzasadnieniu wyjaśniono, że Centrum Obsługi Przedsiębiorcy w Łodzi jako Instytucja Pośrednicząca we wdrażaniu Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2014- 2020 (dalej: COP), wydało decyzję nr 14/2024 z dnia 30 grudnia 2024 r., orzekając o solidarnej odpowiedzialności skarżącego jako prezesa zarządu Ax. Sp. z o.o. z tą Spółką za jej zobowiązania wynikające z decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Przedsiębiorcy w Łodzi z dnia 28 czerwca 2019 r. w przedmiocie zwrotu wypłaconych środków finansowych na podstawie umowy z dnia 29 grudnia 2016 r. o dofinansowanie projektu pn. "Profesjonalizacja instytucji otoczenia biznesu – Ax. w celu świadczenia specjalistycznych usług dla sektora MŚP", kwoty dofinansowania w wysokości 368 847,16 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania środków, tj. od dnia 9 sierpnia 2017 r. do dnia wydania decyzji pierwszej instancji o odpowiedzialności osób trzecich, tj. do dnia 30 grudnia 2024 r. W dniu 27 czerwca 2025 r. do Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Łódzkiego wpłynął wniosek skarżącego z dnia 12 czerwca 2025 r. o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Centrum Obsługi Przedsiębiorcy w Łodzi nr 14/2024 z dnia 30 grudnia 2024 r., wraz z odwołaniem od ww. decyzji. Organ przytoczył treść pouczenia zawartego w decyzji COP i stwierdził, że od decyzji przysługiwało prawo do złożenia do Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Łódzkiego za pośrednictwem Centrum Obsługi Przedsiębiorcy w Łodzi odwołania w terminie 14 dni od daty jej otrzymania. Przesyłka zawierająca ww. decyzję nie została odebrana przez adresata w związku z czym została awizowana w dniu 3 stycznia 2025 r., a następnie, w związku z jej niepodjęciem, powtórnie awizowana w dniu 13 stycznia 2025 r. W związku z brakiem odbioru korespondencji w terminie przez adresata, przesyłka w dniu 20 stycznia 2025 r. została zwrócona do nadawcy. Zwrot nieodebranej przesyłki wpłynął do IP w dniu 24 stycznia 2025 r. Mając na względzie powyższe oraz treść art. 44 ust. 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm" dalej: K.p.a.), zgodnie z którym, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy, decyzję COP nr 14/2024 z dnia 30 grudnia 2024 r. należy uznać za doręczoną w dniu 17 stycznia 2025 r., tym samym termin na wniesienie od niej odwołania upłynął w dniu 31 stycznia 2025 r. Odwołanie z dnia 12 czerwca 2025 r. od decyzji COP nr 14/2024 z dnia 30 grudnia 2024 r. zostało sporządzone i nadane za pośrednictwem operatora pocztowego do Instytucji Pośredniczącej w dniu 12 czerwca 2025 r., tj. ponad 4 miesiące po upływie ustawowego terminu. Skarżący złożył odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu na złożenie odwołania. COP przekazało ww. wniosek wraz z odwołaniem do Instytucji Zarządzającej RPO WŁ. Organ przywołał następnie treść art. 58 § 1 K.p.a. i stwierdził, że nie został spełniony warunek braku winy w uchybieniu terminu. Organ zaznaczył, że skarżący uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania wskazał, iż o wydanej przez COP wobec niej decyzji dowiedział się na skutek podjęcia w dniu 5 czerwca 2025 r. korespondencji od Naczelnika Urzędu Skarbowego W.- M. zawierającej zawiadomienia o zajęciu wierzytelności na rachunkach bankowych w związku z egzekucją administracyjną prowadzoną na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 14 maja 2025 r. Jak skarżący podkreślił, od stycznia 2023 r. nie zamieszkuje pod adresem ul. P. 41/28 w W., na który była adresowana decyzja, gdyż został zmuszony do opuszczenia lokalu pod ww. adresem z uwagi na zadłużenie w zapłacie czynszu najmu, na czego potwierdzenie załączył akt notarialny z dnia 31 stycznia 2024 r., Rep. A Nr [...]. Od tego czasu skarżący nie ma stałego miejsca zamieszkania i przebywa okresowo w różnych miejscach u rodziny i przyjaciół. Skarżący dodał, że pomimo zmiany miejsca zamieszkania regularnie sprawdza w placówce pocztowej właściwej dla poprzedniego adresu zamieszkania wpływającą na jego nazwisko korespondencję, systematycznie również sprawdza pocztę pod adresem korespondencyjnym przy ul. B. w W., na który to, jak wskazał we wniosku, otrzymał korespondencję z Urzędu Skarbowego o zajęciu wierzytelności. Odpowiadając na powyższe organ stwierdził, że Instytucja Pośrednicząca nadała przesyłkę zawierającą decyzję nr 14/2024 na adres ujawniony w Krajowym Rejestrze Sądowym jako adres korespondencyjny skarżącego wskazany w oświadczeniu o wyrażeniu zgody na pełnienie funkcji prezesa zarządu Spółki Ax. Sp. z o.o. W opinii organu, organ I instancji w sposób właściwy ustalił adres skarżącego, bowiem informacje zawarte w Krajowym Rejestrze Sądowym objęte są domniemaniem prawdziwości, o czym stanowi art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2025 r. poz. 869, dalej: ustawa o KRS). Jednocześnie, zgodnie z treścią art. 19a ust. 5b ustawy o KRS każdorazowa zmianę adresu do doręczeń osób, o których mowa w ust. 5, lub danych pełnomocnika, o którym mowa w ust. 5a, należy zgłosić sądowi rejestrowemu, załączając oświadczenie, o którym mowa w ust. 5. Zgłoszenia dokonują podmiot wpisany do Rejestru albo osoby, o których mowa w ust. 5 i 5a. Do chwili zgłoszenia zmiany adresu, doręczeń dokonuje się na adres zgłoszony do akt rejestrowych. Powołując się na zawartość akt sprawy organ zauważył, że do momentu wydania decyzji COP z dnia 30 grudnia 2024 r. skarżący nie dokonał zmiany adresu w dokumentach rejestrowych. Dlatego trudno mówić by dochował należytej staranności, skoro od stycznia 2023 r. nie dokonał zmiany adresu w KRS w związku ze zmianą swojego adresu korespondencyjnego, do czego był zobligowany jako aktualny prezes zarządu Spółki Ax. Podkreślono, iż decyzja nr 14/2024 wydana została wobec skarżącego jako osoby trzeciej odpowiedzialnej za zobowiązania Ax. Sp. z o.o. wraz z tą Spółką, stąd też Instytucja Pośrednicząca słusznie posiłkowała się danymi z KRS tejże Spółki. Dodatkowo, jak skarżący sam przyznał w złożonym wniosku, regularnie sprawdza korespondencję w placówce pocztowej odpowiedniej dla poprzedniego miejsca zamieszkania. Stan faktyczny sprawy powoduje jednak wątpliwości co do wiarygodności takiego twierdzenia, bowiem skarżący nie odebrał nie tylko przesyłki zawierającej decyzję administracyjną, ale również korespondencji zawierającej zawiadomienie z dnia 15 listopada 2024 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności prezesa zarządu Ax. Sp. z o.o. z tą spółką za jej zobowiązania wynikające z decyzji z dnia 28 czerwca 2019 r. \N świetle powyższego organ stwierdził, że nie może uznać za wiarygodne twierdzeń skarżącego o sprawdzaniu korespondencji pod adresem wskazanym w KRS jako adres korespondencyjny. Reasumując organ stwierdził, że nie zgadza się z twierdzeniem, że skarżący nie ponosi winy za spóźnione wniesienie odwołania. Na koniec organ powołał tezę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 maja 2014 r., II SA/Gd 843/13, cyt.: "Organ odwoławczy w wyniku negatywnego dla strony rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wydaje jedynie postanowienie o odmowie jego przywrócenia i nie zachodzi już wówczas konieczność wydawania odrębnego, bądź też zawartego w tym samym akcie, postanowienia z art. 134 K.p.a. Postanowienie o odmowie przywrócenia terminu zawiera już samo w sobie stwierdzenie, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu, bo w przeciwnym razie nie można byłoby orzec merytorycznie o odmowie przywrócenia terminu. Tym samym nie zachodzi konieczność powtórnego stwierdzenia tej okoliczności w osobnym postanowieniu opartym na art. 134 K.p.a,". W skardze na to postanowienie wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący zarzucił naruszenie: • art. 44 § 1 - 4 w zw. z art. 42 i 43 k.p.a., polegające na uznaniu decyzji COP nr 14/2024 z 30 grudnia 2024 r. za skutecznie doręczoną w dniu 17 stycznia 2025 r. w trybie doręczenia zastępczego, podczas gdy nie zostały spełnione ku temu przesłanki określone w powołanych przepisach, tj. nie doszło do braku możliwości doręczenia skarżącemu pisma w sposób określony w art. 42, a następnie wart. 43 k.p.a., które przewidują dokonywanie doręczeń do osób fizycznych na adres ich zamieszkania, podczas gdy przesyłki z odpisem decyzji kierowane były na adres który nie był adresem zamieszkania skarżącego, a przesyłka zawierała błędne określenie imienia skarżącego ("M" zamiast "M"); • art. 44 § 1 - 4 k.p.a., polegające na uznaniu decyzji COP nr 14/2024 za skutecznie doręczoną w dniu 17 stycznia 2025 r. w trybie doręczenia zastępczego, podczas gdy skarżący nie miał rzeczywistej możliwości odbioru przesyłki w urzędzie pocztowym z uwagi na (i) błędne określenie danych adresowych na przesyłce (błąd w imieniu skarżącego), oraz (ii) nie wykonanie przez Pocztę Polską S.A. ciążących na niej obowiązków w postaci wydawania korespondencji i informowanie skarżącego, że nie pozostawiono przesyłek kierowanych do niego, co uniemożliwiło skarżącemu zapoznanie się z treścią korespondencji; • art. 58 § 1 k.p.a., polegające na (i) jego niewłaściwej wykładni, przejawiającej się nałożeniu na skarżącego obowiązku udowodnienia okoliczności braku winy w dochowaniu terminu i uzależnienie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od przedłożenia dowodów na brak winy, podczas gdy ww. przepis przewiduje wyłącznie uprawdopodobnienie braku winy; (ii) jego niewłaściwym zastosowaniu i odmowie przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia odwołania od decyzji mimo zaistnienia ku temu przesłanek, tj. mimo uprawdopodobnienia, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy, co związane jest m.in. z faktem błędnego zaadresowania przesyłki przez organ (błędne oznaczenie imienia skarżącego), co uniemożliwiało identyfikację przesyłki i jej odbiór, a skarżący dochował należytej staranności weryfikując w urzędzie pocztowym przychodzącą do niego korespondencję; • art. 127 § 1 k.p.a., polegające na niezasadnym pozbawieniu skarżącego wynikającego z powołanego przepisu uprawnienia do wniesienia odwołania od decyzji COP nr 14/2024, co jest wynikiem nieskutecznego doręczenia odpisu ww. decyzji i bezpodstawnego przyjęcia fikcji doręczenia mimo braku ku temu przesłanek; • art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a, polegające na (i) przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów i uznanie wyjaśnień skarżącego o braku winy w uchybieniu terminu za niewiarygodne, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy - w szczególności ujawnione omyłki w oznaczeniu adresata, co mogło uniemożliwić identyfikację przesyłki - co najmniej uprawdopodabniają wyjaśnienia skarżącego; (ii) wyciągnięcie z materiału dowodowego błędnych wniosków jakoby skarżący nie dochował należytej staranności w zakresie dochowania terminu na wniesienie odwołania i nie wykazał, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu, podczas gdy wyjaśnienia te są spójne, logiczne i zgodne z doświadczeniem życiowym, które wskazuje na częste błędy Poczty Polskiej S.A. spowodowane m.in. brakami kadrowymi, a dodatkowo potwierdzają je wady prób doręczenia wynikające z dokumentacji sprawy (niewłaściwy adres, który nie był adresem zamieszkania, błąd w imieniu); (iii) niezebranie w sposób wyczerpujący i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy; • art. 10 § 1 k.p.a., tj. określonej w nim zasady czynnego udziału stron postępowania, co związane jest z wadliwością prób doręczenia do skarżącego korespondencji w sprawie (decyzja, zawiadomienie o wszczęciu postępowania), co uniemożliwiło skarżącemu wzięcie udziału w postępowaniu i wypowiedzenie się w jej przedmiocie; • art. 6, 7, 7a i 8 k.p.a. i wyrażonych w tych przepisach ogólnych zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady praworządności, poprzez wydanie decyzji naruszającej przepisy postępowania i materialne, zaniechanie dokładnego wyjaśnienia sprawy, nieuzasadnione odstąpienie od rozstrzygania ewentualnych wątpliwości na korzyść skarżącego (chociażby w zakresie interpretacji warunku "uprawdopodobnienia") i prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie do władzy publicznej; • błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że doszło do skutecznego doręczenia skarżącemu decyzji COP nr 14/2024, a skarżący nie dochował należytej staranności w zabezpieczeniu swojego interesu, podczas gdy materiał dowody wskazuje na wady prób doręczenia, a wyjaśnienia skarżącego w zakresie podejmowanych przez niego prób weryfikacji wpływającej do niego korespondencji są wiarygodne i uprawdopodobnione. Mając na względzie powyższe skarżący wniósł o: uchylenie zaskarżonego postanowienia z 24 lipca 2025 r., zobowiązanie organu do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a w konsekwencji przyjęcie odwołania do rozpoznania i nadanie biegu sprawie; zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie przed Sądem w dniu 28 stycznia 2026 r. pełnomocnik skarżącego popierając skargę wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci protokołu zdawczo-odbiorczego lokalu nr 28 (k. 54 akt sądowych). Sąd na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) postanowił o przeprowadzeniu dowodu z tego dokumentu (protokół rozprawy – k. 55 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie, choć z innych przyczyn niż w niej podniesione. Przedmiotem kontroli w tej sprawie było postanowienie organu o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, którego podstawą prawną jest art. 58 i 59 k.p.a. Postanowienie to nie zostało poprzedzone wydanym na podstawie art. 134 k.p.a. postanowieniem o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, bo organ uznał, że nie ma takiej potrzeby, gdyż – jak stwierdził WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 21 maja 2014 r., II SA/Gd 843/13 – "postanowienie o odmowie przywrócenia terminu zawiera już samo w sobie stwierdzenie, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu". Sąd orzekający w sprawie rozpoznanej stanowiska tego nie podziela i w związku z tym uważa zaskarżone postanowienie za pozbawione jednego z zasadniczych elementów warunkujących dopuszczalność jego wydania, jakim jest urzędowe stwierdzenie, że do uchybienia terminu doszło. Innymi słowy, zaskarżone postanowienie zostało wydane przedwcześnie. Sąd zwraca uwagę, że warunki przywrócenia terminu, jak i stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania uregulowane są w odrębnych przepisach. Zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Wedle § 2, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Jak stanowi § 3, przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne. Jednocześnie w art. 59 k.p.a. przewidziano, że o przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu służy zażalenie (§ 1), z tym że o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia (§ 2). Jak wynika z treści art. 58 § 1 k.p.a. (ab initio), termin przywraca się "w razie uchybienia terminu". Zasadniczo nie stwierdza się uchybienia terminu do dokonania czynności procesowych (np. terminu wyznaczonego do przedłożenia dokumentów), chyba że chodzi o środki zaskarżenia. Tu kodeks zawiera przepis szczególny w postaci art. 134 k.p.a., zgodnie z którym "organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia (...) uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne". Problem relacji tych dwóch przepisów w razie uchybienia terminu do wniesienia odwołania i złożenia wniosku o jego przywrócenie wyjaśniano już w orzecznictwie sądowym, i to w sposób odmienny od przyjętego przez organ (za WSA w Gdańsku). Jak stwierdzono w wyroku NSA z dnia 8 sierpnia 2012 r., I FSK 1443/11, "rozpatrzenie sprawy z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w trybie art. 162 o.p. jest na osi czasu etapem następującym po wydaniu postanowienia stwierdzającego uchybienie temu terminowi na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 o.p., niezależnie od tego, kiedy ów wniosek został złożony (po wniesieniu odwołania, czy jednocześnie z nim". Pogląd ten jest akceptowany w orzecznictwie tut. Sądu, który m.in. w prawomocnym wyroku z dnia 17 maja 2022 r., I SA/Łd 123/22, podkreślił, że wydanie postanowienia o uchybieniu terminu jest warunkiem uznania, że do tego doszło, w związku z czym dopiero w następnej kolejności możliwe jest przystąpienie do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu. Stanowisko to zostało zaaprobowane w wyroku NSA z dnia 31 stycznia 2023 r., II FSK 1248/22, w którym stwierdzono, że "Skoro doręczenie zostało w innym postępowaniu prawomocnie uznane za prawidłowe, to nie można jego rzekomą wadliwością uzasadniać wniosku o przywrócenie terminu". Jest to logiczne na gruncie powołanych wcześniej przepisów – skoro art. 134 k.p.a. wymaga (organ odwoławczy "stwierdza") wydania postanowienia o uchybieniu terminu w razie wniesienia odwołania po terminie, a art. 58 § 1 k.p.a. pozwala przystąpić do rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu "w razie uchybienia terminu" – jest jasne, że czynności organu z art. 58 k.p.a. mogą być podjęte po wydaniu postanowienia z art. 134 k.p.a. – nie wcześniej, i na pewno nie bez jego wydania. Jest to zupełnie zrozumiałe, bowiem trybem, gdzie bada się kwestię doręczenia (czy decyzja weszła do obrotu, czy nie – czy została prawidłowo doręczona) jest tryb odwoławczy i aktualny na jego wstępnym etapie art. 134 k.p.a., nie jest nim natomiast postępowanie w celu rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu. To ostatnie warunkuje stwierdzone już wcześniej uchybienie terminu (do wniesienia odwołania), dla którego kodeks zastrzega formę postanowienia z art. 134 k.p.a. Wynika z tego, że problemem prawidłowości doręczenia nie można zajmować się w ramach wniosku o przywrócenie terminu, bo tu bada się tylko przesłanki z art. 58 k.p.a., a mianowicie: czy został złożony wniosek o przywrócenie terminu, czy wniosek został złożony w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, czy wraz z wnioskiem dopełniono czynności, dla której ustanowiony był termin oraz czy został uprawdopodobniony brak winy w uchybieniu terminu. Przy czym w ramach tej ostatniej przesłanki nie bada się kwestii prawidłowości doręczenia, bo to jest zastrzeżone – jak już wcześniej zaznaczono – dla trybu z art. 134 k.p.a. W rozpoznanej sprawie widać wyraźnie, do czego prowadzi pomieszanie obu trybów. Mianowicie organ kwestię doręczenia analizował w ramach sprawy z wniosku o przywrócenie terminu, lokując ją w ramach oceny przesłanki "braku winy w uchybieniu terminu", mimo że nie przepis art. 58 § 1 k.p.a. nie przewiduje badania tej przesłanki w razie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W związku z tym skarżący swe argumenty na temat prawidłowości doręczenia również usiłował "wtłoczyć" w przesłankę "braku winy". Powstał zatem spór o to, czy decyzja weszła do obrotu, który został rozstrzygnięty przez organ (inna rzecz, czy prawidłowo) postanowieniem zastrzeżonym tylko dla oceny dopuszczalności przywrócenia terminu, Zdaniem Sądu, spór ten powinien być rozstrzygnięty osobnym aktem – z art. 134 k.p.a., i nie może on być przeniesiony na grunt sprawy z wniosku o przywrócenie terminu, który jest przewidziany w innym celu. Dlatego też zaskarżone postanowienie podlegało uchyleniu jako wydane z naruszeniem prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (art. 58 § 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W ponownie prowadzonym postępowaniu organ, zanim przystąpi do rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu, musi wpierw stwierdzić wiążąco, że do uchybienia terminu doszło, co należy uczynić w postanowieniu o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania (art. 134 k.p.a.). Na to postanowienie służy skarga do sądu administracyjnego i dopiero w razie wniesienia jej na to postanowienie Sąd będzie miał podstawę do wypowiedzenia się co do zarzutów, które zostały poniesione w skardze (które na tym etapie są przedwczesne, tak jak przedwczesne było postanowienie organu). Dopiero po wydaniu postanowienia o uchybieniu terminu (lub jednocześnie, postanowienie to jest bowiem od razu ostateczne) można rozpatrzyć wniosek skarżącego ("w razie uchybienia terminu" – art. 58 § 1 k.p.a.), nie zajmując się już kwestią prawidłowości doręczenia decyzji, lecz tylko oceniając przesłanki z art. 58 § 1 k.p.a. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji. Na wniosek strony skarżącej Sąd zasądził na jej rzecz zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości obejmującej wpis od skargi i koszty zastępstwa procesowego wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa (art. 200, art. 205 § 2, art. 209 p.p.s.a.). d.cz.