III SA/Lu 38/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Strzelec Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Kosowska Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. Ż. na postanowienie Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 18 listopada 2025 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów do prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę.

Zaskarżonym postanowieniem nr [...] z dnia 18 listopada 2025 r. Lubelski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego S. Ż., utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. z dnia 29 sierpnia 2025 r. nr [...] w sprawie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów do prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C. w dniu 6 czerwca 2024 r. wystawił w stosunku do skarżącego S. Ż. tytuł wykonawczy nr [...], obejmujący obowiązek poddania małoletniej córki skarżącego M. Ż., urodzonej [...] 2016 r., brakującym szczepieniom ochronnym przeciwko: błonicy, tężcowi, krztuścowi – kolejna dawka, ostremu nagminnemu porażeniu dziecięcemu (poliomyelitis) – kolejna dawka, odrze, nagminnemu zapaleniu przyusznic (śwince), różyczce. W toku postępowania egzekucyjnego pismem z dnia 22 lipca 2025 r., skarżący wniósł zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie powyższego tytułu wykonawczego. Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2025 r. organ pierwszej instancji uznał zarzuty skarżącego za nieuzasadnione. W wyniku rozpatrzenia wniesionego przez skarżącego zażalenia, postanowieniem z dnia 18 listopada 2025 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podtrzymał stanowisko Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. uznając, że zobowiązany ojciec małoletniej M. Ż. S. Ż. nie dopełnił obowiązku o charakterze niepieniężnym poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wyjaśnił, że obowiązek poddania dziecka szczepieniom ochronnym wynika z przepisu prawa, tj. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2025 r. poz. 1675, dalej także jako "ustawa"), przy czym zgodnie z art. 5 ust. 2 tej ustawy, w stosunku do osoby nieposiadającej pełnej zdolności do czynności prawnych odpowiedzialność za wypełnienie tych obowiązków ponoszą rodzice. Szczegółowe unormowania w zakresie obowiązkowych szczepień ochronnych określa nadto art. 17 ustawy oraz rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2025 r., poz. 782), wydane na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 17 ust. 10 ustawy. Stosownie do art. 17 ust. 9 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, szczepienie obowiązkowe przeprowadza się zgodnie ze schematem szczepienia określonym dla danego szczepienia w przepisach wydanych na podstawie ust. 10 tej ustawy. Wymagalność obowiązku została więc doprecyzowana w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, w którym załącznik nr 1 określa schemat obowiązkowych szczepień ochronnych. W świetle powyższych przepisów organ uznał za niezasadny zarzut oparcia rozstrzygnięcia na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. i załącznika nr 1 do tegoż rozporządzenia, jako wydanych z przekroczeniem delegacji ustawowej określonej w przepisie art. 17 ust. 10 ustawy. Organ podniósł, że zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami prawa oraz tytułem wykonawczym z dnia 6 czerwca 2024 r. w przypadku M. Ż. brakujące szczepienia ochronne to szczepienia przeciwko: błonicy, tężcowi i krztuścowi; ostremu nagminnemu porażeniu dziecięcemu (poliomyelitis); odrze, nagminnemu zapaleniu przyusznic (śwince) i różyczce. Informację o braku szczepień ochronnych u M. Ż. wierzyciel otrzymał od lekarza z Miejskiego Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w C., ul. [...], [...], który przesyłając dokument z wykazem osób uchylających się od obowiązkowych szczepień ochronnych z dnia 13 kwietnia 2023 r., stwierdził upływ terminu do wykonania szczepień ochronnych, przy jednoczesnym braku informacji o występowaniu przeciwwskazań zdrowotnych do ich wykonania. W pismach: z dnia 12 lutego 2024, z dnia 23 maja 2024 r., z dnia 26 czerwca 2025 r. oraz z dnia 25 sierpnia 2025 r. lekarz prowadzący dziecko wymienił brakujące szczepienia ochronne zaznaczając, że brak jest dokumentacji wskazującej na długotrwałe odroczenie obowiązku szczepień u dziecka. We wskazanych pismach nie ma wzmianki o tym, iż dziecko było na wizycie u lekarza rodzinnego i przeszło badanie kwalifikacyjne, a zobowiązany zaprzecza, aby M. Ż. była kiedykolwiek poddana lekarskiemu badaniu kwalifikacyjnemu. Organ drugiej instancji wyjaśnił, że przed wydaniem postanowienia wystąpił do podmiotu leczniczego z pytaniem o aktualny stan zaszczepienia córki skarżącego i istnienie w dokumentacji zaświadczenia o długotrwałych przeciwskazaniach do szczepień ochronnych u dziecka. W odpowiedzi lekarz przesłał rezygnację z wyboru lekarza podstawowej opieki zdrowotnej złożoną przez S. i E. Ż. w piśmie z dnia 12 września 2025 r. Przychodnia ponownie potwierdziła także brak wykonania u dziecka szczepień ochronnych wymienionych w tytule wykonawczym i jednocześnie brak długotrwałych przeciwskazań do szczepień ochronnych. Organ wskazał, że w aktach sprawy brak jest dokumentów świadczących o diagnozie lub leczeniu córki skarżącego z powodu astmy oskrzelowej oraz silnej alergii, na które powołuje się strona. Brak jest także zaświadczeń o odroczeniu szczepień ochronnych lub alergii na składniki szczepionek stosowanych w Polsce, wystawionych przez lekarzy specjalistów. W dokumentacji medycznej poradni POZ M. Ż. brak jest jakiegokolwiek zaświadczenia o przeciwwskazaniach do szczepień ochronnych z poradni specjalistycznych. Jednocześnie organ wskazał, że dołączone do zarzutów z dnia 22 lipca 2025 r. artykuły prasowe dotyczące wystąpienia niepożądanego odczynu poszczepiennego (NOP) u dzieci w Polsce i Czechach, nie mogą być traktowane jako dowód w sprawie, gdyż nie dotyczą bezpośrednio M. Ż.. Jednocześnie zobowiązany nie przedstawił żadnego dowodu na okoliczność, iż dziecko ma długotrwałe medyczne przeciwwskazania do szczepień ochronnych. Zdaniem organu odwoławczego zarzut strony dotyczący braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz braku wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie i dokonania jego oceny w sposób dowolny, bez rozpoznania całokształtu przeprowadzonych dowodów, jest bezpodstawny, gdyż strona przedstawiła jedynie swoje twierdzenia, niepoparte żadnymi dowodami w postaci dokumentacji medycznej. Organ zauważył, że w świetle art. 17 ust. 2 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi w związku z art. 5 ust. 40 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, lekarskie badanie kwalifikacyjne nie obejmuje swoim zakresem zlecenia przeprowadzenia badań skutkujących możliwością zdiagnozowania i w konsekwencji wykluczenia możliwości wywołania szczepieniem ochronnym niepożądanego odczynu poszczepiennego. Badania takie może zlecić lekarz specjalista. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na postanowienie Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 18 listopada 2025 r. skarżący S. Ż. zarzucił naruszenie: 1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz braku wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie i dokonaniu jego oceny w sposób dowolny, bez rozpoznania całokształtu przeprowadzonych dowodów, w szczególności przez: a) nieustalenie czy, a jeśli tak, to kiedy córka przeszła lekarskie badanie kwalifikacyjne z uwzględnieniem uwarunkowań zdrowotnych dziecka i składu preparatów szczepionkowych; b) brak ustalenia daty/dat, w jakich lekarz wskazał termin poddania badaniu kwalifikacyjnemu i bezpodstawne, niepoparte jakimkolwiek dowodem ustalenie, że skarżący nie stawił się z dzieckiem w placówce medycznej w celu przeprowadzenia takiego badania, podczas gdy córka skarżącego z uwagi na częste zachorowania związane z astmą i alergią kilka razy w roku składała wizytę w POZ (czego organ również nie ustalił); c) ustalenie przez organ braku długotrwałych przeciwskazań zdrowotnych u dziecka na podstawie pisma POZ z nieznanej daty w sytuacji, gdy organ potwierdził de facto, że córka skarżącego nie była poddana lekarskiemu badaniu kwalifikacyjnemu (co miało wynikać także z uwagi na rzekome niestawienie się w POZ w tym celu), a także w sytuacji, gdy POZ w dacie udzielenia odpowiedzi na pismo organu z dnia 26 września 2025 r. nie mógł stwierdzić ani braku tych przeciwskazań (zarówno z uwagi na brak badania kwalifikacyjnego, jak i brak wiedzy o stanie zdrowia dziecka w dniu udzielenia odpowiedzi organowi) ani tego tym bardziej, czy w owej dacie dziecko było już zaszczepione; d) ustalenie przez organ, że brak jest zaświadczeń o odroczeniu szczepień ochronnych lub alergii na składniki szczepionek stosowanych w Polsce, podczas gdy brak jest jakiegokolwiek dowodu, że podmiot wykonujący szczepienie kiedykolwiek informował rodzica o składzie szczepionek, co umożliwiłoby poddanie dziecka stosownym badaniom w tym kierunku; e) brak poczynienia ustaleń w zakresie wskazanych przez skarżącego schorzeń córki, tj. astmy i alergii na podstawie historii jej choroby czy karty pacjenta; 2) oparcie rozstrzygnięcia na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. i załącznika nr 1 do tegoż rozporządzenia, jako wydanych z przekroczeniem delegacji ustawowej określonej w przepisie art. 17 ust. 10 ustawy - brak uwzględnienia danych epidemiologicznych, analizy zachorowalności na daną chorobę, przyczyn zachorowań, a przez to niezgodnych z Konstytucją RP; 3) § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r., co polegało na braku wykonania lekarskiego badania kwalifikacyjnego z uwzględnieniem uwarunkowań zdrowotnych dziecka i składu preparatów szczepionkowych; 4) brak wymagalności obowiązku wykonania wskazanych w orzeczeniu szczepień z uwagi na upływ wieku dziecka zalecany przy ich podaniu i braku ustalenia przez lekarza POZ indywidualnego kalendarza szczepień. Powołując się na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania W odpowiedzi na skargę Lubelski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna, podlegała oddaleniu. Przedmiot skargi wniesionej w niniejszej sprawie stanowiło postanowienie Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 18 listopada 2025 r., utrzymujące w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. oddalające zarzuty, jakie skarżący S. Ż. zgłosił w sprawie egzekucji administracyjnej w związku z uchylaniem się przez skarżącego od obowiązku poddania małoletniej córki M. Ż., urodzonej [...] 2016 r., obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Zgodnie z art. 2 § 1 pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2026 r. poz. 268 z późn. zm., dalej "u.p.e.a."), egzekucji administracyjnej podlegają między innymi obowiązki o charakterze niepieniężnym pozostające we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego lub przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego. Stosownie zaś do art. 26 § 1 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne wszczyna się na wniosek wierzyciela o wszczęcie egzekucji administracyjnej i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a., egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego oraz inne dane niezbędne do prawidłowego wykonania obowiązku przez zobowiązanego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. W myśl art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Wnosząc zarzut zobowiązany kwestionuje możliwość prowadzenia egzekucji. Postępowanie zainicjowane zgłoszeniem zarzutu ma charakter wpadkowy i szczególny w stosunku do toczącego się postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Wierzyciel wydaje postanowienie w sprawie zarzutu, w którym oddala zarzut, uznaje zarzut w całości lub w części, albo stwierdza niedopuszczalność zarzutu. W okolicznościach sprawy podstawę wystawienia tytułu wykonawczego stanowiło niedopełnienie obowiązku o charakterze niepieniężnym polegającego na poddaniu małoletniej córki skarżącego M. Ż. obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Jak wynika z akt sprawy, skarżący był informowany o konieczności wykonania wskazanego obowiązku pismami z dnia 14 kwietnia 2023 r. oraz z dnia 12 czerwca 2023 r. Z uwagi na nieskuteczność tych informacji, wierzyciel w dniu 22 lutego 2024 r. wystosował upomnienie, w którym wezwał skarżącego do wykonania obowiązku. Stronie prawidłowo doręczono upomnienie w dniu 1 marca 2024 r. (k. 28 akt adm.). Następnie wierzyciel wystawił tytuł wykonawczy i wystąpił do właściwego organu o wszczęcie postępowania egzekucyjnego, w toku którego skarżący pismem z dnia 22 lipca 2025 r. wniósł zarzuty, o jakich mowa w art. 33 u.p.e.a. W ocenie Sądu zasadne jest stanowisko organów obu instancji o braku podstaw do uwzględnienia zarzutów skarżącego. Zgodnie przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, stanowiącym podstawę prawną egzekwowanego względem skarżącego obowiązku, osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do poddawania się szczepieniom ochronnym, co należy rozumieć zgodnie z art. 2 pkt 26 ustawy, jako podanie szczepionki przeciw chorobie zakaźnej w celu sztucznego uodpornienia przeciwko tej chorobie. Przy tym, w przypadku osoby nieposiadającej pełnej zdolności do czynności prawnych odpowiedzialność za wypełnienie obowiązków, o których mowa w ust. 1, ponosi osoba, która sprawuje pieczę nad osobą małoletnią lub bezradną, albo opiekun faktyczny w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (art. 5 ust. 2 ustawy). W myśl zaś art. 17 ust. 1 ustawy, osoby, określone na podstawie ust. 10 pkt 2, są obowiązane do poddawania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym określonym na podstawie ust. 10 pkt 1, zwanym dalej "obowiązkowymi szczepieniami ochronnymi". Zgodnie z treścią art. 17 ust. 2 ustawy, wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Podkreślić należy, że w okolicznościach sprawy upomnienie zostało wystawione i doręczone stronie w czasie, gdy utraciły już moc niekonstytucyjne przepisy wskazane przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 9 maja 2023 r. sygn. akt SK 81/19, a także zrealizowano zawarte w tym wyroku wytyczne, przez wydanie nowego rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 782). Powołane rozporządzenie zastąpiło wcześniejsze rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2172). W odniesieniu do zarzutu wydania rozporządzenia z dnia 27 września 2023 r. wraz z jego załącznikiem nr 1 z przekroczeniem delegacji ustawowej wskazać należy, że rozporządzenie to zostało wydane na podstawie w art. 17 ust. 10 ustawy, w którym udzielona została delegacja ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, do określenia w drodze rozporządzenia m.in.: wykazu chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych (pkt 1), osób lub grup osób obowiązanych do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym, wieku i innych okoliczności stanowiących przesłankę do nałożenia obowiązku szczepień ochronnych (pkt 2), schematu szczepienia przeciw chorobie zakaźnej obejmującego liczbę dawek i terminy ich podania wymagane dla danego szczepienia uwzględniające wiek osoby objętej obowiązkiem szczepienia (pkt 2a), kwalifikacji osób przeprowadzających szczepienia ochronne (pkt 3), sposobu przeprowadzania szczepień ochronnych (pkt 4) oraz trybu przeprowadzania konsultacji specjalistycznej, o której mowa w ust. 5 (pkt 5), przy uwzględnieniu danych epidemiologicznych dotyczących zachorowań, aktualnej wiedzy medycznej oraz zaleceń Światowej Organizacji Zdrowia. Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 1 ustawy, jej przepisy stosuje się do zakażeń i chorób zakaźnych, których wykaz jest określony w załączniku do ustawy, oraz biologicznych czynników chorobotwórczych wywołujących te zakażenia i choroby. Wskazany załącznik do ustawy wymienia łącznie 57 rodzajów zakażeń i chorób zakaźnych. W związku z tym m.in. błonica, tężec, krztusiec, nagminne zapalenie przyusznic (świnka), odra, ostre nagminne porażenie dziecięce (poliomyelitis), różyczka, bez wątpienia objęte są regulacjami wskazanej ustawy, mającymi na celu w szczególności uodpornienie osób podatnych na zakażenia (art. 1 pkt 1 ustawy). Ustawodawca w art. 17 ust. 1 ustawy przewidział, że osoby, określone na podstawie ust. 10 pkt 2, są obowiązane do poddawania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym określonym na podstawie ust. 10 pkt 1, zwanym dalej "obowiązkowymi szczepieniami ochronnymi". Skoro zatem choroby zakaźne wymienione w rozporządzeniu w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (§ 2) ujęte zostały także w załączniku do ustawy, to oczywiste jest, że rozporządzenie w tym zakresie nie wykracza poza zakres delegacji ustawowej. Także zakres podmiotowy ustawy obejmuje osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zarówno pełnoletnie jak i małoletnie, obywateli i cudzoziemców (osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres krótszy niż trzy miesiące są zwolnione z obowiązku poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym, z wyjątkiem szczepień poekspozycyjnych). Rozporządzenie natomiast dookreśla jedynie wiek i inne okoliczności stanowiące przesłankę powstania obowiązku szczepień ochronnych. W doktrynie podkreśla się, że rozporządzenie powinno regulować tylko te kwestie, które są już (przynajmniej ogólnie) unormowane w samej ustawie. Naruszenie przez akt wykonawczy celu ustawy jest równoznaczne z wykroczeniem poza zakres delegacji ustawowej. Cel ustawy musi być określony w oparciu o analizę przyjętych w ustawie rozwiązań, nie może więc być on rekonstruowany samoistnie, arbitralnie i w oderwaniu od konstrukcji aktu zawierającego delegację. W konsekwencji przepisy wykonawcze muszą pozostawać w związku merytorycznym i funkcjonalnym w stosunku do rozwiązań ustawowych, ponieważ tylko w ten sposób mogą być wyznaczone granice, w jakich powinna mieścić się regulacja zawarta w przepisach wykonawczych (por. P. Radziewicz [w:] Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, wyd. II, red. P. Tuleja, Warszawa 2023, art. 92). Wymagania te w przypadku omawianego rozporządzenia są spełnione. W świetle powyższego nie można się zatem zgodzić z twierdzeniem, że wydane na podstawie art. 17 ust. 10 ustawy rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych wykracza poza delegację ustawową. Odnosząc się do twierdzeń o braku uwzględnienia danych epidemiologicznych, analizy zachorowalności na daną chorobę, przyczyn zachorowań przy wydawaniu wskazanego rozporządzenia należy stwierdzić, że argumentacja strony w tym zakresie jest gołosłowna. Skarżący nie przedstawił jakichkolwiek dowodów wskazujących na brak uwzględnienia powyższych danych i zaleceń. Jednocześnie trzeba zauważyć, że Światowa Organizacja Zdrowia (World Health Organization - WHO) od wielu lat stoi na stanowisku, że szczepienia ochronne zapobiegają chorobom zakaźnym przyczyniając się do zmniejszenia śmiertelności u dzieci na całym świecie. W związku z powyższym formułowany przez skarżącego zarzut jest niezasadny. W obowiązującym stanie prawnym nie budzi wątpliwości, że obowiązek poddania dziecka określonym szczepieniom ochronnym, wynikający z regulacji ustawowej, tj. wskazanych wyżej przepisów art. 5 ust. 1 i art. 17 ust. 1 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, skonkretyzowany został w rozporządzeniu, wydanym na podstawie upoważnienia ustawowego i nie ma podstaw do kwestionowania jego legalności. Stosownie do przywołanej wyżej delegacji ustawowej oraz § 1 rozporządzenia z dnia 27 września 2023 r., określa ono między innymi: wykaz chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych, osoby lub grupy osób obowiązane do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym, wiek i inne okoliczności stanowiące przesłankę powstania obowiązku szczepień ochronnych, schemat szczepienia przeciw chorobie zakaźnej obejmujący liczbę dawek i terminy ich podania wymagane dla danego szczepienia uwzględniające wiek osoby objętej obowiązkiem szczepienia (§ 1 pkt 1, 2, 3 rozporządzenia). Schematy obowiązkowych szczepień dzieci i młodzieży obejmujące liczbę dawek i terminy ich podania wymagane dla danego szczepienia podstawowego lub przypominającego, z uwzględnieniem wieku osoby objętej obowiązkiem szczepienia, określa załącznik nr 1 do rozporządzenia (§ 3 ust. 2 rozporządzenia). Powołane rozporządzenie określa wykaz chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych ze wskazaniem kto i w jakich sytuacjach podlega szczepieniu ochronnemu przeciw konkretnej chorobie, w tym, jeżeli chodzi o dzieci, w jakim okresie ich życia. W niniejszej sprawie postępowanie egzekucyjne w stosunku do skarżącego zostało wszczęte na podstawie tytułu wykonawczego, w którym wskazano, że M. Ż. nie została poddana brakującym szczepieniom ochronnym przeciwko: błonicy, tężcowi, krztuścowi – kolejna dawka, nagminnemu porażeniu dziecięcemu (poliomyelitis) – kolejna dawka, odrze, nagminnemu zapaleniu przyusznic (śwince), różyczce. W wystawionym w dniu 13 kwietnia 2023 r. formularzu zgłoszenia osoby uchylającej się od obowiązkowych szczepień ochronnych lekarz wymienił brakujące szczepienia obowiązkowe u córki skarżącego. Są to szczepienia wymienione w tytule wykonawczym (k. 2 i k. 34 akt adm.). Równocześnie lekarz wskazał na brak zgody rodziców na zaszczepienie dziecka, mimo wielu rozmów z matką na temat obowiązku szczepień. Z formularza wynika, że rodzice dziecka byli wzywani do zaszczepienia dziecka w dniach 22 marca 2019 r. i 24 marca 2023 r. Informacje o brakujących szczepieniach u dziecka lekarz zawarł również w skierowanych do organów sanitarnych pismach: z dnia 26 stycznia 2024 r., z dnia 23 maja 2024 r., z dnia 9 czerwca 2025 r., z dnia 25 sierpnia 2025 r. i z dnia 9 października 2025 r. W wymienionych pismach lekarz wskazywał jednocześnie na brak w dokumentacji medycznej informacji o długotrwałych przeciwwskazaniach do szczepień ochronnych. W świetle informacji udzielonych przez lekarza w kolejnych pismach, w których podane zostały zarówno szczepienia wykonane, jak i brakujące szczepienia – wymienione w tytule wykonawczym, nie budzi wątpliwości, że szczepienia podane w tytule nie zostały wykonane. Skarżący również na żadnym etapie postępowania nie przedstawiał jakichkolwiek dowodów na okoliczność wykonania u córki brakujących szczepień. W świetle informacji udzielonych przez lekarza nie ma również żadnych podstaw do stwierdzenia istnienia przeciwwskazań do wykonania szczepień. Informacje lekarza wskazują bowiem jednoznacznie, że takie przeciwwskazania nie wynikają z dokumentacji medycznej dziecka. Szczepienia wymienione w tytule wykonawczym i terminy ich poszczególnych dawek wykazane są w załączniku nr 1 do rozporządzenia z dnia 27 września 2023 r., a choroby, których dotyczą, zostały wymienione w § 2 rozporządzenia. Przepis ten stanowi, że obowiązkiem szczepień ochronnych są objęte następujące choroby zakaźne: 1) błonica; 2) gruźlica; 3) inwazyjne zakażenia Haemophilus influenzae typu b; 4) inwazyjne zakażenia Streptococcus pneumoniae; 5) krztusiec; 6) nagminne zapalenie przyusznic (świnka); 7) odra; 8) ospa wietrzna; 9) ostre nagminne porażenie dziecięce (poliomyelitis); 10) różyczka; 11) tężec; 12) wirusowe zapalenie wątroby typu B; 13) wścieklizna; 14) zakażenia powodowane przez rotawirusy. Jak wskazano już wyżej, w rozporządzeniu określone zostały grupy osób, które ze względu na wiek lub inne okoliczności, obowiązane są do poddawania się szczepieniom ochronnym. W § 3 ust. 1 rozporządzenia wymienione zostały grupy osób obowiązane do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym ze względu na wiek. Do grup tych należą: 1) dzieci i młodzież od dnia urodzenia do ukończenia 15. roku życia - szczepieniom przeciw gruźlicy, 2) dzieci i młodzież od ukończenia 6. tygodnia życia do ukończenia 19. roku życia - szczepieniom przeciw: a) błonicy, b) krztuścowi, c) tężcowi, 3) dzieci od ukończenia 6. tygodnia życia do ukończenia 5. roku życia - szczepieniom przeciw: a) inwazyjnym zakażeniom Haemophilus influenzae typu b, b) inwazyjnym zakażeniom Streptococcus pneumoniae, 4) dzieci i młodzież od ukończenia 6. tygodnia życia do ukończenia 19. roku życia - szczepieniom przeciw ostremu nagminnemu porażeniu dziecięcemu (poliomyelitis), 5) dzieci i młodzież od ukończenia 12. miesiąca życia do ukończenia 19. roku życia - szczepieniom przeciw: a) odrze, b) nagminnemu zapaleniu przyusznic (śwince), c) różyczce, 6) dzieci od ukończenia 6. tygodnia życia do ukończenia 32. tygodnia życia - szczepieniom przeciw zakażeniom powodowanym przez rotawirusy, 7) dzieci i młodzież od dnia urodzenia do ukończenia 19. roku życia - szczepieniom przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu B. W konsekwencji, w świetle przywołanych przepisów powszechnie obowiązującego prawa nie budzi wątpliwości istnienie i wymagalność obowiązku poddania córki skarżącego wymienionym w tytule wykonawczym szczepieniom ochronnym, zarówno w dacie wystawienia upomnienia, a następnie tytułu wykonawczego, jak i w dacie rozstrzygania w przedmiocie zarzutów przez organy obu instancji. Należy zwrócić uwagę, że córka skarżącego w dacie wydania orzeczenia organu drugiej instancji nie ukończyła wieku, o którym mowa w przytoczonych wyżej przepisach § 3 ust. 1 pkt 2, 4, 5, rozporządzenia z dnia 27 września 2023 r. W związku z tym wymienione w tych punktach szczepienia mają niewątpliwie charakter obowiązkowy. Zgodnie z § 3 ust. 2 powołanego rozporządzenia, schematy obowiązkowych szczepień dzieci i młodzieży obejmujące liczbę dawek i terminy ich podania wymagane dla danego szczepienia podstawowego lub przypominającego, z uwzględnieniem wieku osoby objętej obowiązkiem szczepienia, określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. Zgodnie z obowiązującymi, a opisanymi w załączniku nr 1 do rozporządzenia schematami szczepień wymienionych w tytule wykonawczym, terminy ich wykonania w przypadku dziecka skarżącego minęły. W związku z tym wszystkie szczepienia wymienione w tytule wykonawczym były w stosunku do dziecka skarżącego obowiązkowe i wymagalne. Bezzasadny jest zarzut braku wymagalności obowiązku wykonania wskazanych w tytule szczepień z uwagi na upływ wieku dziecka zalecany przy ich podaniu. W odniesieniu do zarzutów strony należy podkreślić, że obowiązek szczepień wynika z ustawowych regulacji, a jego realizacja odbywa się według obowiązującego rozporządzenia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, w tym załącznika nr 1. Obowiązek ten wywodzi się zatem z przepisów powszechnie obowiązujących. Zgodnie bowiem z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Nie jest również zasadny zarzut odwołujący się do braku ustalenia przez lekarza indywidualnego kalendarza szczepień. Odnosząc się do tego zarzutu trzeba wskazać, że wymagalność stanowi taką cechę obowiązku administracyjnego, która zezwala wierzycielowi domagać się od zobowiązanego wykonania obowiązku i w razie odmowy wystąpić do organu egzekucyjnego o zastosowanie przymusu egzekucyjnego. Stwierdzenie, że obowiązek nie jest wymagalny, oznacza, że obowiązek istnieje i jego egzekucja będzie dopuszczalna w przyszłości, ale nie może on być egzekwowany w danym momencie ze względu np. na wstrzymanie wykonania, czy odroczenie terminu wykonania (por. np. P. Przybysz, Komentarz do art. 33 u.p.e.a. [w]: Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Lex el 2025 r.). W niniejszej sprawie obowiązek poddania córki skarżącego szczepieniu ochronnemu przeciw chorobom zakaźnym wynika z mocy przepisów ustawowych oraz wydanego na ich podstawie rozporządzenia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych. Wiek, w jakim dziecko powinno być zaszczepione na poszczególne choroby dawkami podstawowymi i przypominającymi został określony w załączniku 1 do rozporządzenia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, stanowiącym schemat obowiązkowych szczepień dzieci i młodzieży oraz w komunikacie Głównego Inspektora Sanitarnego, który na podstawie art. 17 ust. 11 ustawy ogłasza Program Szczepień Ochronnych na dany rok stanowiący załącznik do komunikatu. Indywidualny kalendarz szczepień stanowi zaś ułożony dla danego dziecka program szczepień ochronnych. Kalendarz układa lekarz w sytuacji, kiedy doszło do zaburzenia realizacji obowiązującego kalendarza szczepień podanego w Programie Szczepień Ochronnych. Ustalenie dla dziecka skarżącego indywidualnego kalendarza szczepień może zostać dokonane jedynie podczas wizyty lekarskiej. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący był zainteresowany ułożeniem indywidulanego programu szczepień dla dziecka i w tym celu udał się na wizytę do poradni. W związku z powyższym trudno uznać, że niewykonanie obowiązku szczepień u córki skarżącego spowodowane było brakiem ułożenia przez lekarza indywidulanego kalendarza szczepień dla dziecka. Jednocześnie potrzeba ustalenia indywidualnego kalendarza szczepień w związku z wcześniejszym zaniechaniem przez ojca dziecka poddania córki obowiązkowemu szczepieniu ochronnemu w terminach przewidzianych przepisami prawa, co spowodowało konieczność wystawienia tytułu wykonawczego i wszczęcia postępowania egzekucyjnego, nie może być uznana za mogącą podważyć legalność tytułu wykonawczego oraz prowadzonego na tej podstawie postępowania egzekucyjnego. Wbrew zarzutom skargi, w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania. W ocenie Sądu organy podjęły wszelkie czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. są niezasadne. W związku z zarzutami skarżącego dotyczącymi braku przeprowadzenia badania kwalifikacyjnego dziecka należy podnieść, że ustawodawca przewidział odpowiedni mechanizm poprzedzający wykonanie szczepienia, tj. badanie kwalifikacyjne, którego celem jest stwierdzenie, czy w danym indywidualnym przypadku nie istnieją przeciwwskazania do wykonania szczepienia. Procedura poddania się szczepieniu ochronnemu jest działaniem profilaktycznym, na którą składają się nierozerwalnie dwie czynności: 1) badanie lekarskie poprzedzające kwalifikację do szczepienia oraz 2) podanie szczepionki doustne lub wykonanie iniekcji u pacjenta. Zgodnie z art. 17 ust. 2, ust. 3 ustawy wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego (ust. 2). Obowiązkowego szczepienia ochronnego nie można przeprowadzić, jeżeli między lekarskim badaniem kwalifikacyjnym przeprowadzonym w celu wykluczenia przeciwwskazań do szczepienia a tym szczepieniem upłynęło 24 godziny od daty i godziny wskazanej w zaświadczeniu, o którym mowa w ust. 4 (ust. 3). Stosownie zaś do art. 5 pkt 40 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (aktualnie Dz. U. z 2025 r. poz. 1461), świadczenie zdrowotne to działanie służące profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu lub poprawie zdrowia oraz inne działanie medyczne wynikające z procesu leczenia lub przepisów odrębnych regulujących zasady ich udzielania. Badanie kwalifikacyjne, o jakim mowa w art. 17 ustawy o zapobieganiu i zwalczaniu chorób zakaźnych u ludzi stanowi więc świadczenie zdrowotne w rozumieniu art. 5 pkt 40 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. W trybie lekarskiego badania kwalifikacyjnego następuje określenie, czy w związku ze stanem zdrowia osoby objętej obowiązkiem szczepienia nie występują przeszkody do wykonania szczepienia. Wykonanie szczepienia może zostać odroczone przez lekarza do czasu ustania przeciwwskazań zdrowotnych. W przypadku gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem szczepienia ochronnego do konsultacji specjalistycznej (art. 17 ust. 5 ustawy). Stosownie zaś do § 11 rozporządzenia z dnia 27 września 2023 r., lekarz przeprowadzający konsultację specjalistyczną dla osoby, w przypadku której lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, odnotowuje w dokumentacji medycznej, o której mowa w § 12 ust. 1, wynik konsultacji specjalistycznej, z uwzględnieniem okresu przeciwwskazania do wykonania szczepienia, rodzaju szczepionek przeciwwskazanych do stosowania lub indywidualnego programu szczepień ze wskazaniem rodzajów stosowanych szczepionek oraz terminu kolejnej konsultacji specjalistycznej. Z powyższego wynika, że w trybie badania kwalifikacyjnego następuje określenie, czy nie występują przeszkody w stanie zdrowia osoby objętej obowiązkiem szczepienia, które wykluczają jego wykonanie. Należy jednak podkreślić, że obowiązek poddania dziecka szczepieniom ochronnym dotyczy całej procedury, to jest badania kwalifikacyjnego oraz samego szczepienia ochronnego. Badanie kwalifikacyjne jest nieodłącznym elementem procesu szczepienia, a obowiązek dotyczy wszystkich elementów składowych tego procesu. W związku z tym w orzecznictwie przyjmuje się jednolicie, że wynikająca z art. 17 ust. 2 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi konieczność poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym oznacza powinność poddania się również badaniu kwalifikacyjnemu. Odmowa wzięcia udziału w badaniu uniemożliwia wykonanie szczepienia i powinna być traktowana jako odmowa poddania się temu szczepieniu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 lutego 2021 r., sygn. II OSK 1622/18 oraz z 23 czerwca 2022 r., sygn. II OSK 3090/19). W konsekwencji oczywiście niezasadne są zarzuty skargi, w których skarżący powoływał się na brak badania kwalifikacyjnego córki. W świetle materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w szczególności treści zgłoszenia osób uchylających się od obowiązku szczepień ochronnych z dnia 13 kwietnia 2023 r. oraz pism organu pierwszej instancji kierowanych do skarżącego w dniach 14 kwietnia 2023 r. oraz 12 czerwca 2023 r. stwierdzić bowiem należy, że skarżący nie stawiał się z dzieckiem na badanie kwalifikacyjne, mimo stosownych pouczeń ze strony lekarza, jak i organu pierwszej instancji. Skarżący nie może skutecznie zarzucać niewskazania przez lekarza terminu badania kwalifikacyjnego w sytuacji, gdy z informacji lekarza wynika, że w 2019 r. oraz 2023 r. kierowane były wezwania na szczepienie, a rozmowy na temat szczepienia były wielokrotnie przeprowadzane z matką dziecka telefonicznie oraz osobiście. Obowiązkiem rodzica jest spełnienie obowiązku zaszczepienia dziecka, na który to obowiązek składa się także obowiązek umówienia się i stawienia na badanie kwalifikacyjne. W kontekście argumentów skargi należy podnieść, że stawienie się w przychodni na "zwykłą" wizytę lekarską nie jest równoznaczne ze stawieniem się na badanie kwalifikacyjne do szczepienia. Trzeba również wskazać, że z dokumentów w aktach sprawy, w szczególności z informacji udzielanych przez lekarza podstawowej opieki zdrowotnej nie wynika, by u córki skarżącego stwierdzono występowanie przeciwskazań do wykonania szczepień ochronnych albo potrzebę skierowania małoletniej w tym przedmiocie do konsultacji specjalistycznej. Zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia w żadnym razie nie podważa dołączony do skargi dokument "Informacja dla lekarza kierującego/POZ" z dnia 8 października 2024 r. W dokumencie tym wskazano, że córka skarżącego wymaga dalszego leczenia specjalistycznego w poradni alergologicznej i stałego przyjmowania leków. Nie wynika z niego jednak, by w stosunku do córki skarżącego istniały podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązku szczepień. W aktach sprawy brak też dokumentacji świadczącej o faktycznym leczeniu małoletniej w jakiejkolwiek innej poradni specjalistycznej czy postawionej jakiejkolwiek diagnozie, która skutkowałaby długotrwałym przeciwskazaniem do wykonania szczepień ochronnych. Wymaga zwrócenia uwagi, że o możności poddania dziecka szczepieniu decyduje każdorazowo lekarz, kierując się aktualną wiedzą medyczną. To lekarz, bazując na aktualnej wiedzy medycznej, określa szczepienia, które mogą zostać podane dziecku bądź też stwierdza przeciwwskazania zdrowotne do ich wykonania. Natomiast subiektywne przekonanie skarżącego o potrzebie zlecenia badań skutkujących możliwością zdiagnozowania i wykluczenia możliwości wystąpienia niepożądanego odczynu poszczepiennego, w ramach badania kwalifikacyjnego do szczepienia, nie ma wpływu na legalność zaskarżonego postanowienia, w sytuacji gdy lekarz na podstawie aktualnej wiedzy medycznej i w świetle dokumentacji medycznej dziecka nie znalazł podstaw do przeprowadzenia dodatkowych badań, skierowania do odpowiedniej poradni specjalistycznej bądź do odroczenia obowiązku szczepień wobec córki skarżącego. Jak podkreśla się w orzecznictwie, subiektywna wizja strony co do prawidłowości wiedzy i decyzji lekarza, czy też zakresu dokonanego badania kwalifikacyjnego nie uzasadnia twierdzenia o wadliwości prowadzonych działań, a przez to braku wymagalności obowiązku z tej przyczyny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2024 r., sygn. akt II GSK 840/24). Zarzut, że brak jest jakiegokolwiek dowodu, że podmiot wykonujący szczepienie kiedykolwiek informował rodzica o składzie szczepionek, co umożliwiłoby poddanie dziecka stosownym badaniom w tym kierunku, w żadnym razie nie podważa legalności zaskarżonego postanowienia w sytuacji, gdy z akt sprawy nie wynika, aby lekarz dysponujący stosowną wiedzą medyczną stwierdzał długotrwałe przeciwwskazania do szczepień. Przeciwnie, w zgłoszeniu z dnia 13 kwietnia 2023 r. wprost wskazano na brak informacji o przeciwwskazaniach do szczepień. Odnosząc się do powyższego wskazać też należy, że postulat przeprowadzania badań w celu wykluczenia jakiejkolwiek niepożądanej reakcji organizmu danego dziecka na szczepienie paraliżowałby możliwość wykonywania zadań państwa w zakresie realizacji programu szczepień powszechnych, ponieważ każde podanie dawki szczepiennej wiązałoby się z koniecznością przeprowadzenia nieokreślonej liczby testów alergologicznych na wystąpienie jakiejkolwiek niepożądanej reakcji poszczepiennej, które i tak same w sobie mogłyby nie dawać stuprocentowej pewności braku wystąpienia takiej reakcji, to jest jej wykluczenia, czego oczekuje skarżący. Z punktu widzenia racjonalnego ustawodawcy, uwzględniającego w wydawanych przez siebie aktach, zwłaszcza w zakresie zdrowia publicznego, ugruntowane stanowisko środowisk naukowych, niweczyłoby to w istocie cel ustawy o zapobieganiu i zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Jego realizacja warunkowana byłaby wykonaniem nieuzasadnionych aktualnym stanem wiedzy medycznej i kosztownych testów względem każdego ze szczepionych pacjentów. W takich warunkach program szczepień ochronnych nie mógłby być skutecznie realizowany. To z kolei skutkowałoby niewątpliwym wzrostem ryzyka występowania epidemii chorób, które właśnie dzięki powszechnym szczepieniom współcześnie nie stanowią już niebezpieczeństwa dla zdrowia publicznego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 22 sierpnia 2024 r., sygn. akt II SA/Sz 287/24). W związku z powyższym niezasadny jest zarzut naruszenia § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r., polegającego na braku wykonania lekarskiego badania kwalifikacyjnego z uwzględnieniem uwarunkowań zdrowotnych dziecka i składu preparatów szczepionkowych. Jeszcze raz wymaga podkreślenia, że lekarz, kierując się aktualną wiedzą medyczną ocenia czy stan zdrowia dziecka pozwala na poddanie go szczepieniu określonym rodzajem szczepionki, czy też niezbędne jest przeprowadzenie dalszych konsultacji i badań specjalistycznych. W okolicznościach sprawy takiej potrzeby w związku ze stanem zdrowia córki skarżącego nie stwierdzono. W toku postępowania skarżący nie przedstawił zaś żadnych dowodów wskazujących na faktyczne istnienie przeciwwskazań skutkujących koniecznością odroczenia szczepień u córki ze względu na stan jej zdrowia. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a.") Sąd oddalił skargę. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. W myśl tego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).