III SA/Lu 675/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Strzelec po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. L. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadamiania o nabyciu pojazdu w zakresie wniosku K. L. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Sygn. akt III SA/Lu [...] UZASADNIENIE K. L. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z dnia [...] lipca 2024 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadamiania o nabyciu pojazdu. W skardze spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej jako "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przedmiotem skargi a zarazem wniosku skarżącej jest decyzja dotycząca nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadamiania o nabyciu pojazdu. Żądanie skarżącej spółki mieści się zatem w ramach regulacji art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca, pomimo ciążącego na niej obowiązku, nie wykazała jednak spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, bez wskazania jaka jest jej rzeczywista sytuacja majątkowa w zestawieniu z wysokością nałożonej kary, tym samym nie można dokonać pełnej oceny, czy w sprawie zaistnieje niebezpieczeństwo, o jakim mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Brak uzasadnienia złożonego wniosku, a tym samym brak uprawdopodobnienia okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., uniemożliwia sądowi jego ocenę pod kątem zasadności zastosowania instytucji ochrony tymczasowej w konkretnej sprawie oraz uwzględnienie żądania strony. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu jest wykazanie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar wykazania, że okoliczności takie zaistniały spoczywa na stronie wnioskującej o ochronę tymczasową. Uzasadnienie wniosku powinno więc uwzględniać wszystkie konkretne okoliczności pozwalające przyjąć, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia te powinny być zaś poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej wnioskodawcy. Braki uzasadnienia wniosku w tym względzie uniemożliwiają jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach: sygn. akt: II FZ 638/18 i sygn. akt I FSK 1223/17 – orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA). Ponadto, rodzaj obowiązku nałożonego na skarżącą zaskarżoną decyzją nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny. Chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne, bowiem istnieje możliwość zwrotu skarżącej ewentualnie nadpłaconej kwoty. Zauważyć przy tym należy, że każdy akt administracyjny zobowiązujący do uiszczenia należności pieniężnych, pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy bowiem zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. postanowienia NSA z dnia 28 lipca 2009 r. sygn. akt I FSK 450/09, z dnia 28 stycznia 2011 r. sygn. akt II GSK 49/11, z dnia 17 września 2014 r. sygn. akt I OZ 737/14 i z dnia 29 listopada 2013 r. sygn. akt II GZ 684/13, CBOSA). Skarżąca nie uprawdopodobniła, że ze względu na sytuację majątkową wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Swoich twierdzeń nie poparła żadnym dowodem. Ponadto, nie ma podstaw do przyjęcia, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje nieodwracalne skutki, skoro – jak wyżej wskazano – w razie uwzględnienia skargi przez sąd uiszczona kwota podlegać będzie zwrotowi. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.