III SA/Lu 702/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 30 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi D. C. na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku uchyla zaskarżoną decyzję.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2019 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania skarżącej D. C., Wojewoda L. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] lipca 2016 r., na [...], uznającą D. C. z dniem [...] lipca 2016 r. za osobę bezrobotną oraz odmawiającą przyznania skarżącej prawa do zasiłku. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. D. C. w dniu [...] lipca 2016 r. została zarejestrowana jako bezrobotna w Miejskim Urzędzie Pracy w L.. Decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. Prezydent Miasta L. orzekł o uznaniu D. C. z dniem [...] lipca 2016 r. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że w świetle przedstawionych dokumentów skarżąca w dniu rejestracji spełniała warunki do uznania za osobę bezrobotną. Natomiast suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni, co stanowi podstawę odmowy przyznania prawa do zasiłku. D. C. wniosła odwołanie od tej decyzji w części odmawiającej przyznania prawa do zasiłku. Postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. Wojewoda L. zawiesił z urzędu postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że w dniu rejestracji skarżąca okazała zaświadczenie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2016 r., zgodnie z którym od dnia [...] marca 2015 r. została zgłoszona do ubezpieczeń społecznych jako osoba współpracująca przy prowadzeniu pozarolniczej działalności gospodarczej z J. G. oraz wyrejestrowana z ubezpieczeń od dnia [...] maja 2016 r. Decyzją ZUS z dnia [...] sierpnia 2015 r. skarżąca została wyłączona z obowiązkowych ubezpieczeń społecznych z wyżej wymienionego tytułu. Od decyzji ZUS skarżąca wniosła odwołanie do sądu i na dzień wydania zaświadczenia brak jest rozstrzygnięcia w tej sprawie. W drugim zaświadczeniu z dnia [...] lipca 2016 r. ZUS potwierdził fakt niepodlegania skarżącej od dnia [...] marca 2015 r. ubezpieczeniom społecznym na podstawie decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r. Jak stwierdził ZUS, z uwagi na brak rozstrzygnięcia sprawy przez sąd brak jest możliwości wydania zaświadczenia o innej treści. Skarżąca w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji także powołała się na brak rozstrzygnięcia sądu w sprawie odwołania od decyzji ZUS z dnia [...] sierpnia 2015 r. Jednocześnie skarżąca stwierdziła, że składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy zostały opłacone za okres od [...] marca 2015 r. do [...] maja 2016 r., jednakże z uwagi na toczącą się w sądzie sprawę ZUS odmówił potwierdzenia faktu opłacenia składek i wydania zaświadczenia o innej treści. W tych okolicznościach organ drugiej instancji uznał za zasadne zawieszenie z urzędu postępowania odwoławczego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ odwoławczy stwierdził, że rozpatrzenie odwołania od decyzji orzekającej o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia przez sąd sprawy związanej z podleganiem skarżącej obowiązkowym ubezpieczeniom i opłacaniem z tego tytułu składek lub wyłączeniem z ubezpieczenia, o czym orzekała decyzja ZUS z dnia [...] sierpnia 2015 r. Treść rozstrzygnięcia sądu w powyższej sprawie stanowi element wymagany do rozpatrzenia sprawy dotyczącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Postępowanie zostanie podjęte, gdy ustąpią przyczyny uzasadniające jego zawieszenie. W związku z tym, w przypadku zakończenia sprawy sądowej, skarżąca winna niezwłocznie przedstawić organowi prawomocny wyrok sądu. Postanowieniem z dnia [...] października 2019 r. Wojewoda L. podjął z urzędu postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu organ podniósł, że po zawieszeniu postępowania dwukrotnie, pismami z dnia [...] września 2017 r. oraz z dnia [...] października 2018 r., wzywano skarżącą do przedstawienia wyroku sądu kończącego sprawę wywołaną odwołaniem od decyzji ZUS z dnia [...] sierpnia 2015 r. W odpowiedzi skarżąca wyjaśniała, że sprawa nie została jeszcze prawomocnie zakończona. Po raz trzeci ostateczne wezwanie do skarżącej w tym przedmiocie skierowano w dniu [...] sierpnia 2019 r. Wezwanie zostało doręczone w trybie art. 44 k.p.a. w dniu [...] września 2019 r. W określonym w wezwaniu terminie 7 dni skarżąca nie przedstawiła wyroku sądu, nie udzieliła też żadnych wyjaśnień. W związku z tym organ na podstawie art. 97 § 2 k.p.a. podjął zawieszone postępowanie. Po podjęciu postępowania Wojewoda L. decyzją z dnia [...] października 2019 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] lipca 2016 r. Wojewoda L. podniósł, że w świetle art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy warunkiem nabycia przez bezrobotnego prawa do zasiłku jest wykazanie i udokumentowanie okresów uprawniających do zasiłku w wymiarze co najmniej 365 dni, występujących w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji w powiatowym urzędzie pracy. Skarżąca dokonała rejestracji w Miejskim Urzędzie Pracy w L. w dniu [...] lipca 2016 r. Zatem 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających tę rejestrację obejmuje okres od [...] stycznia 2015 r. do 7 lipca 2016 r. W dniu rejestracji skarżąca przedstawiła zaświadczenie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2016 r., zgodnie z którym od dnia [...] marca 2015 r. została zgłoszona do ubezpieczeń społecznych jako osoba współpracująca przy prowadzeniu pozarolniczej działalności gospodarczej z J. G. oraz wyrejestrowana z ubezpieczeń od dnia [...] maja 2016 r. Decyzją nr [...], nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. skarżąca od dnia [...] marca 2015 r. została wyłączona z obowiązkowych ubezpieczeń społecznych z wymienionego tytułu. Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie do sądu. Na dzień wydania zaświadczenia brak rozstrzygnięcia w powyższej sprawie. W związku z informacją ZUS organ pierwszej instancji, ze względu na brak podstaw prawnych do przyznania skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych, orzekł o odmowie przyznania tego prawa. Dołączone do odwołania drugie zaświadczenie ZUS z dnia [...] lipca 2016 r. nie wniosło do sprawy nic nowego. ZUS potwierdził wydanie poprzedniego zaświadczenia na podstawie zapisów zaewidencjonowanych na koncie skarżącej jako osoby ubezpieczonej, jak również z uwzględnieniem decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r. stwierdzającej, że od [...] marca 2015 r. skarżąca nie podlega ubezpieczeniom społecznym. W tych okolicznościach organ odwoławczy uznał za zasadne zawieszenie postępowania odwoławczego do czasu rozstrzygnięcia przez sąd sprawy podlegania skarżącej obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym. W okresie trwającego 3 lata zawieszenia postępowania organ trzykrotnie zwracał się do skarżącej o udzielenie informacji, czy sprawa zakończyła się prawomocnym wyrokiem sądu oraz o okazanie przedmiotowego wyroku. Organ nie uzyskał jednak żądanych dowodów. Skarżąca jedynie w roku 2017, a następnie w roku 2018 poinformowała, że sprawa nie zakończyła się jeszcze prawomocnym wyrokiem, a na ostatnie wezwanie z dnia [...] sierpnia 2019 r. w ogóle nie zareagowała. W związku z tym sprawa podlega rozpoznaniu w oparciu dokumenty znajdujące się w aktach sprawy. Zakład Ubezpieczeń Społecznych w zaświadczeniach z [...] i [...] lipca 2016 r. zaświadczył, że od dnia [...] marca 2015 r. skarżąca została wyłączona z obowiązkowych ubezpieczeń społecznych, w związku z czym od wskazanego dnia nie podlega tym ubezpieczeniom. Ponieważ zgodnie z przepisem art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy warunkiem ustalenia osobie bezrobotnej prawa do zasiłku jest opłacanie składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających rejestrację, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, to niespełnienie tego warunku skutkuje nieprzyznaniem osobie bezrobotnej prawa do zasiłku. Skarżąca powyższego warunku nie spełniła, w związku z czym odmowa przyznania skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych była zasadna. W skardze na decyzję Wojewody L. z dnia [...] października 2019 r. D. C. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego przy wydaniu postanowienia z dnia [...] października 2019 r., poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 44 § 4 k.p.a. i uznanie wezwania do okazania wyroku za doręczone, a także naruszenie przepisu art. 97 § 2 k.p.a. przez uznanie, że ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania i podjęcie z urzędu postępowania odwoławczego. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że sprawa wszczęta na skutek odwołania od decyzji ZUS oczekuje na rozstrzygnięcie w Sądzie Apelacyjnym w L. III Wydziale Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, sygnatura akt III AUa 750/19. Ponadto skarżąca wskazała, że według informacji uzyskanej w Urzędzie Pocztowym [...] w L., w tym urzędzie nie były zarejestrowane i awizowane skarżącej przesyłki w dniach podanych w postanowieniu o podjęciu postępowania. W związku z tym skarżąca w dniu [...] listopada 2019 r. wniosła o przywrócenie terminu na odniesienie się do wezwania z dnia [...] sierpnia 2019 r. oraz o przesłanie numerów przesyłki pocztowej i kopii zwrotki, na co nie otrzymała odpowiedzi organu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości wykładni i zastosowania norm prawa materialnego. Daje temu wyraz przepis art. 145 p.p.s.a., który w § 1 stanowi między innymi, że sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Po przeprowadzeniu kontroli zaskarżonej decyzji według wskazanych reguł Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga jest zasadna. Zaskarżoną decyzją Wojewoda L. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. uznającą skarżącą D. C. z dniem [...] lipca 2016 r. za osobę bezrobotną oraz odmawiającą przyznania skarżącej prawa do zasiłku. W oparciu o przedstawione przez skarżącą zaświadczenia z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych organ odwoławczy ustalił, że skarżąca od dnia 30 marca 2015 r. została zgłoszona do ubezpieczeń społecznych jako osoba współpracująca przy prowadzeniu pozarolniczej działalności gospodarczej z J. G. oraz wyrejestrowana z ubezpieczeń od dnia [...] maja 2016 r. Jednakże decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nr [...], nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. skarżąca od dnia [...] marca 2015 r. została wyłączona z obowiązkowych ubezpieczeń społecznych z wymienionego tytułu. Od powyższej decyzji ZUS skarżąca wniosła odwołanie do sądu powszechnego, ale do dnia wydania zaskarżonej decyzji, mimo stosownego wezwania, nie przedstawiła prawomocnego wyroku w tej sprawie. W związku z tym, w ocenie organu drugiej instancji zachodziły podstawy do podjęcia postępowania odwoławczego, zawieszonego na mocy art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. postanowieniem z dnia [...] września 2016 r., oraz do rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o dokumenty znajdujące się w aktach sprawy. Mając na względzie treść tych dokumentów organ odwoławczy stwierdził, że skarżąca nie spełniła przesłanki przewidzianej w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w związku z czym zasadnie nie przyznano skarżącej, jako osobie bezrobotnej, prawa do zasiłku. Kwestionując powyższą decyzję skarżąca powołała się na okoliczność niezakończenia prawomocnym wyrokiem sprawy przed sądem powszechnym, zawisłej obecnie przed Sądem Apelacyjnym w L., sygn. akt III AUa 750/19. W ocenie skarżącej organ błędnie uznał, że ustały przyczyny zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W związku z tak określonym przedmiotem sporu w niniejszej sprawie wskazać należy, że w myśl art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Dla organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie w sprawie administracyjnej kwestią wstępną jest takie zagadnienie, którego rozstrzygnięcie jest niezbędne do ustalenia okoliczności faktycznych, których ustalenie w świetle przepisów prawa będących podstawą subsumpcji warunkuje załatwienie sprawy. Musi istnieć związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a wynikiem innego postępowania, przy czym związek ten musi polegać na tym, że rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zależy od wyniku innego postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2012 r., II OSK 1570/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 21 maja 2019 r., III SA/Łd 993/18, a także Hanna Knysiak-Sudyka (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, System Informacji Prawnej LEX). W niniejszej sprawie organy rozstrzygały w przedmiocie uznania skarżącej za osobę bezrobotną oraz w kwestii czy skarżącej, jako osobie bezrobotnej, przysługuje prawo do zasiłku. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1482 z późn. zm.). Przepis art. 71 ust. 1 tej ustawy stanowi, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli: 1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz 2) w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni, b) wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, c) świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, d) opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, e) wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, f) wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, będąc członkiem tej spółdzielni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, g) opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w wysokości 9,75% przeciętnego wynagrodzenia za każdy miesiąc zatrudnienia, h) był zatrudniony za granicą i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant, i) był zatrudniony, pełnił służbę lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Odwołując się do treści art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy Wojewoda L. w zaskarżonej decyzji stwierdził, że w przypadku skarżącej opisana w wymienionym przepisie przesłanka przysługiwania bezrobotnemu prawa do zasiłku nie została spełniona. Z zaświadczeń wystawionych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych wynika bowiem, że skarżąca na mocy decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. została od dnia [...] marca 2015 r. wyłączona z ubezpieczeń społecznych, do których była zgłoszona jako osoba współpracująca przy prowadzeniu pozarolniczej działalności gospodarczej z J. G.. Organ nie kwestionował przy tym wynikającej także z powołanych zaświadczeń okoliczności wniesienia przez skarżącą odwołania do sądu powszechnego od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] sierpnia 2015 r. Nie budzi zaś wątpliwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że prawomocne orzeczenia sądowe rozstrzygające sprawę na skutek odwołania od decyzji ZUS w przedmiocie wyłączenia z ubezpieczenia społecznego ma wpływ na wynik sprawy administracyjnej dotyczącej uprawnienia skarżącej, jako osoby bezrobotnej, do zasiłku na podstawie art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Sprawa zawisła przed sądem powszechnym na skutek odwołania skarżącej ma znaczenie prejudycjalne dla kontrolowanego postępowania administracyjnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 21 maja 2019 r., III SA/Łd 993/18, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 25 lipca 2019 r., III SA/Gd 352/19, a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2007 r., I OSK 725/06). Należy zauważyć, że zgodnie z ustaleniami organu, przewidziany w przepisie art. 71 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania skarżącej w urzędzie pracy obejmuje okres od [...] stycznia 2015 r. do [...] lipca 2016 r. W okresie tym zawiera się zaś okres od dnia [...] marca 2015 r., kiedy skarżąca została zgłoszona do ubezpieczeń społecznych jako osoba współpracująca przy prowadzeniu pozarolniczej działalności gospodarczej z J. G., do dnia [...] maja 2016 r., kiedy skarżąca została wyrejestrowana z ubezpieczeń. Takie stanowisko prezentował także organ odwoławczy na wcześniejszym etapie postępowania, zasadnie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawieszając postępowanie odwoławcze z uwagi na konieczność uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd. W sytuacji, gdy organ administracji nie dysponował jeszcze prawomocnym orzeczeniem sądu rozstrzygającym występujące w sprawie zagadnienie wstępne, nie zachodziły podstawy do podjęcia zawieszonego postępowania i wydania decyzji w postępowaniu administracyjnym. W konsekwencji uznać należy, że organ podjął zaskarżoną decyzję przedwcześnie i bez dostatecznego zgromadzenia materiału dowodowego. Nie można bowiem przyjąć w realiach niniejszej sprawy, aby nieprawomocna decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] sierpnia 2015 r., od której zostało wniesione odwołanie do sądu powszechnego, mogła wiązać organ orzekający (art. 16 k.p.a.) i stanowić podstawę ustaleń w sprawie. Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego organ administracji publicznej stoi na straży praworządności i podejmuje kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany również w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). W ocenie Sądu, opisane wyżej postępowanie organu powoduje, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Okoliczność braku odpowiedzi skarżącej na skierowane do niej wezwanie z dnia [...] sierpnia 2019 r. nie zwalniała organu z obowiązku dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Z omówionych przyczyn zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ odwoławczy uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawną i podejmie czynności w celu dokładnego ustalenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.