III SA/Po 26/25

Dnia 23 kwietnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Sędzia WSA Mirella Ławniczak (sprawozdawca) Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 kwietnia 2025 roku sprawy ze skargi W. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia 24 października 2024r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę

Dyrektor Izby Skarbowej, postanowieniem z dnia 24 października 2024 roku, po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego, na postanowienie Dyrektora I Oddziału ZUS w [...] z dnia 21 sierpnia 2024 r., w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia świadczenia z ubezpieczenia społecznego, dokonaną zawiadomieniami z 12 lipca 2024 r., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach. Pismami z dnia 30 lipca 2024 r. kierowanymi do organu I instancji skarżący wniósł skargę na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia świadczenia z ubezpieczenia społecznego w ZUS Oddział II w [...]., dokonaną zawiadomieniami z 12 lipca 2024 r. Skarżący podniósł, że nie rozpoznano prawomocnie zarzutów z 29 lipca 2024 r. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie 2 tytułów wykonawczych z 11 lipca 2024 r. Zakwestionował on kwotę należności wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi Organ I instancji postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2024 r. oddalił powyższą skargę. Zdaniem organu zawiadomienie zostało sporządzone prawidłowo. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego. Organ II instancji powtórzył argumentację prawną organu I instancji. Wskazał, że okoliczności dotyczące kwoty należności nie podlegają ocenie w ramach trybu rozpoznania skargi na czynność egzekucyjną. W skardze do WSA w Poznaniu strona zakwestionowała powyższe rozstrzygniecie organu II instancji. Wniosła o uchylenie aktów organów obu instancji i o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Wskazano na nierozpoznanie wniesionych zarzutów oraz na naruszenie art. 7, 77, 80, 107 i 10 kpa. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie ujawnił naruszenia przepisów regulujących sposób postępowania przy stosowaniu środka egzekucyjnego w postaci zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej. Analiza dowodów zgromadzonych w aktach administracyjnych wskazuje, że środek egzekucyjny zastosowano prawidłowo, zgodnie z prawem. Pozwala ona na następujące ustalenia faktyczne. W przedmiotowej sprawie kwestionowana jest czynność egzekucyjna w postaci zajęcia świadczenia z ubezpieczenia społecznego, dokonana zawiadomieniami z 12 lipca 2024 r. Pismami z dnia 30 lipca 2024 r. kierowanym do organu I instancji skarżący wniósł skargę na tę czynność egzekucyjną. Skarżący podniósł, że nie rozpoznano prawomocnie zarzutów z 29 lipca 2024 r. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie 2 tytułów wykonawczych z 11 lipca 2024 r. Zakwestionował on kwotę należności wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi. Organ I instancji postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2024 r. oddalił powyższą skargę. Zdaniem organu zawiadomienie zostało sporządzone prawidłowo. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego. Organ II instancji powtórzył argumentację prawną organu I instancji. Wskazał, że okoliczności dotyczące kwoty należności nie podlegają ocenie w ramach trybu rozpoznania skargi na czynność egzekucyjną. Zdaniem Sądu powyższe orzeczenia organów obu instancji były prawidłowe. Dyrektor oddziału ZUS jest organem egzekucyjnym właściwym rzeczowo do stosowania środków egzekucyjnych w egzekucji administracyjnej m. in. ze świadczeń z ubezpieczenia społecznego i renty socjalnej - art. 19 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Działał on na podstawie tytułów wykonawczych, które zostały wystawione według prawem przewidzianego wzoru (art. 26 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) oraz zaopatrzone w klauzulę o skierowaniu do egzekucji w rozumieniu art. 27 § 1 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Egzekwowany obowiązek podlega egzekucji administracyjnej (art. 2 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Egzekucja ze świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej jest środkiem prawnym ustawowo określonym do przymusowej realizacji obowiązków o charakterze pieniężnym (art. 1a pkt 12 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Protokoły zajęcia zostały wypełnione zgodnie z dyspozycją art. 79 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz przesłane do właściwego organu właściwego do wypłaty zobowiązanemu świadczeń. Zajęcie zostało dokonane z chwilą doręczenia organowi rentowemu zawiadomienia o zajęciu (art. 79 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Jednocześnie organ egzekucyjny zawiadomił skarżącego o zajęciu przysługujących mu świadczeń, doręczył mu odpis tytułów wykonawczych i odpis zawiadomienia przesłanego do organu rentowego, a także pouczył zobowiązanego, że nie może odbierać świadczeń poza częścią wolną od zajęcia, ani rozporządzać nimi w żaden inny sposób (art. 79 § 4 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Organ II instancji zasadnie zdaniem Sądu uznał, że w zawiadomieniach organ egzekucyjny dokonał skutecznego i legalnego zajęcia przysługującego skarżącemu świadczenia emerytalnego. Odpisy zawiadomień o zajęciu ( oraz odpisy tytułów wykonawczych ) doręczono skarżącemu 26 lipca 2024 r. a organowi rentowemu 12 lipca 2024 r. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez skarżącego wyjaśnić należy, że skarga w rozumieniu 54 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest środkiem prawnym subsydiarnym, bo jej zakres jest ograniczony zakresem stosowania innych środków zaskarżenia w postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przedmiotem skargi na czynność egzekucyjną i jej podstawą , nie mogą być zatem okoliczności podnoszone w zarzutach jako odrębnym środku prawnym. Przedmiotowa czynność egzekucyjna została dokonana przed wniesieniem zarzutów zawartych w pismach z 29 lipca 2024 r. 5 sierpnia 2024 r. Dyrektor I Oddziału ZUS stwierdził zawieszenie z mocy prawa postępowania egzekucyjnego do czasu wydania postanowienia w zakresie zarzutów. ZUS postanowieniem z 21 sierpnia 2024 r. oddalił zarzuty i od tego postanowienia wniesiono zażalenie. Postępowanie egzekucyjne nadal jest zatem zawieszone. Organy trafnie przyjęły zdaniem Sądu, że przedmiotem oceny w ramach skargi na czynności egzekucyjne jest jedynie kwestia prawidłowego ( w aspekcie formalnoprawnym ) stosowania środka egzekucyjnego. W konsekwencji brak podstaw do uchylenia dokonanej czynności egzekucyjnej. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu .