III SA/Po 456/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Protokolant specjalista Joanna Kujawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi S. N. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 grudnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie administracyjnej kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zarządu Związku Międzygminnego "[...]" w likwidacji z dnia 30 lipca 2024 r. nr [...]; 2. umarza postępowanie administracyjne w całości; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej S. N. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą [...] kwotę 4712 zł (słownie: cztery tysiące siedemset dwanaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną decyzją z 22 grudnia 2025 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO lub organ II instancji) – po rozpatrzeniu odwołania S. N. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą [...] (zwanej dalej: Stroną lub Skarżącą) – utrzymało w mocy, wydaną przez Zarząd Związku Międzygminnego "[...]" w likwidacji (dalej: ZZM [...] w likwidacji lub organ I instancji), decyzję nr [...] z 30 lipca 2024 r. w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za nieprzekazanie sprawozdania. Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. W dniu 25 sierpnia 2022 r. ZZM [...] w likwidacji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia Stronie administracyjnej kary pieniężnej w wysokości [...] zł, na podstawie art. 9x ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1297, z późn. zm.; w skrócie: u.c.p.g.), za niezłożenie sprawozdania podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, o którym mowa w art. 9n u.c.p.g., za rok 2020 dla gminy [...] (zwanej dalej: Gminą). Decyzją nr [...] z 05 października 2022 r. – utrzymaną następnie w mocy decyzją SKO z 19 czerwca 2023 r. ([...]) – ZZM [...] w likwidacji nałożył administracyjną karę pieniężną w wysokości [...] zł na Stronę za nieprzekazanie za pośrednictwem Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami (w skrócie: BDO) sprawozdania sporządzanego przez podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości dla Gminy. Wyrokiem z 31 stycznia 2024 r. o sygn. akt IV SA/Po 634/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził nieważność obu ww. decyzji, wyjaśniając w uzasadnieniu, że decyzja organu I instancji została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), jako że w imieniu organu kolegialnego przez wadliwie upoważnionego pracownika. Przywołaną na wstępie decyzją z 30.7.2024 r. ZZM [...] w likwidacji nałożył administracyjną karę pieniężną w wysokości [...] zł na Stronę za nieprzekazanie za pośrednictwem BDO sprawozdania sporządzanego przez podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości dla Gminy za rok 2020 – wyjaśniając w uzasadnieniu, że Strona była podmiotem odbierającym odpady komunalne od właścicieli nieruchomości i wykonywała działalność regulowaną w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 162), a wynika to wprost z art. 9b ust. 1 u.c.p.g. Strona uzyskała wpis do prowadzonego przez ZZM [...] rejestru działalności regulowanej (w skrócie: RDR) w dniu 8 maja 2013 r. – otrzymując numer rejestrowy: [...] – i została zeń wykreślona z dniem 3 marca 2020 r. Była zatem objęta – jak stwierdził organ I instancji – obowiązkiem sprawozdawczym w okresie, którego dotyczyło postępowanie. Następnie organ ten wyjaśnił, że zarówno podmiot składający sprawozdanie wypełnione (tj. charakteryzujące się tym, że wskazuje dodatnią wartość masy odebranych odpadów komunalnych), jak i podmiot, o którym mowa w art. 9n ust. 6 u.c.p.g., obowiązany był na mocy art. 9n ust. 1 i 2 ówcześnie obowiązującej u.c.p.g. do sporządzania rocznych sprawozdań oraz przekazywania ich wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta za pomocą BDO w terminie do końca miesiąca następującego po upływie roku, którego one dotyczyły. Również Stronę – ze względu na to, że była podmiotem zobowiązanym do spełnienia przesłanek wynikających z art. 9n u.c.p.g. – obowiązywały ww. terminy. I to z powodu ich niedopełnienia wszczęte zostało postępowanie administracyjne. Tymczasem Strona do dnia wydania decyzji organu I instancji nie przekazała poprzez system BDO sprawozdania za rok 2020, a więc jej zwłoka trwała dłużej niż 365 dni. Zgodnie zaś z zasadą wyrażoną w art. 9x ust 1 pkt 5 u.c.p.g. – do tego dnia ustawodawca ustanowił naliczanie kary administracyjnej za każdy dzień. W odwołaniu od opisanej decyzji ZZM [...] w likwidacji z 30.7.2024 r., Strona, reprezentowana przez ad D. – zarzuciwszy naruszenie: 1. art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g. – przez błędne uznanie, że Skarżąca podlega karze pieniężnej w wysokości [...] zł za każdy dzień opóźnienia, nie więcej jednak niż za 365 dni, tj. w maksymalnej wysokości [...] zł, podczas gdy Skarżąca z dniem 3.3.2020 r. została wykreślona z RDR w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i nie była zobowiązana do przedkładania sprawozdania; 2. art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. – przez jego niezastosowanie i wydanie zaskarżonej decyzji oraz nałożenie administracyjnej kary pieniężnej, w sytuacji gdy organ administracji winien obligatoryjnie odstąpić od nałożenia kary; 3. art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. – przez błędne uznanie, że waga naruszenia prawa nie jest znikoma, a strona nie zaprzestała naruszania prawa, w sytuacji gdy sprawozdanie zerowe (za okres od 1.1.2020 r. do 2.3.2020 r.) nie ma wpływu na sprawozdanie sporządzane i przedkładane innym organom administracji publicznej przez ZZM [...], a brak złożenia sprawozdania zerowego nie wywarło skutku na wartości podane następnie w sprawozdaniu ZZM [...] do Marszałka Województwa i Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (w skrócie: WIOŚ). Skarżąca zaprzestała naruszenia prawa, składając sprawozdanie za ww. okres, a jej nieterminowość nie spowodowała naruszenia prawa, które niesie za sobą negatywne skutki – czy to dla powinności administracji publicznej, czy w ramach ochrony środowiska; 4. art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. – przez błędne uznanie, że Strona nie zaprzestała naruszania prawa i nie złożyła stosownego sprawozdania, w sytuacji gdy sprawozdanie zerowe (za okres od 1.1.2020 r. do 2.3.2020 r.) zostało wysłane Pocztą Polską, albowiem Skarżąca nigdy nie posiadała konta w portalu BDO i nie miała żadnej możliwości złożenia sprawozdania za pośrednictwem tego portalu – wniosła o: (i) zmianę decyzji i odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w wysokości [...] zł; ewentualnie: (ii) zmianę decyzji i odstąpienie w części od nałożonej administracyjnej kary pieniężnej, tj. w wysokości [...] zł; ewentualnie: (iii) uchylenie przedmiotowej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Utrzymując w mocy decyzję ZZM [...] w likwidacji z 30.7.2024 r. – przywołaną na wstępie decyzją z 22.12.2025 r. – SKO wyjaśniło w uzasadnieniu, że wpis do rejestru działalności regulowanej dokonywany jest na wniosek zainteresowanego i zgodnie z treścią tego wniosku. Jeżeli zatem Strona została ujawniona jako przedsiębiorca prowadzący działalność na terenie działania ZZM [...] pod numerem [...] w dniu 8.5.2013 r. na obszarze gminy [...] i doszło do wykreślenia jej wpisu w dniu 3.3.2020 r., to mogła ona być uznana za przedsiębiorcę prowadzącego przedmiotową działalność, i tym samym była zobowiązana do złożenia sprawozdania za 2020 r. Dalej SKO – ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 189f k.p.a. – wyjaśniło, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, gdyż Skarżąca nie przekazała poprzez system BDO sprawozdania za rok 2020, a zatem zwłoka Strony – jako podmiotu, o którym mowa w art. 9n ust. 6 u.c.p.g. – nadal trwa. SKO przypomniało, że pismem z 19 marca 2021 r. doręczono Skarżącej wezwanie do sporządzenia rocznego sprawozdania za 2020 r. Strona została poinformowana o skutkach nieprzedłożenia sprawozdania rocznego w terminie. Jednak do dnia wniesienia odwołania Skarżąca nie złożyła sprawozdania za rok 2020 w odpowiedniej formie. W związku z tym SKO wyjaśniło, że od 2019 r. sprawozdania podmiotów odbierających odpady komunalne od właścicieli nieruchomości są, zgodnie z art. 9n ust. 1 pkt 7 u.c.p.g., obligatoryjnie przekazywane za pośrednictwem systemu BDO, jako sprawozdania roczne. Nie można zatem stwierdzić, że dokument przesłany listem poleconym w dniu 24.10.2022 r. sprawi, iż będzie to przesłanka do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej, bo przedsiębiorca wpisany do rejestru odbierających odpady komunalne od właścicieli nieruchomości w danej gminie zobowiązany jest realizować obowiązki ewidencyjne i sprawozdawcze wyłącznie elektronicznie za pośrednictwem konta w systemie BDO. Przepisy prawa nie przewidują w przypadku składania sprawozdań, o których mowa w art. 9n ust. 6 u.c.p.g., żadnych odstępstw od reguły składania sprawozdań w wersji elektronicznej, za pośrednictwem indywidualnego konta w BDO. Złożenie do organu sprawozdania zerowego w postaci papierowej nie wywołuje żadnych skutków prawnych. Z tego względu organ II instancji uznał, że Skarżąca nie zaprzestała naruszenia prawa. Dalej wyjaśnił, że niespełnienie przesłanki zaprzestania naruszenia wyklucza w zasadzie konieczność rozważania drugiej przesłanki, tj. "znikomej wagi naruszenia", skoro dla zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. obie one muszą być spełnione łącznie. Mimo to, w ocenie SKO, organ I instancji prawidłowo wskazał, że w prezentowanym przypadku waga naruszenia prawa mogłaby zostać uznana za znikomą, ponieważ sprawozdania złożone przez Skarżącą były sprawozdaniami zerowymi – nie posiadały żadnych danych mających wpływ na zbiorcze sprawozdanie przekazywane przez ZZM [...] do Marszałka Województwa [...]. SKO podkreśliło, że jedyną przesłanką nałożenia kary jest złożenie sprawozdania po terminie (niezależnie od powodów), przy czym wielkość opóźnienia decyduje o wysokości kary. Przepisy nie określają kary administracyjnej za okres dni bądź miesięcy, w których przedsiębiorca był zobowiązany do spełnienia obowiązku ustawowego, lecz odnoszą się do całego roku kalendarzowego, w którym przedsiębiorca posiadał wpis do odpowiedniego rejestru. Tym samym kwota kary administracyjnej odnosi się do okresu, w którym przedsiębiorca zwlekał z przesłaniem sprawozdania, a nie faktycznego czasu posiadania wpisu do rejestru. "W analizowanym przypadku sam fakt złożenia sprawozdania z opóźnieniem podobnie jak wielkość opóźnienia są w zasadzie niesporne". W kwestii zaś przedawnienia nałożenia kary, SKO wskazało, że organ zobowiązany jest do zastosowania przepisów działu III ustawy Ordynacja podatkowa (w skrócie: o.p.), co nakazuje traktowanie czynności, jaką jest złożenie sprawozdania rocznego, na równi ze zobowiązaniem podatkowym. A zgodnie z art. 70 § 1 o.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Dla określenia początku i końca terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego istotne jest więc ustalenie terminu płatności podatku, który z kolei nierozerwalnie wiąże się z momentem powstania obowiązku podatkowego, określonego w ustawach regulujących poszczególne podatki (bądź zobowiązania w przypadku u.c.p.g.). Przepis art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g. penalizuje przekazanie po terminie sprawozdania, o którym mowa w art. 9n, a zatem każdego sprawozdania, w tym sprawozdania zerowego, o którym mowa w ust. 6. Zdaniem SKO, organ I instancji prawidłowo uznał, że przedawnienie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej nie nastąpiło, ponieważ do wypełnienia przez Skarżącą przesłanek art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g. nie doszło do dnia wydania decyzji przez organ II instancji. Jednak terminem, który mógłby świadczyć o ziszczeniu się przesłanki, może być data 31 stycznia 2022 r., która wynika z faktu, że jest to 365 dzień zwłoki w przekazaniu sprawozdania – jest to dzień, do którego nalicza się karę [...] zł za każdy dzień zwłoki. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisaną decyzję SKO z 22.12.2025 r., Strona, reprezentowana przez dotychczasowego pełnomocnika – zarzuciwszy naruszenie: 1. art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g. – przez błędne uznanie, że Skarżąca podlega karze pieniężnej w wysokości [...] zł za każdy dzień opóźnienia, nie więcej jednak niż za 365 dni, tj. w maksymalnej wysokości [...] zł, podczas gdy Skarżąca z dniem 3.3.2020 r. została wykreślona z RDR w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i nie była zobowiązana do przedkładania sprawozdań; 2. art. 9n ust. 6 u.c.p.g. – przez błędne przyjęcie obowiązku sprawozdawczego po wykreśleniu z RDR dnia 3.3.2020 r. – brak podstawy do maksymalnie 365 dni kary; 3. art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. – przez jego niezastosowanie i wydanie zaskarżonej decyzji oraz nałożenie administracyjnej kary pieniężnej w sytuacji, gdy organ administracji winien obligatoryjnie odstąpić od nałożenia kary; 4. art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. – przez jego niezastosowanie i brak analizy, czy naruszenie obowiązku złożenia sprawozdania było obarczone istotną lub znikomą wagą, podczas gdy w niniejszej sprawie należało zbadać charakter naruszenia, a wyniki tego badania powinny doprowadzić do wniosku, że należało odstąpić od nałożenia kary na Stronę, w sytuacji gdy sprawozdanie zerowe (za okres od 1.1.2020 r. do 2.3.2020 r.) nie ma wpływu na sprawozdanie sporządzane i przedkładane innym organom administracji publicznej przez ZZM [...], a brak złożenia sprawozdania zerowego nie odniosło skutku na wartości podane następnie w sprawozdaniu ZZM [...] do Marszalka Województwa i WIOŚ. Skarżąca zaprzestała naruszenia prawa, składając sprawozdanie za ww. okres, a nieterminowość po jej stronie nie spowodowała naruszenia prawa, które niesie za sobą negatywne skutki czy to dla powinności administracji publicznej czy w ramach ochrony środowiska; 5. art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. – przez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożonej kary pieniężnej, w przypadku łącznego spełnienia przez Skarżącą przesłanek do odstąpienia od nałożonej kary, tj. waga naruszenia prawa jest znikoma, albowiem Skarżąca składa sprawozdanie zerowe oraz zaprzestano naruszenia (poprzez złożenie sprawozdania zarówno na piśmie, jak i w wymaganym rejestrze BDO); 6. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. – przez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co doprowadziłoby do zbadania zachowania Strony w celu zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. i odstąpienia od nałożenia kary; 7. art. 9n ust. 1 u.c.p.g. – przez jego błędną wykładnię i w efekcie błędne uznanie, że Skarżąca była zobowiązana do sporządzenia sprawozdania rocznego (nawet zerowego), w przypadku gdy nieodbieranie odpadów nie powoduje powstania obowiązku złożenia sprawozdania, a w związku z tym nie jest to objęte normą prawną określającą delikt administracyjny. Nie można zatem przypisać Skarżącej odpowiedzialności finansowej, o której mowa w art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g., za niedopełnienie obowiązków wprost niewynikających z przepisów prawa – wniosła o: (i) zmianę decyzji i odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w wysokości [...] zł; lub (ii) zmianę decyzji i nałożenie administracyjnej kary pieniężnej w wysokości [...] zł, tj. za okres od 1.1.2020 r. do 2.3.2020 r., tj. za okres faktycznego figurowania w rejestrze BDO; ewentualnie (iii) uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, a także o (iv) zwrot kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto Skarżąca wniosła o: - dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania Skarżącej oraz świadka P. K. – na okoliczności wskazane w skardze, a dotyczące "niedziałania rejestru BDO" i niemożności złożenia sprawozdania przez ten rejestr; - dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z wiadomości e-mail z 4 i 5 września 2023 r. – na okoliczność nieistnienia konta Skarżącej w systemie BDO i niemożności złożenia sprawozdania poprzez rejestr, - "UPO z dnia 05 marca 2026 r. dot. złożenia sprawozdania", - zobowiązanie do przedłożenia informacji z ZZM [...] w likwidacji, ile w latach 2019-2023 mieli zgłoszeń w zakresie niedziałania systemu BDO i reklamacji z tego tytułu oraz ile nałożono z tego tytułu kar administracyjnych. W obszernym uzasadnieniu skargi jej autorka wyjaśniła w szczególności, iż przez wszystkie lata (od 2013 r.) Skarżąca składała zawsze sprawozdania zerowe, gdyż jej działalność nigdy nie była związana z odpadami. Jednocześnie zawsze sprawozdania przesyłała tylko i wyłącznie w formie pisemnej za pośrednictwem Poczty Polskiej i nie posiadała informacji o konieczności składania takowych oświadczeń za pośrednictwem systemu BDO. W 2020 r. podczas wizyty w siedzibie ZZM [...] Skarżącej udzielono informacji, że z uwagi na nieustanne składanie sprawozdań zerowych i nieprowadzenie działalności w tym obszarze, najlepiej będzie jak złoży wniosek o wykreślenie z rejestru, co też uczyniła w dniu 3.3.2020 r. Skarżąca wyjaśniła, że sprawozdanie zerowe za okres od 1.1.2020 r. do 2.3.2020 r. zostało sporządzone w formie papierowej i wysłane listem poleconym za pośrednictwem Poczty Polskiej do ZZM [...], gdyż Skarżącej na tamten czas nie udało się złożyć sprawozdania przez portal BDO. W ocenie Skarżącej, jak i pracowników organu I instancji, rejestr BDO był jeszcze na tym etapie narzędziem niedopracowanym i problematycznym. Skarżąca podkreśliła, że problemy systemowe nie mogą być podstawą do karania obywateli i nakładania na nich kar administracyjnych z tego tytułu. Następnie Skarżąca wskazała, że po zmianach i dopracowaniu systemu BDO udało się jej w dniu 5.3.2026 r. złożyć sprawozdanie zerowo ze pośrednictwem ww. rejestru. Tym samym Skarżąca – jak stwierdziła – zaprzestała naruszenia prawa, co w konsekwencji skutkowało możliwością odstąpienia od nałożonej kary pieniężnej. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu 24 czerwca 2026 r.: - pełnomocnik substytucyjny Skarżącej, ad W., podtrzymał wnioski i wywody skargi. Podkreślił, że z uwagi na wyrejestrowanie się, Skarżąca nie podległa obowiązkowi złożenia sprawozdania, a w razie przyjęcia poglądu odmiennego – zastosowanie znajduje art. 189f k.p.a. Na pytanie Sądu – oświadczył, że podtrzymuje wnioski dowodowe zawarte w skardze; - Sąd postanowił te wnioski dowodowe oddalić. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga, pomimo ewidentnej wadliwości jej żądań, zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazano. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267; w skrócie: p.u.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, z późn. zm.; w skrócie: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a.: "Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach." W orzecznictwie trafnie zauważono, że: "Przepisy p.p.s.a. nie statuują obowiązku zamieszczenia w skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego wniosku zaskarżenia, czyli wskazania, jakiego rodzaju rozstrzygnięcia przez sąd oczekuje skarżący. Jednakże zamieszczenie w skardze tego rodzaju wniosku jest dopuszczalne a nawet pożądane, gdyż ułatwia sądowi administracyjnemu ustalenie rzeczywistej woli skarżącego co do zakresu zaskarżenia i może stanowić dla sądu sugestię co do sposobu rozstrzygnięcia" (zob. wyrok NSA z 27.2.2018 r., I OSK 1841/17; w braku odmiennego zastrzeżenia, wszystkie orzeczenia NSA i WSA przywołane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, w skrócie: CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak z powyższego wynika, wnioskować (żądać) w skardze można tylko tego, o czym władny jest orzec sąd. Jakiej zaś treści orzeczenia mogą zapaść w przypadku, gdy sąd uwzględnia skargę na decyzję administracyjną – o tym stanowi przywołany wyżej art. 145 § 1 p.p.s.a. W konsekwencji, jako ewidentnie wadliwe należy ocenić wnioski (żądania) skargi postulujące: "zmianę decyzji i odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w wysokości [...] zł", tudzież: "zmianę decyzji i nałożenie administracyjnej kary pieniężnej w wysokości [...] zł". Sąd administracyjny nie jest bowiem władny zmieniać zaskarżonych decyzji ani – tym bardziej – nakładać administracyjnych kar pieniężnych (choćby "tylko" w obniżonej wysokości, w stosunku do pierwotnie wymierzonej przez organy administracji). Taka kompetencja sądu nie wynika w szczególności z przywołanego art. 145 § 1 p.p.s.a. Dlatego należy uznać, że przywołane wnioski skargi rażąco uchybiają temu przepisowi. Poza tym ww. wnioski (żądania) skargi nie dają się pogodzić z ustrojową rolą sądu administracyjnego, którą to rolą nie jest rozpoznawanie i rozstrzyganie spraw administracyjnych (ich "załatwianie" w rozumieniu art. 104 § 1 k.p.a.), lecz – jak expressis verbis wynika z art. 184 Konstytucji RP, art. 1 p.u.s.a. i art. 3 p.p.s.a. – kontrola działalności administracji publicznej, i to zasadniczo tylko pod względem zgodności z prawem (legalności). Jak zaś się powszechnie przyjmuje, "sprawowanie kontroli działalności innych organów nie może i nie powinno przybierać postaci orzeczeń merytorycznych zastępujących orzeczenia podmiotów kontrolowanych. Nie taka jest funkcja kontroli. Kontrola każda, w tym kontrola sądów, nie powinna prowadzić do zastępowania podmiotów podlegających kontroli" (zob. R. Hauser, Założenia reformy sądownictwa administracyjnego, "Państwo i Prawo" 1999, nr 12, s. 24; por. też M. Bogusz, Orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku (uwagi na tle art. 31 ust. 2 ustawy o NSA) [w:] Prawo do dobrej administracji, Warszawa 2003, s. 284). W przypadku kontroli działalności publicznej przez sąd administracyjny istotne jest to, że sprawa, której przedmiot związany jest z działalnością określonego organu administracji publicznej, nie przestaje być sprawą, której załatwienie należy do tego organu (zob. R. Hauser, Nieporozumienia wokół charakteru orzeczeń sądów administracyjnych [w:] Ratio est anima legis. Księga jubileuszowa ku czci Profesora Janusza Trzcińskiego, Warszawa 2007, s. 238). Sąd administracyjny – inaczej niż sąd powszechny w zakresie poruczonych orzecznictwu tego sądu spraw wynikających z działalności administracji publicznej – nie przejmuje sprawy administracyjnej jako takiej do końcowego jej załatwienia, lecz ma jedynie ocenić ("skontrolować" właśnie) działanie organu administracji. Innymi słowy, "sąd administracyjny nie załatwia spraw merytorycznie, nie może zastępować organów administracji właściwych do ich załatwienia i nie może sprawy ostatecznie załatwić. Powołany jest tylko do kontroli zgodności działania administracji z prawem w odniesieniu do konkretnego zaskarżonego aktu czy czynności" (zob. wyrok NSA z 1.1.2005 r., OSK 403/04). Tym samym nie jest rzeczą sądu administracyjnego zmiana decyzji lub orzekanie co do istoty sprawy administracyjnej (tu: w przedmiocie odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w ogóle, bądź jej nałożenia w innej wysokości). Wskazane wady skargi pozostały jednak bez istotnego wpływu na wynik kontroli przeprowadzonej przez Sąd w niniejszej sprawie, gdyż zgodnie z przywołanym wyżej art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny nie jest wnioskami skargi związany. Dokonawszy zaś tak sprawowanej kontroli sądowej zaskarżonej przez Stronę decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 22 grudnia 2025 r. nr [...] – oraz, na mocy art. 135 p.p.s.a, poprzedzającej ją decyzji Zarządu Związku Międzygminnego "[...]" w likwidacji nr [...] z 30 lipca 2024 r. w przedmiocie nałożenia na S. N. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą [...] administracyjnej kary pieniężnej w kwocie [...]zł za nieprzekazanie za pośrednictwem bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami (BDO) sprawozdania sporządzonego przez podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości dla gminy [...] za rok 2020 – Sąd w niniejszym składzie doszedł do przekonania, że obie ww. decyzje nie mogą się ostać w obrocie prawnym. Materialnoprawną podstawę tych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (stan prawny na dzień wydania zaskarżonej decyzji: Dz. U. z 2025 r. poz. 733; w skrócie: u.c.p.g.), z jej art. 9x ust. 1 pkt 5 oraz art. 9n ust. 1, 2, 6 i 7 na czele. W myśl art. 9n ust. 1, 2, 6 i 7 u.c.p.g. – w brzmieniu obowiązującym od 13 sierpnia 2019 r. – podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości jest obowiązany do sporządzania rocznych sprawozdań (ust. 1). Sprawozdanie jest przekazywane wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta w terminie do dnia 31 stycznia za poprzedni rok kalendarzowy (ust. 2). Podmiot, o którym mowa w ust. 1, który w danym roku nie odbierał na terenie danej gminy odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, przekazuje wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, w terminie, o którym mowa w ust. 2, sprawozdanie zerowe (ust. 6). Sprawozdanie jest przekazywane wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta za pośrednictwem Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami (ust. 7). Stosownie zaś do art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g. – w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2016 r. – przedsiębiorca odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, który przekazuje po terminie sprawozdanie, o którym mowa w art. 9n, podlega karze pieniężnej w wysokości [...] zł za każdy dzień opóźnienia, nie więcej jednak niż za 365 dni. W okolicznościach kontrolowanej sprawy jest poza sporem, że Skarżąca na początku roku 2020 figurowała jako podmiot odbierający odpady komunalne, m.in. z obszaru gminy [...], w odnośnym rejestrze działalności regulowanej. Jak bowiem wynika z ustalonego w sprawie przez organy administracji, niespornego stanu faktycznego, Skarżąca uzyskała wpis do prowadzonego przez ZZM [...] rejestru działalności regulowanej (w skrócie: RDR) w dniu 8 maja 2013 r. pod firmą "[...]" – otrzymując numer rejestrowy: [...] – a została zeń wykreślona z dniem 3 marca 2020 r. W świetle dyspozycji art. 9n ust. 1 i 2 u.c.p.g. nie budzi wątpliwości prawidłowość stanowiska organów obu instancji, że – wbrew odmiennym twierdzeniom Skarżącej – miała ona obowiązek sporządzić roczne sprawozdanie za rok 2020 (dotyczące w istocie okresu od 1.1.2020 r. do dnia wykreślenia z RDR), a następnie przekazać je właściwemu organowi, w terminie do 31 stycznia.2021 r. Przy czym przekazanie to powinno nastąpić, co do zasady, za pośrednictwem Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami (w skrócie: BDO) – a to z uwagi na kategoryczną treść art. 9n ust. 7 u.c.p.g. Jest również poza sporem, że w zakreślonym przez ustawodawcę terminie (do 31.1.2021 r.) Skarżąca nie przekazała sprawozdania, o którym mowa w art. 9n u.c.p.g., za rok 2020 r. dla gminy [...]. I to nie tylko w przepisanej formie elektronicznej, ale nie przekazała go w tym terminie w ogóle (gdyż sprawozdanie w formie papierowej, listem poleconym, Skarżąca przesłała dopiero w dniu 24 października 2022 r., natomiast za pośrednictwem BDO – w dniu 5 marca 2026 r.). Tym samym Skarżąca uchybiła terminu określonego w art. 9n ust. 2 u.c.p.g., narażając się w efekcie na ujemne dla siebie skutki, w postaci odpowiedzialności administracyjnoprawnej z tytułu kary pieniężnej przewidzianej w art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g. Jednakże uszło uwagi organów obu instancji, że w tamtym okresie obowiązywał przepis art. 15zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (ówcześnie: Dz. U. z 2025 r. poz. 1842, z późn. zm.; w skrócie: u.COVID-19) – dodany do tej ustawy z dniem 16 grudnia 2020 r. przez art. 1 pkt 24 ustawy z dnia 9 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2255) – w brzmieniu: "1. W przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: 1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej, 2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, 3) przedawnienia, 4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie, 5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, 6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju – organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu. 2. W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. 3. W przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu." W świetle cytowanego przepisu – abstrahując nawet od tego, czy analizowany termin do złożenia sprawozdania uzna się za termin stricte procesowy, czy może jednak materialnoprawny lub "zawity" w rozumieniu art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 5 u.COVID-19 – organ administracji w każdym przypadku powinien był zawiadomić Skarżącą o uchybieniu tego terminu i umożliwić jej złożenie wniosku o jego przywrócenie. Takiego działania organów w kontrolowanej sprawie zabrakło, co mogło mieć istotny wpływ na jej wynik, gdyż na obecnym etapie postępowania nie sposób wykluczyć – ani nawet oceniać – istnienia przesłanek do przywrócenia Skarżącej terminu do złożenia sprawozdania. Nie ulega zaś wątpliwości, że tego rodzaju uchybienia organu w toku postępowania nie mogą negatywnie wpływać na prawa strony, nawet jeżeli nie złożyła ona sprawozdania w terminie (zob. wyrok WSA z 26.10.2022 r., IV SA/Po 231/22; por. też wyroki WSA: z 25.11.2021 r., III SA/Łd 787/21; z 14.12.2023 r., II SA/Wr 335/22). Już z tych względów należało uchylić decyzje organów obu instancji. Jest bowiem poza sporem, że do uchybienia terminu do złożenia przedmiotowego sprawozdania przez Skarżącą doszło w okresie obowiązywania stanu epidemii z powodu COVID-19 – który został ogłoszony w dniu 20 marca 2020 r. (zob. § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii; Dz. U. poz. 291), a odwołany z dniem 16 maja 2022 r. (zob. § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 12 maja 2022 r. w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii; Dz. U. poz. 1027). Ponieważ zaś naruszenie prawa, za które została nałożona na Skarżącą sporna kara pieniężna, dotyczy zaniechania i okresu dość już odległego – bo niezłożenia sprawozdania za rok 2020 – Sąd był zobligowany jeszcze ocenić, czy nie doszło w tej sprawie do przedawnienia nałożenia kary. W myśl art. 9zf u.c.p.g. do kar pieniężnych stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa [w skrócie: u.o.], z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi, prezydentowi miasta oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska. Jednakże Sąd w niniejszym składzie – inaczej niż organy obu instancji w kontrolowanej sprawie – podziela stanowisko (wyrażone już we wcześniejszych wyrokach tut. Sądu, m.in.: z 12.6.2025 r., IV SA/Po 337/25; z 2.10.2025 r., IV SA/Po 708/25; z 6.11.2025 r., IV SA/Po 500/25; z 8.1.2026 r. III SA/Po 44/26) oparte na najnowszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że do przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej stosuje się przepisy art. 189g k.p.a., a nie przepisy Ordynacji podatkowej (jej art. 68 § 1 i art. 21 § 1 pkt 1). Pogląd ten został wyrażony m.in. w wyrokach NSA: z 14 stycznia 2025 r. o sygn. akt III OSK 1181/23, z 18 marca 2025 r. o sygn. akt III OSK 1884/23, a także z 16 kwietnia 2025 r. o sygn. akt III OSK 2371/23 – w których stwierdzono, że z uwagi na nieadekwatność regulacji zawartej w Ordynacji podatkowej w zakresie przedawnienia administracyjnych kar pieniężnych, przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące przedawnienia nie znajdują zastosowania. NSA wskazał przy tym, że ze względu na treść art. 189a § 2 k.p.a. zastosowanie ma w takiej sytuacji art. 189g § 1 k.p.a. Wypada zaznaczyć, że przywołany pogląd został wyrażony przez NSA na gruncie art. 202 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2023 r. poz. 1587, z późn. zm.; w skrócie: "u.o.") oraz kar nakładanych na podstawie przepisów tej ustawy. Przywołany art. 202 u.o. stanowi, że w sprawach dotyczących administracyjnych kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organu podatkowego przysługują wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska. Zbieżność treściowa obu wyżej przywołanych przepisów – tj. art. 9zf u.c.p.g. oraz art. 202 u.o. – jak też względy systemowego ujęcia zagadnień dotyczących pozbywania się i gospodarowania odpadami, nakazują w pełni odnieść przywołane stanowisko NSA do kar wymierzanych na podstawie u.c.p.g. Dlatego też, w ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym, godzi się wyjaśnić, że decyzja w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest decyzją kształtującą stosunek administracyjnoprawny, a zatem posiada charakter konstytutywny (ustalający). Jednocześnie jest ona decyzją całkowicie inną aniżeli decyzja wymiarowa, której istotą jest konkretyzacja istniejącego wcześniej stosunku prawnego. W niniejszej sprawie po stronie Skarżącej nie powstała przed wydaniem decyzji w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej żadna skonkretyzowana powinność zapłaty tej kary. Do momentu wydania takiej decyzji na Stronie w ogóle nie ciążył zatem żaden – nawet abstrakcyjny i ogólny – ustawowy obowiązek zapłaty kary pieniężnej, co wynika z samej natury sankcji administracyjnej i jest zasadniczą okolicznością różniącą zobowiązanie z tytułu kary pieniężnej od zobowiązania podatkowego. Przesądza to o niemożności zastosowania w odniesieniu do decyzji nakładającej administracyjną karę pieniężną norm z art. 68 § 1 i art. 21 § 1 pkt 1 o.p. Z kolei przepis art. 189a § 2 pkt 3 k.p.a. stanowi, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się. Skoro analizowana ustawa szczególna (tu: u.c.p.g.) takiego rozwiązania nie przewiduje – a nie znajdują zastosowania przywołane przepisy Ordynacji podatkowej – to przepisem regulującym przedawnienie nakładania administracyjnych kar pieniężnych jest w dziale IVa Kodeksu postępowania administracyjnego art. 189g § 1, który stanowi, że administracyjna kara pieniężna nie może zostać nałożona, jeżeli upłynęło pięć lat od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia prawa (por. wyrok WSA z 12.6.2025 r., IV SA/Po 337/25). Mając na względzie 5-letni okres przedawnienia, o którym mowa w cytowanym art. 189g § 1 k.p.a. – a który w niniejszej sprawie należy liczyć od (początku) dnia 1 lutego 2021 r., kiedy to doszło do naruszenia obowiązku terminowego złożenia sprawozdania za rok 2020 (skoro termin na złożenie tego sprawozdania upłynął z dniem 31 stycznia 2021 r.) – należało stwierdzić, że w sposób oczywisty tak określony termin przedawnienia nie upłynął jeszcze w czasie rozstrzygania sprawy przez organ I instancji (30 lipca 2024 r.), ani też w dniu orzekania przez organ II instancji (22 grudnia 2025 r.), natomiast bez wątpienia upłynął przed dniem wyrokowania w tej sprawie przez Sąd (24 czerwca 2026 r.). W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję SKO oraz poprzedzającą ją decyzję ZZM [...] w likwidacji (pkt 1 sentencji wyroku). Zważywszy zaś, że: - na skutek uchylenia obu ww. decyzji niniejszym wyrokiem, po jego uprawomocnieniu się, sprawa spornej administracyjnej kary pieniężnej nałożonej na Stronę stałaby się ponownie przedmiotem postępowania przed organem I instancji, oraz że: - w tej sprawie, wynikający z art. 189g § 1 k.p.a. termin przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej już upłynął, co oznacza że ponownie prowadzone postępowanie przed organami administracji byłoby w całości bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., to Sąd, na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., umorzył postępowanie administracyjne w całości (pkt 2 sentencji wyroku). O kosztach postępowania (pkt 3 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając: koszt uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu od skargi (1.095 zł); wynagrodzenie należne jej pełnomocnikowi ustalone według stawek minimalnych ([...] zł) zgodnie z § 15 ust. 1 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2026 r. poz. 215); a także koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa ([...] zł) – łącznie [...] zł. Odnosząc się końcowo do wniosków dowodowych strony skarżącej, oddalonych przez Sąd na rozprawie, należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. – którego treść, wykładnia i praktyka stosowania powinny być pełnomocnikowi zawodowemu Skarżącej dobrze znane – "Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie". Z cytowanego przepisu wynika – po pierwsze – a contrario, że sąd administracyjny nie jest władny przeprowadzać uzupełniająco innych dowodów, niż dowody z dokumentów. Już z tego względu wnioski dowodowe Skarżącej: o przesłuchanie jej samej oraz wskazanego świadka, nie mogły zostać przez Sąd uwzględnione, jako prawnie niedopuszczalne w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Po drugie, sąd administracyjny w ogóle nie prowadzi uzupełniającego postępowania dowodowego, o ile wcześniej nie powziął w danej sprawie istotnych wątpliwości. W niniejszej sprawie Sąd takich wątpliwości nie powziął. Po trzecie, sąd nie uwzględnia wniosków dowodowych nieistotnych lub zbędnych. A taki charakter miały wnioski Skarżącej o przeprowadzenie dowodu z wiadomości e-mail z 4.9.4023 r. i z 5.9.2023 r., gdyż wiadomości te znajdowały się w przedłożonych Sądowi aktach administracyjnych sprawy (k. 15-16 akt II inst.), toteż Sąd był zobligowany wziąć je pod rozwagę z urzędu, zgodnie z dyspozycją art. 133 § 1 in principio p.p.s.a. (cyt.: "Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy [...]"). Poza tym w okolicznościach niniejszej sprawy nie miały one istotnej wartości dowodowej.