III SA/Po 637/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sebastian Michalski Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Sędzia WSA Wojciech Rowiński Protokolant starszy sekretarz sądowy Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2026 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody z dnia 17 kwietnia 2026 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia wykonywania robót budowlanych oddala skargę w całości.

Decyzją z dnia 17 kwietnia 2026 r. Nr [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania S. S. reprezentującego [...] Sp. z o.o. z/s w W. od decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z 12 lutego 2026 r. (znak: [...]) wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji urządzeń radiokomunikacyjnych i zasilających wraz z wymaganym osprzętem stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...] na dachu budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w P., dz, nr [...], ark. 12, obręb [...], jedn. ewid. [...] oraz nakładającej na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach sprawy. Dnia 24 stycznia 2026 r. do Urzędu Miasta [...] wpłynęło w sposób elektroniczny zgłoszenie robót budowlanych wniesionych przez [...] Sp. z o.o. z/s w W. (dalej jako: "inwestor"), obejmujące instalacje urządzeń technicznych wraz z wymaganym osprzętem i urządzeniami zasilających stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...], na dz, nr [...], ark. 12, obręb [...], jedn. ewid. [...]. Termin rozpoczęcia robót budowlanych w ww. formularzu określono na 16 lutego 2026 r. Do zgłoszenia załączono wersje elektroniczne: - oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; - dokumentacji sporządzonej przez mgr inż. P. K. pn. "dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko oraz prezentacja obszaru oddziaływania instalacji telefonii komórkowej sieci [...] nr [...]" sporządzonej na zlecenie inwestora w lutym 2025 r. - dokumentacji sporządzonej przez mgr inż. T. M. (specjalność konstrukcyjno-budowlana) i opracowanej przez inż. M. B., pn. "dokumentacja techniczno-formalna, w tym konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających system [...]" sporządzonej na zlecenie inwestora 29 grudnia 2025 r.; - pozwolenia Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] nr [...] z 12 listopada 2025 r. (znak: [...]) na montaż stacji bazowej wraz z konstrukcją wsporczą na dachu budynku przy ul. [...], dz. nr [...] ark.12, obręb [...], jednostka ewidencyjna [...], które okres ważności ustalono do 31 grudnia 2027r.; - zaświadczenie Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] z 17 grudnia 2025 r. (znak: [...]) wskazującego, iż udzielone pozwolenie konserwatorskie jest prawomocne od 28 listopada 2025 r.; - pełnomocnictwa nr [...] z 20 sierpnia 2024 r. do dokonywania przez S. S. w imieniu i na rzecz inwestora czynności prawnych i faktycznych polegających na reprezentowaniu spółki [...] Sp. z o.o. Działając na podstawie art. 30 ust. 5 i 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418 - dalej: "Prawo budowlane" lub "P.b") Prezydent Miasta [...] wniósł decyzją nr [...] z 12 lutego 2026 r. sprzeciw do zgłoszenia, nakładając jednocześnie obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu organ I instancji doszedł do konstatacji, iż przedmiotowe zgłoszenie wykonania robót budowlanych nie może być procedowane w trybie zgłoszenia z uwagi na objęcie nieruchomości sąsiednich (dz. o nr. ewid.[...], [...], [...], [...] ark.12) obszarem oddziaływania o jakim mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego i rozszerzeniem kręgu stron postępowania o podmioty będące właścicielami lub użytkownikami wieczystymi tych nieruchomości zgodnie z art. 28 ust. 2 P.b., których udział w procedurze zgłoszenia jest niemożliwy. Zdaniem organu o powyższej okoliczności świadczy przedłożona dokumentacja obrazująca prezentacje pasm częstotliwości pól elektromagnetycznych oraz wartość gęstości mocy S (W/m2). Odwołanie od decyzji sprzeciwu wniósł inwestor, zarzucając naruszenie art.30 ust. 5 i 7 P.b.; art. 29 ust.3 pkt 3 lit.a P.b.; art.3 pkt 20 P.b.; art. 6 i 8 kpa. Odwołujący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i umorzenia poostępowania. Wojewoda po analizie akt organu I instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ II instancji wskazał, że możliwość zastosowania przez organ rozpatrujący zgłoszenie instytucji sprzeciwu określił art. 30 ust. 5 c P.b. (nieuzupełnienie przez inwestora braków na wezwanie organu), art. 30 ust. 6 P.b. (przyczyny obligatoryjne) i art. 30 ust. 7 P.b. (przyczyny fakultatywne). Wojewoda wyjaśnił, że w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego ustanowiona została zasada, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31, które to przepisy określają wyjątki od tej reguły. Zgodnie z informacjami wskazanymi na formularzu zgłoszeniowym, przedmiotowa inwestycja dotyczyła instalowania urządzeń radiokomunikacyjnych, zasilających wraz z wymaganym osprzętem na dachu budynku mieszkalnego przy ul. [...] w P., dz, nr [...], ark. 12, obręb [...], jedn. ewid. [...]. Przedmiotowa instalacja radiokomunikacyjna składać się będzie z: - zespołu 3 anten sektorowych ( azymut: 0°, 120" i 250°, środek anten zawieszony na wysokości 21,30 m n.p.t., praca w pasmach: 800 MHz, 900 MHz, 1800 MHz, 2100 MHz, 2600 MHz, zakres tiltów 2-12 st.), 12 urządzeń RRU i 2 anteny radioliniowe (zawieszone na wysokości 16,60 m n.p.t.), które zainstalowane będą na antenowej konstrukcji wsporczej; - urządzeń sterujących zainstalowanych na ruszcie (2 urządzenia techniczne). Stosownie do art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a P.b. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, instalowanie na obiektach budowlanych stanowiących całość techniczno-użytkową albo niestanowiących takiej całości urządzeń technicznych lub ich elementów, w tym instalacji radiokomunikacyjnych, przez które należy rozumieć niestanowiące budowli urządzenia techniczne, takie jak stacje bazowe telefonii komórkowej, stacje telewizyjne, stacje radiofoniczne, urządzenia łączności radiowej, radionawigacyjnej i radiolokacyjnej, w których skład wchodzą urządzenia radiowe, zasilające i inny osprzęt oraz antenowe konstrukcje wsporcze, o wysokości większej niż 3 m i nie większej niż 12 m. Przy czym, zgodnie z art. 29 ust. 7 P.b. roboty budowlane, o których mowa w ust. 1-4, wykonywane: 1) przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków - wymagają decyzji o pozwoleniu na budowę, 2) na obszarze wpisanym do rejestru zabytków - wymagają dokonania zgłoszenia - przy czym do wniosku o decyzję o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia należy dołączyć pozwolenie właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków wydane na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Wojewoda wskazał, że stosownie do art. 28 ust. 2 P.b., stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Pojęcie obszaru oddziaływania obiektu zdefiniowane zostało w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu powinno nastąpić z uwzględnieniem funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych. Brzmienie to art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego uzyskał wraz z wejściem w życie ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471). We wcześniejszym brzmieniu była mowa o przepisach odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy. Uwzględniając charakter inwestycji emitującej promieniowanie elektromagnetyczne Wojewoda stwierdził, że przepisami odrębnymi o jakich mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego są przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 z późn. zm.), które w § 314 wskazują, że budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Wojewoda wskazał, że z dokumentacji projektowej załączonej do zgłoszenia wynika, że źródłem emisji promieniowania elektromagnetycznego będą anteny sektorowe pracujące w pasmach: 800 MHz, 900 MHz, 1800 MHz, 2100. Anteny te zamontowane zostaną na konstrukcji wsporczej, które umieszczone zostaną na dachu mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w P.. Uwzględniając możliwość pochylenia wiązki promieniowania anten (tzw. tilt) w zakresie 2°-12°, wyznaczono zasięg występowania obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych. Zgodnie z częścią graficzną ponadnormatywne promieniowania elektromagnetyczne znajdować się będzie na wysokości powyżej miejsc dostępnych dla ludności. Promieniowanie elektromagnetyczne z wszystkich anten przy uwzględnieniu tiltu minimalnego i maksymalnego występować będzie 17,9 m od środka elektrycznego. Jak wynika z graficznej prezentacji rozkładu promieniowania przedstawionej w płaszczyźnie poziomej ww. promieniowane występować będzie - oprócz nieruchomości inwestycyjnej, na dz. o nr. ewid.[...], [...], [...], [...], ark.12 obręb [...]. Jednocześnie zauważyć należy, że w wariancie najmniej korzystnym, tj. uwzględniającym tilt maksymalny, istniejący stan zabudowy nieruchomości oraz zróżnicowany poziom terenu przyległego do budynku, na którym instalowane będą przedmiotowe anteny, ponadnormatywne promieniowanie elektromagnetyczne odnotowane będzie na wysokości: - dla anteny skierowanej na azymut 0°: 2,4 m powyżej części budynku (0,4 m powyżej miejsc dostępnych dla ludności); - dla anteny skierowanych na azymut 120° oraz 250° : 17,7 m n.p.t. (15,7 m powyżej miejsc dostępnych dla ludności); Zdaniem Wojewody, to właśnie poprzez występowanie ponadnormatywnego promieniowania elektromagnetycznego na nieruchomościach, które nie są objęte zgłoszeniem, organ I instancji doszedł do konstatacji, iż realizacja przedmiotowych robót budowlanych może powodować, iż właściciele dz. o nr. ewid.[...], [...], [...], [...], ark. 12 obręb [...], doznają ograniczeń w ich zabudowie. Wojewoda zaznaczył, że co do zasady organ I instancji w sposób prawidłowy motywuje swoją hipotezę, niemniej każdą sprawę należy oceniać indywidulanie i każdorazowo analizować okoliczności danej sprawy. Jak wynika z treści ksiąg wieczystych prowadzonych przez Sąd Rejonowy [...]: właścicielami powyższych nieruchomości są podmioty niebędące inwestorem czy też właścicielem nieruchomości objętej zgłoszeniem. Organ zauważył, że na nieruchomościach znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji nie obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co oznacza, iż potencjalnie po uzyskaniu stosownych decyzji mogą podlegać zabudowie. W tych okolicznościach realizacja inwestycji może może wpływać na ograniczenie możliwości zabudowy dz. o nr ewid.[...], [...], [...], [...], ark.12 obręb [...]. Zatem właściciele ww nieruchomości winni brać udział w postępowaniu na prawach strony, tak by mogli bronić swoich praw. Powyższe zagwarantowane może być jedynie w procedurze pozwolenia na budowę. Stąd organ słusznie skorzystał z możliwości wniesienia sprzeciwu z przyczyn fakultatywnych rozszerzając przyczynę wniesienia sprzeciwu również o kwestię pogorszenia warunków zdrowotno - sanitarnych, a więc z przesłanki wskazanej w art. 30 ust. 7 pkt 3 P.b. Skargę na decyzję Wojewody wywiodła [...] Sp. z o.o. z/s w W. wnosząc o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 12 lutego 2026 r., a także o zwrot od organu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia przez skarżącą praw. Zaskarżonej decyzji naruszenie: I. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, t.j.: 1. sprawie, art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez zastosowanie w niniejszej podczas gdy decyzja organu I instancji wnosząca sprzeciw do zgłoszenia wykonania robót budowlanych dokonanego przez Skarżącą jako bezzasadna powinna zostać uchylona w całości i wyeliminowana z obrotu prawnego; 2. art. 6 k.p.a., art. 8 k.p.a. poprzez niedokładne przeanalizowanie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i wydaniu decyzji nie znajdującej oparcia w przepisach prawnych co rażąco nadwyręża zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej; II. przepisów prawa materialnego, t.j.: 1. art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a) Prawo budowlane w zw. z art. 28 ust. 1 Pr. bud. poprzez ich niezastosowanie i błędne uznanie, iż zamierzenie budowlane Skarżącej polegające na instalowaniu urządzeń stacji bazowej telefonii komórkowej na istniejącym obiekcie budowlanym wymaga uzyskania pozwolenia na budowę; 2. art.3 pkt 20 P.b. poprzez jego błędne zastosowanie jako przesłanki zmiany trybu realizacji inwestycji mimo braku ku temu jakichkolwiek podstaw normatywnych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2026.143 t.j. z późn. zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd doszedł do wniosku, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody z 17 kwietnia 2026 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oraz nakładającej na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Przedmiotowa inwestycja obejmuje instalacje urządzeń radiokomunikacyjnych, zasilających wraz z wymaganym osprzętem stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...] na dachu budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w P., dz, nr [...], ark. 12, obręb [...], jedn. ewid. [...]. Istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy wskazane w zgłoszeniu roboty budowlane na dachu budynku mieszkalnego wielorodzinnego w P. są możliwe do realizacji w trybie zgłoszenia czy wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Stosownie do treści art. 30 ust. 1 pkt 1b P.b. zgłoszenia lub wykonywania innych robót budowlanych dokonuje się organowi administracji architektoniczno- budowlanej. Zgodnie z ust. 5 ww. przepisu zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ administracji architektoniczno- budowlanej stosownie do art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Nałożenie powyższego obowiązku przerywa bieg terminu, o którym mowa w ust. 5, co wprost wynika z art. 30 ust. 5d Prawa budowlanego. Podstawą prawną wniesienia sprzeciwu organy uczyniły art. 30 ust. 7 pkt 4 P.b. Zgodnie z tym przepisem organ administracji architektoniczno-budowlanej może nałożyć na inwestora, w drodze decyzji, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy lub spowodować wprowadzenie, utrwalenie, zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Przepis ten jest podstawą do orzekania przez organ w ramach tzw. uznania administracyjnego. W wyroku z dnia 9 marca 2022 r., sygn. II OSK 767/21 (LEX nr 3325040) NSA podkreślił, że decyzja wydawana na podstawie art. 30 ust. 7 p.b. decyzją uznaniową, ale nie oznacza to dowolności działania organu orzekającego. Decyzje uznaniowe, bardziej niż decyzje np. związane wymagają od organu szczegółowego, wręcz precyzyjnego uzasadnienia w oparciu o zindywidualizowane przesłanki. Uzasadnienie takiej decyzji wymaga jasnego argumentowania, które powinno odzwierciedlać ustalenia poczynione w toku przeprowadzonego postępowania. Wyjaśniać nie tylko zastosowane przepisy praw, ale i wyczerpująco uzasadniać okoliczności, które przemawiają za przyjęciem, że zaistniały przesłanki dające podstawy do wniesienia sprzeciwu. W ocenie Sądu warunki te zostały w kontrolowanej sprawie wypełnione, a zebrany materiał dowodowy - również w zakresie, w jakim został uzupełniony i jego analiza dokonana w uzasadnieniu decyzji potwierdza prawidłowość stanowiska organu. Wojewoda granic uznania administracyjnego nie przekroczył. To organ ocenia, czy w konkretnym przypadku zasadny jest tryb uzyskania pozwolenia na budowę, a więc – czy realizacja zamierzonej inwestycji powinna się wiązać z przeprowadzeniem odpowiedniej procedury administracyjnej, jaką zapewnia postępowanie w sprawie wydania decyzji administracyjnej o pozwoleniu na budowę. Natomiast motywy, jakimi kierował się organ, nakładając obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu podjętej decyzji o sprzeciwie. Uzasadnienie to powinno zatem stwarzać możliwość kontroli przez stronę, organ wyższego stopnia bądź też sąd administracyjny prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję i motywów rozstrzygnięcia, co ma podstawowe znaczenie dla prawidłowości decyzji administracyjnych o charakterze uznaniowym. Zgodnie z art. 3 pkt 20 P.b., ilekroć w ustawie jest mowa o obszarze oddziaływania obiektu należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Pamiętać również trzeba, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b., obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich powinno zaś być interpretowane w sposób obiektywny, tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny normami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi. W tym miejscu należy podkreślić, że w dniu 7 stycznia 2026 r. nastąpiła nowelizacja ustawy Prawo Budowlane poprzez zmianę treści przepisu art. 29 ust. 3 pkt. 3 lit. a Prawa budowlanego o treści: Nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu: "na obiektach budowlanych stanowiących całość techniczno-użytkową albo niestanowiących takiej całości urządzeń technicznych lub ich elementów, w tym instalacji radiokomunikacyjnych, przez które należy rozumieć niestanowiące budowli urządzenia techniczne, takie jak stacje bazowe telefonii komórkowej, stacje telewizyjne, stacje radiofoniczne, urządzenia łączności radiowej, radionawigacyjnej i radiolokacyjnej, w których skład wchodzą urządzenia radiowe, zasilające i inny osprzęt oraz antenowe konstrukcje wsporcze, o wysokości większej niż 3 m i nie większej niż 12 m". Wcześniej ten przepis brzmiał;: 3) Nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, o wysokości powyżej 3 m, Przedmiotowe zgłoszenie z 24 stycznia 2026 r. dotyczy instalacji urządzeń radiokomunikacyjnych, zasilających wraz z wymaganym osprzętem na dachu na dachu budynku mieszkalnego wielorodzinnego na ul. [...] w P. jest jednoznaczne z objęciem dz. o nr. ewid.[...], [...], [...], [...], ark. 12, obręb [...] obszarem oddziaływania, rozumianego jako "ograniczenia w zabudowie", wyrażające się właśnie w przepisie art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. - zespołu 3 anten sektorowych (azymut: 0°, 120° i 250°, środek anten zawieszony na wysokości 21,30 m n.p.t., praca w pasmach: 800 MHz, 900 MHz, 1800 MHz, 2100 MHz i 2600 MHz, zakres tiltów 2°-12°), 12 urządzeń RRU i 2 anteny radioliniowe (zawieszone na wysokości 16,60 m n.p.t.), które zainstalowane będą na antenowej konstrukcji wsporczej; - urządzeń sterujących zainstalowanych na ruszcie (2 urządzenia techniczne). W myśl art. 30 ust. 5 P.b. organ administracji architektoniczno- budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie. Z kolei art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego stanowi, że ww. organ wnosi sprzeciw, jeżeli: 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę; 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy; 3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje; 4) roboty budowlane zostały rozpoczęte z naruszeniem ust. 5. W tych okolicznościach sprawy stwierdzić należy, że realizacja niniejszej inwestycji może wpływać na ograniczenie możliwości zabudowy dz. o nr. ewid.[...], [...], [...], [...], ark. 12, obręb [...]. Zatem właściciele ww. nieruchomości powinni brać udział w postępowaniu na prawach strony, tak by mogli bronić swoich praw. Powyższe zagwarantowane może być jedynie w procedurze pozwolenia na budowę. Stąd organ słusznie skorzystał z możliwości wniesienia sprzeciwu z przyczyn fakultatywnych rozszerzając przyczynę wniesienia sprzeciwu również o kwestię pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych. Jednocześnie warto zaznaczyć, iż rozstrzygając sprawę Prezydent Miasta [...] winien wskazać pełną podstawę prawną sprzeciwu. W części dyspozytywnej podstawy prawnej organ stopnia podstawowego wskazał art. 30 ust. 5 i 7 Prawa budowlanego. Przytoczony art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, tak jak już zostało to wyjaśnione na początku niniejszej decyzji dotyczył możliwości wyniesienia sprzeciwu, natomiast art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego wyznaczył podstawy fakultatywne sprzeciwu, wskazując, że organ administracji architektoniczno-budowlanej może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sformułowane przepisy art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego oznaczają, że organ dysponuje instrumentem umożliwiającym zastosowanie przepisu art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, poprzez zobowiązanie inwestora do procedury uzyskania pozwolenia na budowę. Dokonując zatem analizy zgłoszenia i dołączonych dokumentów, w zależności od wyników, organ może nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie obiektu budowlanego, czy też robót budowlanych objętych zgłoszeniem. Realizacja przedmiotowego zamierzenia, tj. instalacji radiokomunikacyjnej na dachu budynku jest jednoznaczne z objęciem sąsiednich działek budowlanych, obszarem oddziaływania, rozumianego jako "ograniczenia w zabudowie", wyrażające się właśnie we wskazanym przez organ I instancji przepisie art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. W takiej sytuacji organ rozpoznający zgłoszenie może nałożyć w drodze decyzji obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego, a stan taki nie będzie uzależniony od innych okoliczności, np. zgody sąsiada. Wojewoda wskazał, że Organ nie ma obowiązku wykazania, że zamierzona inwestycja spowoduje naruszenie dóbr wymienionych w art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego, ale jedynie, że takie zagrożenie może spowodować. Uprawnienie organu wynikające z art. 30 ust. 7 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ma charakter ocenny i nie wymaga udowodnienia przez organ, że takie niebezpieczeństwo występuje. Jednak nakładając obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę organ winien - wykazać - że zamierzone roboty budowlane mogą spowodować potencjalne zagrożenie wymienionych w powołanym przepisie dóbr. ( tak wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 marca 2023r. sygn. akt II SA/Kr 1442/22; dostępny w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Realizacja przedmiotowego zamierzenia, tj. instalacji radiokomunikacyjnej na dachu budynku mieszkalnego wielorodzinnego w P. przy ul. [...] jest jednoznaczna z objęciem sąsiednich działek obszarem oddziaływania, rozumianego jako "ograniczenia w zabudowie", wyrażające się we wskazanym przez organ przepisie art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Na nieruchomościach znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji nie obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co oznacza, iż potencjalnie po uzyskaniu stosownych decyzji mogą podlegać zabudowie. W tych okolicznościach realizacja inwestycji może wpływać na ograniczenie możliwości zabudowy dz. o nr ewid.[...], [...], [...], [...], ark.12 obręb [...]. Zatem właściciele ww nieruchomości winni brać udział w postępowaniu na prawach strony, tak by mogli bronić swoich praw. Powyższe zagwarantowane może być jedynie w procedurze pozwolenia na budowę. Wobec powyższego organ rozpoznający zgłoszenie mógł nałożyć w drodze decyzji obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego. Przepis ten (stosowany w powiązaniu z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego) przyznaje organom architektoniczno-budowlanym kompetencję do wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia i nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo oddziaływania na działkę sąsiednią. Z brzmienia art. 30 ust. 7 p.b. wynika, że już sama potencjalna możliwość wystąpienia zagrożeń wskazanych w pkt 1 - 4 stanowi dla właściwego organu wystarczającą podstawę do wniesienia sprzeciwu. Nie jest zatem konieczne udowodnienie, że planowana inwestycja wprowadzi, utrwali bądź zwiększy ograniczenia lub uciążliwości dla terenów sąsiednich (pkt 4). Wystarczające jest wskazanie przesłanek związanych ze stanem faktycznym sprawy, z których wynika, że powyższe zwiększenie uciążliwości jest prawdopodobne, nawet w stopniu minimalnym. Wyrok NSA z 7.05.2019 r., II OSK 1182/18, LEX nr 2682444. W opinii Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę w tym zakresie organy, a w szczególności organ odwoławczy, nie przekroczyły granic uznania administracyjnego, bowiem planowany zakres robót faktycznie może potencjalnie oddziaływać na działki sąsiednie. Organy w sposób przekonujący wyjaśniły konieczność przeprowadzenia postępowania z udziałem właścicieli działek sąsiednich, co jest możliwe w ramach procedury o udzielnie pozwolenia na budowę. Z decyzji jednoznacznie wynika, że planowana inwestycja może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiednich nieruchomości, co wyczerpuje przesłankę wynikającą z art. 30 ust. 7 pkt 4 P.b. Motywy wydanego rozstrzygnięcia są jasne i pozwalają na weryfikację stanowiska zaprezentowanego w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Organ przedstawił oparte na przytoczonych w decyzji przepisach przesłanki, które doprowadziły do konkluzji o potrzebie przeprowadzenia szerszego postępowania niż te w procedurze zgłoszenia robót budowlanych. Reasumując Sąd uznał, że podniesione przez skarżącą zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania nie mogły skutkować uwzględnieniem skargi. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.