III SA/Wa 1886/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Kaute, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Baran (sprawozdawca), sędzia WSA Maciej Kurasz, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 marca 2026 r. sprawy ze skargi P. sp. k. z siedzibą w R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2025 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę.

Przedmiotem skargi wniesionej przez P. sp. k (dalej jako: "skarżąca", "spółka" lub "strona") jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] czerwca 2025 r., znak [...], utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z [...] kwietnia 2025 r. nr [...] (dalej jako: "Naczelnik US", "organ egzekucyjny" lub "organ I instancji") w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne. Z akt niniejszej sprawy wynika, że Naczelnik US wszczął wobec spółki postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z 30 grudnia 2024 r., nr [...] wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W., obejmującego zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za 4/2016 r., w kwocie należności głównej 12.494,80 zł wraz z odsetkami za zwłokę. Następnie, zawiadomieniem z 31 grudnia 2024 r., Naczelnik US dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] S.A. W odpowiedzi na zajęcie bank poinformował o braku rachunku na rzecz spółki. Powyższe zawiadomienie zostało doręczone skarżącej spółce wraz z odpisem tytułu wykonawczego 9 stycznia 2025 roku. W dalszej kolejności, pismem z 26 stycznia 2025 r., które uzupełniono pismem z 18 lutego 2025 r., pełnomocnik spółki wniósł, na podstawie art. 54 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2505 ze zm., dalej: "u.p.e.a."), skargę na czynność egzekucyjną dokonaną wyżej wskazanym zawiadomieniem, zarzucając organowi egzekucyjnemu naruszenie następujących przepisów ustawy: - art. 89 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 54 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2383, dalej: "o.p."), poprzez nieuwzględnienie przerw w naliczaniu odsetek, a konsekwentnie zawyżenie ich kwoty; - art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 775, dalej jako "k.p.a.") w zw. art. 18 u.p.e.a., poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów egzekucyjnych. Pełnomocnik wniósł o uchylenie na podstawie art. 54 § 6 pkt 1 u.p.e.a. dokonanej zawiadomieniem czynności egzekucyjnej i umorzenie postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z [...] kwietnia 2025 r. nr [...] Naczelnik US oddalił skargę na czynność egzekucyjną. Pismem z 29 kwietnia 2025 r. pełnomocnik skarżącej wniósł zażalenie na powyższe postanowienie organu I instancji. Zarzucił w nim naruszenie: 1) art. 80 § 1 u.p.e.a. w związku z art. 54 § 1 o.p.; 2) art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 8 i w zw. art. 18 u.p.e.a.; 3) naruszenie art. 8 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Na podstawie powyższych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie czynności egzekucyjnej dokonanej z naruszeniem u.p.e.a. - na podstawie art. 54b § 1 u.p.e.a. Ponadto, uzasadniając swoje stanowisko, skarżąca podniosła, że postępowanie egzekucyjne zostało podjęte w sytuacji, gdy zaległość objęta tytułem wykonawczym nie jest wymagalna. Wskazano też, że Naczelnik US błędnie uznał, że w ramach skargi na czynność egzekucyjną nie rozpatruje się kwestii przedawnienia zobowiązań. Po rozpoznaniu zażalenia, wskazanym na wstępie postanowieniem z [...] czerwca 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej jako: "Dyrektor", "organ odwoławczy") utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika US z [...] kwietnia 2025 roku. W pierwszej kolejności organ odwoławczy wyjaśnił, że rozpoznając skargę na czynności egzekucyjne nie bada się zasadności wystawienia tytułów wykonawczych przez wierzyciela, czy też istnienia egzekwowanego obowiązku. Te kwestie są przedmiotem odrębnych postępowań, tj. postępowania w sprawie wniesionych przez zobowiązanego zarzutów, czy też wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego. W postępowaniu wszczętym skargą na czynność egzekucyjną, organ egzekucyjny bada jedynie prawidłowość dokonanej czynności, a nie działania będące podstawą egzekucji. Dyrektor odwołał się przy tym do orzecznictwa sądów administracyjnych, wedle którego nieuprawnionym jest traktowanie skargi wniesionej w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. jako uniwersalnego środka zaskarżenia, przy pomocy którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie działań podejmowanych przez organ egzekucyjny. W dalszej części uzasadnienia Dyrektor wyjaśnił, że w jego ocenie zastosowany przez organ egzekucyjny środek egzekucyjny został dokonany zgodnie z art. 80 u.p.e.a. Zawiadomienie z 31 grudnia 2024 r. nr [...] doręczono do banku tego samego dnia, a spółce wraz z odpisem ww. tytułu wykonawczego 9 stycznia 2025 roku. Podkreślił, że powyższe zawiadomienie zawierało wszystkie niezbędne elementy wymagane normą prawną art. 67 § 2 u.p.e.a. i sporządzone zgodnie ze wzorem zawiadomienia stanowiącego załącznik nr 3 do Rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych z dnia 1 grudnia 2020 r. (Dz.U. z 2021 r. poz. 26). Dyrektor zwrócił uwagę, że zarówno w skardze na czynność egzekucyjną, jak i w zażaleniu, pełnomocnik spółki konsekwentnie odmawiał przyjęcia do wiadomości, że przedmiot postępowania z art. 54 u.p.e.a. dotyczy jedynie wskazanych technicznych, wykonawczych i faktycznych aspektów danej czynności. Skarga została bowiem prawie w całości poświęcona kwestii nieistnienia egzekwowanego obowiązku, z uwagi na przedawnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym z 30 grudnia 2024 r., gdy tymczasem kwestia to nie mogła być podnoszona w ramach skargi na czynność egzekucyjną, gdyż dotyczy merytorycznych aspektów prowadzonego postępowania egzekucyjnego, którym dedykowane są inne instytucje ustawy egzekucyjnej. Dodatkowo organ odwoławczy wyjaśnił, że kwestie podnoszone przez pełnomocnika spółki w skardze dotyczące nieuwzględnienia przerw w naliczaniu odsetek oraz przedawnienia obowiązku nie podlegają ocenie w trybie art. 54 u.p.e.a., natomiast mogę być rozpatrzone w trybie art. 33 u.p.e.a., tj. zarzutów do postępowania egzekucyjnego . Odnosząc się z kolei do twierdzenia pełnomocnika spółki, że został naruszony art. 8 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., poprzez naruszenie zasady zaufania do organów egzekucyjnych, Dyrektor podkreślił, że organ egzekucyjny podjął wszelkie niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu prawnego oraz faktycznego sprawy. Wszystkie okoliczności budzące wątpliwości spółki w zakresie odpowiadającym wniesionemu środkowi zaskarżenia zostały szczegółowo zbadane, przedstawione oraz wyjaśnione zgodnie z literą prawa. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, w oparciu o który wydał stosowne rozstrzygnięcia realiach niniejszej sprawy nie zaistniały również przesłanki wstrzymania realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego, mając w szczególności na uwadze, że bank nie prowadzi rachunku na rzecz spółki. Powyższe postanowienie Dyrektora spółka zaskarżyła do tutejszego sądu. W skardze podniosła zarzut naruszenia: 1) art. 80 § 1 w zw. z art. 54 § l pkt 1 u.p.e.a. w zw. z art. 70 § 16 o.p., poprzez brak uznania zarzutu nieistnienia obowiązku stanowiącego podstawę dochodzonych należności wykazanych w zawiadomieniu, podczas gdy na organie egzekucyjnym ciąży obowiązek zbadania przed wszczęciem egzekucji administracyjnej czy obowiązek w ogóle istnieje; 2) art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., poprzez uznanie przez Dyrektora, że Naczelnik US prawidłowo oddalił w całości zarzut nieistnienia obowiązku, z uwagi na wystąpienie konkurencyjności środków zaskarżenia, podczas gdy egzekucja administracyjna jest niedopuszczalna z uwagi na nieistnienie dochodzonego obowiązku; 3) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw. z art 70 § 1 pkt 6) o.p., poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów egzekucyjnych; 4) art. 2 z w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (tj. Dz. U. 1997.78.483, dalej jako "Konstytucją RP") w zw. z art. 54 § 1 pkt 1) w zw. z art. 80 u.p.e.a., poprzez niedopuszczalną zawężającą wykładnię przepisów statuujących podstawy do wniesienia skargi na czynności egzekucyjne, bezprawnie ograniczającą uprawnienia procesowe Spółki w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym; 5) art. 124 § 2 w zw. z art. 126 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku ż art. 18 u.p.e.a., poprzez brak odniesienia się przez Dyrektora do argumentacji spółki, wskazującej na zarzut nieistnienia obowiązku dotyczącego należności wskazanych w zawiadomieniu, z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego za kwiecień 2016 r., poprzez uznanie, iż następuje konkurencyjność środków zaskarżenia, a w konsekwencji Dyrektor jak i na wcześniejszym etapie Naczelnik US nie byli zobowiązani do badania tychże kwestii W ramach skargi na czynność egzekucyjną. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz orzeczenie co do istoty sprawy; 2) zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego, zgodnie z właściwymi przepisami oraz 3) rozpoznanie sprawy na rozprawie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Na wstępie sąd wyjaśnia, że zgodnie z treścią art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako: "ppsa") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ppsa). Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności postanowienia - w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy. Jednakże, zgodnie art. 134 § 1 ppsa, sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 135 ppsa, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przytoczone wyżej przepisy art. 134 i 135 ppsa dopuszczają zatem możliwość objęcia sądową kontrolą legalności nie tylko zaskarżonego aktu (postanowienia), ale również wszystkich innych aktów lub czynności, które zostały wydane w ramach tego samego stosunku administracyjnoprawnego, ponieważ użyty w obu tych przepisach termin "sprawa" występuje w znaczeniu materialnym, a nie procesowym. Granice tej bowiem sprawy administracyjnej wyznaczają zakres sądowej kontroli działalności administracji publicznej, o której stanowi art. 1 ppsa, która to kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszym postępowaniu jest postanowienie Dyrektora z [...] czerwca 2025 roku, którym to postanowieniem organ ten utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika US, którym oddalił on wniesioną przez skarżącą spółkę skargę na czynność egzekucyjną dokonaną zawiadomieniem z 31 grudnia 2024 roku. W skardze na czynność egzekucyjną skarżąca spółka zarzuciła organowi egzekucyjnemu nieuwzględnienie przerw w naliczaniu odsetek. W uzasadnieniu skargi wskazano także na przedawnienie egzekwowanych należności i wynikającą stąd konieczność umorzenia postępowania (skarga k. 14 akt administracyjnych). Zgodnie z treścią art. 54 § 1 ustawy egzekucyjnej, zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Podstawą skargi jest dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy (art. 54 § 1 pkt 1) oraz zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej (art. 54 § 1 pkt 2). Należy wyjaśnić, że dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy może polegać na zastosowaniu niedopuszczalnego środka egzekucyjnego. Środek egzekucyjny jest niedopuszczalny, jeżeli nie został przewidziany w ustawie, a ponadto jeżeli wprawdzie został przewidziany w ustawie, ale do egzekucji obowiązków innego rodzaju. Niedopuszczalne jest również stosowanie środków egzekucyjnych wobec osoby niepodlegającej jurysdykcji polskich organów administracyjnych, zwłaszcza korzystających z immunitetu dyplomatycznego lub konsularnego. Dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy może też polegać na zastosowaniu dopuszczalnego środka egzekucyjnego, ale w sposób naruszający ustawę (tak trafnie P. M. Przybysz (w:) Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2021, art. 54). Stosowanie środka egzekucyjnego jest niedopuszczalne, gdy egzekwowany obowiązek o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym został wykonany albo stał się bezprzedmiotowy (art. 7 § 3 ustawy egzekucyjnej). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 lutego 2026 roku w sprawie sygn. akt III FSK 60/25 wyjaśnił, że w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a. kognicja organów nadzoru ograniczona jest do kontroli dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych i może dotyczyć wyłącznie formalnoprawnych aspektów czynności egzekucyjnej, czyli aspektów odnoszących się do zgodności przebiegu postępowania egzekucyjnego z przepisami regulującymi sposób i formę dokonania tych czynności. W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego (w szczególności z powodu nieistnienia bądź braku wymagalności obowiązku). W tym zakresie nie jest zatem możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia, służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. – wyjaśnił sąd w powołanym orzeczeniu. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę przyjmuje powyższe stanowisko za własne. W świetle powyższego, nie było podstaw do uwzględniania wniesionej przez skarżącą spółkę skargi na czynności egzekucyjne, o czym prawidłowo orzekł organ odwoławczy, zgadzając się z analogicznym stanowiskiem organu I instancji. W niniejszej sprawie organ egzekucyjny, mając na celu doprowadzenie do wykonania przez zobowiązaną spółkę obowiązku o charakterze pieniężnym, wystosował do banku [...] S.A. zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Organ ten podjął zatem działanie zmierzające do zastosowania środka egzekucyjnego przewidzianego w ustawie, tj. w art. 1a pkt 12a) ustawy egzekucyjnej, tj. egzekucję z rachunku bankowego. Zawiadomienie o zajęciu zostało doręczone do banku tego samego dnia (pismo wraz z potwierdzeniem odbioru k. 5-8 akt administracyjnych), a do spółki wraz z odpisem ww. tytułu wykonawczego – 9 stycznia 2025 roku (potwierdzenie odbioru k. 3 akt administracyjnych). W odpowiedzi na zajęcie bank poinformował, że nie prowadzi rachunku na rzecz skarżącej spółki (pismo z 31 grudnia 2024 roku k. 4). Sposób dokonania czynności zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, a równocześnie prawidłowość jej przeprowadzenia, należy rozpatrywać na podstawie regulacji zawartych w przepisie art. 80 ustawy egzekucyjnej. Zgodnie z treścią art. 80 § 1 ustawy egzekucyjnej, organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz niezwłocznie: 1) przekazał zajętą wierzytelność organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych; 2) nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zajęciu zawiadomił organ egzekucyjny o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego; 3) po powstaniu wierzytelności, jeżeli jej wysokość przekracza kwotę wolną od egzekucji, a zajęta kwota nie wystarcza na zaspokojenie egzekwowanych należności pieniężnych, zawiadomił o zbiegu egzekucji. Stosownie do art. 80 § 2 ustawy egzekucyjnej, zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje również środki pieniężne: 1) których nie było na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia; 2) które zostały wpłacone na inny rachunek, otwarty po dokonaniu zajęcia. Z kolei w myśl art. 80 § 3 ustawy egzekucyjnej, jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego. W przedmiotowej sprawie zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego dokonano zgodnie z art. 80 § 1 ww. ustawy, poprzez doręczenie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego do wysokości egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie płatności dochodzonych zaległości oraz kosztami egzekucyjnymi. Ponadto, wezwano dłużnika zajętej wierzytelności, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz niezwłocznie po upływie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego. Zawiadomienie zawierało zaś wszystkie elementy wymagane przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 67 ustawy egzekucyjnej). W tej sytuacji brak było podstaw aby stwierdzić jakiekolwiek nieprawidłowości w podjętej przez organ egzekucyjny czynności dokonanej w związku z zastosowaniem środka egzekucyjnego, które zostały przeprowadzone zgodnie z art. 80 ustawy egzekucyjnej. Z akt sprawy wynika również, że odpisy tytułów wykonawczych zostały doręczone skarżącej spółce wraz z zawiadomieniem o zajęciu rachunku bankowego (o czym była wyżej mowa). Wobec opisanego wyżej charakteru środka ochrony prawnej jakim jest skarga na czynności egzekucyjne oraz zakresu rozpoznania niniejszej sprawy, trafnie wskazał organ odwoławczy, że kwestia nieistnienia egzekwowanego obowiązku nie może być odnoszona w ramach skargi na czynność egzekucyjną, gdyż dotyczy merytorycznych aspektów prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W taki sam sposób należy ocenić podnoszoną przez skarżącą okoliczność nieuwzględnienia przerw w naliczaniu odsetek. Tym samym niezasadne okazały się podniesione w skardze zarzuty naruszenia przez Dyrektora przepisów art. 80 § 1 w zw. z art. 54 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Przypominając ponownie, że przedmiotem rozpoznania w sprawie niniejszej jest skarga na czynność egzekucyjną, organ odwoławczy nie mógł naruszyć art. 33 § 2pkt 1 u.p.e.a., który to przepis odnosi się do zarzutów wniesionych przez zobowiązanego w związku z prowadzonym wobec niego postępowaniem egzekucyjnym. Zdaniem sądu niezasadny jest również podniesiony w skardze wniesionej do sądu zarzut "zawężającej wykładni przepisów statuujących podstawy do wniesienia skargi na czynności egzekucyjne". Organ odwoławczy (podobnie jak organ I instancji) rozpoznał niniejszą sprawę z uwzględnieniem – wynikającego z obowiązujących przepisów - zakresu rozpoznania niniejszej sprawy. Skarżącej spółki nie pozbawiono jednak prawa do rozważenia jej stanowiska co do nieistnienia obowiązku (przedawnienia egzekwowanego zobowiązania). Te okoliczności są przedmiotem badania w innym postępowaniu – prowadzonym wobec wniesionych przez skarżącą zarzutów. Z pisma stanowiącego uzupełnienie braków formalnych skargi (z 18 lutego 2025 roku) wynika, że spółka wniosła też zarzuty (pismo z 18 lutego 2025 roku k. 22 akt administracyjnych). W sprawie niniejszej, wbrew zarzutom skargi, nie doszło również do naruszenia zasady prowadzenia postepowania w sposób budzący zaufanie do organów egzekucyjnych; nie naruszono też innych zasad prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 15 k.p.a., postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Sprawa została rozpatrzona w postępowaniu dwuinstancyjnym, zgodnie z wymogami powyższego przepisu i wedle zasad postępowania dowodowego. Zaskarżone postanowienie zawiera jednoznaczne stanowisko organu, opiera się na właściwych podstawach faktycznych i prawnych oraz przedstawia stanowisko organu do podnoszonej w zażaleniu argumentacji. Organ wyjaśnił stronie zakres postępowania w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną i przypomniał, że zarzuty spółki wniesione w postępowaniu egzekucyjnym zostały rozpatrzone w odrębnym postanowieniu. Biorąc pod uwagę powyższe, sąd uznał, że zaskarżona w tej sprawie czynność egzekucyjna została przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a zastosowany środek egzekucyjny nie był zbyt uciążliwy. Z tych względów niezasadne okazały się podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów, m. in.: art. 8, art. 124 § 2 w zw. z art. 126 oraz art. 107 w zw. z art. 18 pkt 2 u.p.e.a. W tym stanie sprawy sąd oddalił skargę orzekając jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ppsa. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, do czego uprawniał art. 119 pkt 3 ppsa. Zgodnie z tym przepisem sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym może być rozpoznana w trybie uproszczonym. Sąd rozpoznaje takie sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 tej ustawy). Zgłoszony w skardze wniosek o rozpoznanie sprawy na rozprawie nie był dla sądu wiążący. Orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym www.orzeczenia.nsa.gov.pl.