III SA/Wr 488/25

i POSTANOWIENIE Dnia 23 czerwca 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale III sprawy ze skarg R.S. i G.J. na uchwałę Rady Miejskiej Wałbrzycha z 30 października 2025 r. nr XXI/225/25 w przedmiocie ograniczenia sprzedaży napojów alkoholowych w godzinach nocnych postanawia: I. odrzucić skargę R.S. II. odrzucić skargę G.J.

R.S. wraz z G.J. (dalej: skarżący, strona skarżąca) wnieśli 2 grudnia 2025 r. skargę na uchwałę Rady Miejskiej Wałbrzycha z 30 października 2025 r. nr XXI/225/25 w sprawie ograniczenia sprzedaży alkoholu w godzinach nocnych. W wykonaniu zarządzenia sędziego sprawozdawcy z 23 kwietnia 2026 r. wezwano skarżących do przedłożenia - w terminie 7 dni – kopii potwierdzonej notarialnie za zgodność z oryginałem zezwolenia na sprzedaż alkoholu, w celu wykazania interesu prawnego, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis wezwania doręczono skarżącemu R.S. 5 maja 2026 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 74 akt sąd.). G.J. odpis wezwania wysłano za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, na adres elektroniczny skarżącego zgodnie z art. 74a § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Po dwukrotnym utworzeniu Urzędowych Poświadczeń Doręczenia tj. 30 kwietnia 2026 r. oraz 8 maja 2026 r., przesyłka zostały uznane za doręczoną skarżącemu w trybie art. 74a § 8 p.p.s.a. w dniu 15 maja 2026 r. Skarżący nie wykonali wezwania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga wniesiona przez skarżących podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2025 r., poz. 1153 ze zm., dalej: "u.s.g.") każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Posiadanie legitymacji skargowej zależy zatem od wykazania naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia zaskarżoną uchwałą. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Skarga podlegała odrzuceniu z uwagi na niewykazanie naruszenia interesu prawnego skarżącego zaskarżoną uchwałą. Skarżący nie wskazał ani pośrednich, ani bezpośrednich skutków prawnych dotyczących sfery jego praw i obowiązków, a związanych z zaskarżoną uchwałą, bowiem nie przedstawił na wezwanie potwierdzonej notarialnie za zgodność w oryginałem kopii zezwolenia na sprzedaż alkoholu. Skarga wnoszona na podstawie art. 101 u.s.g. jest środkiem ochrony realnego, własnego interesu prawnego lub uprawnienia przed rzeczywistym, nielegalnym wkroczeniem w te interesy i uprawnienia przez organ gminy wydający akt generalny (por. wyrok NSA z 24 sierpnia 2007 r., II OSK 1033/07). Interes prawny powinien wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną osoby wnoszącej skargę, a zaskarżana uchwała powinna naruszać sferę praw lub obowiązków skarżącego. Należy podkreślić, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, skarga na podstawie art. 101 u.s.g. nie może być wnoszona w interesie publicznym. Ochrona interesu publicznego realizowana jest natomiast w trybie postępowania nadzorczego przez organ nadzoru. Zaznaczyć należy, że to skarżący musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia (por. wyrok SN z dnia 7 marca 2003 r., III RN 42/02, OSNP z 2004 r., nr 7, poz. 114, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 9 września 2004 r., II SA/Bk 364/04). Ponieważ do wniesienia skargi nie legitymuje stan jedynie zagrożenia naruszeniem, w skardze należy zatem wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2005 r., OSK 1563/04; wyrok NSA z dnia 22 lutego 2006 r., II OSK 1127/05; wyrok NSA z dnia 7 maja 2008 r., II OSK 84/08). Interes prawny powinien być bezpośredni i realny, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę (por. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., I OSK 715/05; wyrok NSA z dnia 4 września 2001 r., II SA 1410/01; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 4 maja 2006 r., II SA/Bk 764/06). Wobec powyższego stanu prawnego oraz okoliczności, że skarżący na wezwanie nie przedłożyli zezwolenia na sprzedaż alkoholu, ani nie wykazali posiadania takowego na wcześniejszym etapie postępowania, Sąd postanowił jak w pkt I i pkt II sentencji postanowienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a.