III SA/Wr 943/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak po rozpoznaniu w dniu 14 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale III wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Marcela Kaźmierczaka na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 15 lipca 2026 r. nr SKO.4162.84.2026 w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami kat. AM,B1,B postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 10 sierpnia 2026 r. M. K. (dalej: strona skarżąca, skarżący) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 15 lipca 2026 t. nr SKO.4162.84.2026 w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami kat. AM,B1,B. W treści skargi zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że wykonanie decyzji wywołuje dla niego natychmiastowe konsekwencje wykraczające poza zwykłą niedogodność związana z brakiem możliwości prowadzenia samochodu. Wskazał, że utrzymuje się samodzielnie, łączy naukę z pracą zarobkową, a do realizacji obowiązków zawodowych musi koniecznie posługiwać się pojazdem. W jego ocenie, cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami stwarza wobec niego realne ryzyko utraty zatrudnienia i źródła dochodu, co może spowodować szkodę, której późniejsze uchylenie decyzji nie zrekompensuje. Skarżący zaznaczył również, że posiada orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności, przez co pozbawienie go możliwości samodzielnego przemieszczania się samochodem znacząco utrudni mu organizacje dojazdów do pracy oraz miejsca nauki. Dodatkowo na poparcie wniosku przedłożył aktualne orzeczenia lekarskie i psychologiczne, które potwierdzają, że jego niepełnosprawność nie stanowi przeciwskazania do kierowania pojazdami. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst: Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) – zwanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z treści powyższego przepisu wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej, w którym uprawdopodobni ona istnienie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 powołanej ustawy. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo: wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Inicjatywa zaś przy wykazaniu okoliczności potwierdzających istnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji należy do strony skarżącej (por. postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2004 roku, FZ 138/04, nie publ.). W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie danego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się po pierwsze do konkretnych zdarzeń (okoliczności) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienia NSA z dnia 29 maja 2009r., sygn. I FZ 148/09 oraz z dnia 28 września 2011 r., sygn. I FZ 219/11 – dostępne jw.). W ocenie Sądu skarżący wykazał, że w rozpoznawanej sprawie wykonanie zaskarżonej decyzji rodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z uwagi na fakt, że wykonywanie przez skarżącego pracy związane jest bezpośrednio z obowiązkiem kierowania pojazdami, pozbawienie go tego uprawnienia grozi utratą zatrudnienia, a w konsekwencji pozbawienia go jedynego źródła utrzymania. Podniesione argumenty oraz przedłożone dokumenty przez skarżącego skutecznie uprawdopodobniły zasadność wstrzymania wykonania decyzji. Na marginesie należy podkreślić, że istotą instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi, nie zaś przedwczesna ocena legalności samej decyzji. Z tego względu rozstrzygnięcie w tym przedmiocie pozostaje niezależne od oceny zasadności skargi. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, Sąd w żaden sposób nie przesądza o ostatecznym wyniku postępowania sądowoadministracyjnego. W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.