III SAB/Kr 139/25

Sygnatura akt III SAB/Kr 139/25 POSTANOWIENIE Dnia 30 marca 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 30 grudnia 2022 r. postanawia: skargę odrzucić.

Pismem z dnia 22 listopada 2025 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 30 grudnia 2022 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł m.in. o jej odrzucenie wskazując, że sprawa dotyczy wniosków złożonych do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie oraz do Komendy Głównej Policji o wydanie zaświadczenia o żądanej treści. Oba wnioski zostały przekazane zgodnie z właściwością Komendantowi Powiatowemu Policji w Krakowie, który to organ postanowieniem nr 1/2023/ZSK z 24 stycznia 2023 r. odmówił wydania zaświadczenia. Następnie w wyniku zażalenia p. J. Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie postanowieniem z dnia 28 lutego 2023 roku nr 13/2023/AH utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie. K. J. złożył także skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, (na ww. postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie), który wyrokiem z dnia 12 września 2023 roku III SA/Kr 524/23 skargę wymienionego oddalił. Organ podkreślił, że w rozpatrywanej sprawie orzekał wielokrotnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (w odpowiedzi na organ wskazał sygnatury spraw) oddalając skargę, a następnie odrzucając kolejno złożone skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga została odrzucona ponieważ niedopuszczalne jest zaskarżanie do sądu administracyjnego bezczynności organu po dacie zakończenia postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. póz. 935zpóźn. zm.)- dalej "p.p.s.a." sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 §2 pkt 4a stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Wątpliwości co do różnego rozumienia powołanego przepisu i związanej z tym dopuszczalności jego stosowania w sytuacji wniesienia skargi na bezczynność po zakończeniu postępowania były przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego sformułowanej w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 22 czerwca 2020 r., MOPS5/19. W uchwale tej przesądzono, że: "wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.". Jak wynika z twierdzeń organu, a także przedłożonych akt sprawy - wniosek skarżącego został załatwiony przez organ, który zgodnie z właściwością przekazał go do organu l instancji. Z tych to powodów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak sentencji postanowienia.