III SAB/Kr 37/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący S WSA Grzegorz Karcz Sędziowie WSA Katarzyna Marasek-Zybura WSA Ewa Michna (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi P. P. na bezczynność Małopolskiej Rejonowej Komisji Lekarskiej w Krakowie podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w przedmiocie ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby I. stwierdza, że Małopolska Rejonowa Komisja Lekarska w Krakowie podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych dopuściła się bezczynności w przedmiocie ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby; II. stwierdza, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala wniosek skarżącego o przyznanie mu od organu sumy pieniężnej; IV. zobowiązuje Małopolską Rejonową Komisję Lekarską w Krakowie podległą ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt organowi.

Pismem z 5 stycznia 2026 r. P. P. (skarżący) złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Małopolskiej Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w Krakowie (dalej MRKL lub organ). Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej jako; k.p.a.) poprzez pozostawanie w stanie bezczynności z rażącym przekroczeniem terminu załatwienia sprawy. art. 6 k.p.a. (zasada praworządności) poprzez naruszenie przepisów dotyczących terminu załatwienia sprawy, niezastosowanie się do orzeczenia kasatoryjnego Centralnej Komisji Lekarskiej w Warszawie (dalej CKL) z 1 lipca 2024 r. w zakresie ustaleń dot. schorzeń kręgosłupa, a także rozpoznawanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, art. 8 k.p.a. (zasada pogłębiania zaufania) poprzez doprowadzenie do rażącej bezczynności w załatwieniu sprawy, czym organ nadużył zaufania uczestnika postępowania (Skarżącego) do władzy publicznej, art. 12 § 1 i § 2 k.p.a. (zasada wnikliwości, szybkości i prostoty postępowania) poprzez procedowanie sprawy z przekroczeniem terminu do jej załatwienia, mnożenie zbędnych oraz pozornych czynności pomimo tego, iż komisja winna zastosować się do wiążącego orzeczenia kasatoryjnego CKL w Warszawie rozstrzygającego co do istoty sprawy. Dodatkowo poprzez procedowanie sprawy przez 1 rok i 5 miesięcy, pomimo tego że postępowanie mogło się zakończyć bez przekroczenia terminu zawartego w ustawie. art. 3 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka poprzez wyznaczenie szeregu zbędnych badań lekarskich, niezastosowanie się do orzeczenia kasatoryjnego CKL w Warszawie nadającego uprawnienia skarżącemu w zakresie świadczeń rentowych, procedowanie sprawy przez 17 miesięcy w tak ważnej kwestii jak prawo do renty inwalidzkiej i świadczeń związanych z tym uprawnieniem. art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka poprzez naruszenie prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. 7) art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U.UE.C.2007.303.11) poprzez zaniechanie rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie, dublowania niepotrzebnych zbędnych i pozornych czynności celem unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. W związku z powyższymi zarzutami, skarżący wniósł m.in. o: 1) stwierdzenie, że MRKL w Krakowie dopuściła się bezczynności w załatwieniu sprawy orzeczenia o zdolności skarżącego do służby w Policji oraz że bezczynność ta ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2) zobowiązanie MRKL w Krakowie do załatwienia sprawy orzeczenia o zdolności do służby skarżącego w terminie 7 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 3) zasądzenie od MRKL w Krakowie na rzecz skarżącego rekompensaty w wysokości 40 000 zł za naruszenie prawa do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie; 4) zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, 5) rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, 7) zobowiązanie MRKL w Krakowie do stwierdzenia uprawnienia skarżącego że: inwalidztwo istnieje od 28 lutego 2023 r., inwalidztwo jest trwałe, inwalidztwo dotyczące "zespołu pourazowego korzeniowego kręgosłupa C wymajające leczenia operacyjnego. Zmiany uwidocznione w MRI na poziomie C5 - C6 wymagają odbarczenia (niestabilność spowodowana wypukliną dysku na tym poziomie)" pozostaje w związku ze służbą, jest częściowo niezdolny do pracy, posiada II grupę inwalidzką. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że Komendant Miejski Policji w Legnicy 13 września 2022 r. skierował skarżącego na badania lekarskie do Dolnośląskiej Rejonowej Komisji Lekarskiej we Wrocławiu (dalej: DRKL) celem ustalenia stanu zdrowia oraz zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Policji. DRKL we Wrocławiu podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych 28 lutego 2023 r. wydała orzeczenie. Skarżący od powyższego orzeczenia DRKL złożył odwołanie do Centralnej Komisji Lekarskiej w Łodzi (dalej jako: CKL w Łodzi) zaskarżając orzeczenie w całości. Centralna Komisja Lekarska w Łodzi zawiadomieniem z 19 kwietnia 2023 r. wezwała skarżącego na badania do siedziby Komisji Lekarskiej w dniach 11 maja i 12 maja 2023 r., tj. konsultację psychologiczną, psychiatryczną, okulistyczną i neurologiczną. Skarżący wnioskiem z 19 maja 2023 r. domagał się m.in. powołania niezależnego biegłego z zakresu psychologii i psychiatrii celem wydania opinii o jego stanie zdrowia. Nadto skarżący wniósł o przyznanie mu II grupy inwalidzkiej i uznanie, że jego schorzenia oraz ułomności mają związek ze służbą w Policji, popierając swój wniosek w tym zakresie opinią z badania poligraficznego (wariograficznego) z 8 maja 2023 r. sporządzoną przez specjalistę wpisanego na listę biegłych sądowych, Z opinii tej wynikało, zdaniem skarżącego, że skarżący został napadnięty oraz pobity przez swojego przełożonego podczas służby, jak również został nazwany przez niego "zerem i śmieciem", co spowodowało w organizmie skarżącego schorzenia natury psychicznej. Istnienie schorzeń psychicznych zostało potwierdzone przez lekarza psychiatrę badającego dla DRKL. Po rozpatrzeniu odwołania CKL w Łodzi uchyliła w całości zaskarżone orzeczenie i skierowała sprawę do ponownego rozpoznania przez DRKL we Wrocławiu. CKL w Łodzi nie wydała rozstrzygnięcia merytorycznego tylko orzekła kasatoryjne w związku z "wątpliwościami co do kwalifikacji z powodu schorzenia opisanego w pkt 3 rozpoznania oraz błędami formalno-prawnymi". Skarżący podkreślił, że w związku z jego wnioskiem o wyłączenie organu l instancji - postanowieniem CKL w Warszawie z 18 lipca 2023 r. wyrażono zgodę na zmianę właściwości orzekania zdolności skarżącego do służby w Policji z DRKL we Wrocławiu na MRKL w Krakowie, podkreślając, że "CKL przychyla się do prośby Wnioskodawcy, uznając uzasadnienie za wystarczające". MRKL w Krakowie orzeczeniem z 8 listopada 2023 r, uznała skarżącego za trwale niezdolnego do służby w Policji; przyznała III grupę inwalidzką, nie wyznaczyła badań kontrolnych i uznała, że inwalidztwo jest trwałe z uwagi na charakter schorzeń, to jest "zaburzenia osobowości upośledzające zdolności adaptacyjne § 90 p. 1 r. 5 kat. C" oraz że inwalidztwo istnieje od 8 listopada 2023 r. Dodatkowo MRKL w Krakowie stwierdziła u skarżącego schorzenia dodatkowe: pourazowy zespół bólowy szyjny § 67 p. 1 r. 5 kat. "B", krótkowzroczność obu oczu § 7 p. 2 r. 5 kat. "B", skrzywienie przegrody nosa nieupośledzające jego drożności § 28 p.l kol.5 kat. "A". Ustanowiony przez skarżącego pełnomocnik wniósł odwołanie w części od ww. orzeczenia MRKL w Krakowie zarzucając błędne ustalenia, że: schorzenia skarżącego, tj. zaburzenia osobowości upośledzające zdolności adaptacyjne nie mają związku ze służbą, brak uznania przez komisję, że schorzenie powypadkowe uraz kręgosłupa powoduje inwalidztwo, niezaliczenie skarżącego do II grupy inwalidzkiej, a także błędne przyjęcie że inwalidztwo istnieje od 8 listopada 2023 r. zamiast prawidłowo od 28 lutego 2023 r. Do odwołania dołączono pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącego przez adwokata przed organem administracji i sądem powszechnym oraz administracyjnym pierwszej i drugiej instancji. CKL w Warszawie 1 lipca 2024 r. wydała orzeczenie (decyzję) kasatoryjną uchylając w całości orzeczenie MRKL w Krakowie i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia. W ocenie skarżącego, takie orzeczenie odebrało mu przyznane orzeczeniem MRKL w Krakowie prawo do trwałego i dożywotnego świadczenia z tytułu renty inwalidzkiej. Po przekazaniu akt sprawy przez CKL w Warszawie do MRKL w Krakowie, skarżący został wezwany o przesłanie: "kserokopii dokumentacji z leczenia (od ostatniej komisji) u neurologa, neurochirurga i, ew. kartę info. z leczenia operacyjnego kręgosłupa". Wyżej wymienione dokumenty zdaniem skarżącego, znajdowały się w aktach orzeczniczych sprawy, a także zostały dołączone do odwołania od orzeczenia MRKL w Krakowie, jak również do skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (która to skarga została złożona przez pełnomocnika skarżącego zarzucającego przede wszystkim uchylenie całości, a nie części zaskarżonej decyzji MRKL). W ocenie skarżącego MRKL w Krakowie miała wydać merytoryczne orzeczenie, co do stanu zdrowia, tj. zdolności skarżącego do służby w Policji. Skarżący podkreślił, że do dnia złożenia skargi na bezczynność, MRKL nie wydała orzeczenia; a po zwrocie akt z CKL w Warszawie - nie zawiadomiła go o przedłużeniu postępowania; nie wyjaśniła przyczyn zwłoki, ani też nie wyznaczyła nowego terminu zakończenia postępowania czym naruszyła art. 36 k.p.a. Skarżący wyjaśniał, że administracyjne (orzecznicze) akta sprawy zostały przekazane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w związku ze złożeniem 19 sierpnia 2024 r. skargi przez pełnomocnika skarżącego na ww. orzeczenie CKL w Warszawie z 1 lipca 2024 r. (w związku z wykroczeniem poza zakres zaskarżenia i uchyleniem w całości zaskarżonej decyzji). Skarga została odrzucona postanowieniem z 29 października 2024 r., II SA/Wa 1450/24 z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych przez pełnomocnika skarżącego w postaci nadesłania pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego przed sądem. Wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi (pełnomocnik wskazał, że nie otrzymał wezwania ani awiza) nie został uwzględniony. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił również zażalenie na ww. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odrzucające skargę oraz oddalił zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmawiające przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Zgodnie z informacją z CKL w Warszawie - akta sprawy zostały przekazane do MRKL w Krakowie 14 listopada 2025 r. Skarżący podkreślił, że 24 listopada 2025 r. zawiadomił mailowo MRKL w Krakowie, że dnia 25 listopada 2025 r. złoży istotne wnioski dowodowe. Wnioski takie zostały złożone. Z kolei MRKL w Krakowie pismem z 25 listopada 2025 r. wyznaczyła skarżącemu szereg badań na 14 stycznia 2026 r. Skarżący wskazał przy tym, że przesyłka (wezwanie i karta obiegowa) zostały nadane 12 grudnia 2025 r., co mogło oznaczać, że antydatowano ww. pismo MRKL z 25 listopada 2025 r. Skarżący podkreślił, że nadal MRKL w Krakowie pozostawała w bezczynności nie dopełniając zawiadomień, o których mowa w art. 36 k.p.a. W związku z powyższym skarżący wystąpił 3 stycznia 2026 r. z ponagleniem. W uzasadnieniu zarzutów skargi skarżący powołał orzeczenia sądów administracyjnych dotyczące sposobu rozumienia bezczynności oraz skutków zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji kasatoryjnej. Skarżący podkreślił, że od momentu zwrotu akt orzeczniczych przez CKL w Warszawie do MRKL w Krakowie minął 1 rok i 5 miesięcy. O rażącym charakterze bezczynności świadczyło uprawianie swoistego "ping-ponga" przez komisje lekarskie, które nie potrafiły w sprawie skarżącego wydać prawidłowego orzeczenia. Skarżący uzasadniał wysokość dochodzonego zadośćuczynienia faktem, że długotrwałe postępowanie w istocie pozbawia go środków finansowych, a nadto narusza jego godność. Odnosząc się z kolei do żądania orzeczenia w przedmiocie inwalidztwa -skarżący wskazał, że znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja (protokół powypadkowy i orzeczenie MRKL z 8 listopada 2023 r.) pozwala na takie orzeczenie sądu administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wnosząc również o rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu skargi, organ wskazał, że akta sprawy znajdowały się w Naczelnym Sądzie Administracyjnym, który postanowieniem z 6 marca 2025 r. III OZ 52/25 oddalił zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odrzucające skargę, a następnie postanowieniem z 17 października 2025 r. III OZ 553/25 oddalił zażalenie na postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do uzupełnienia braków skargi. Akta sprawy (dokumentacja medyczna) wpłynęła do MRKL w Krakowie dopiero 17 listopada 2025 r. MRKL wyznaczyła termin badania komisyjnego na 5 lutego 2026 r. (o czym skarżący został powiadomiony 17 grudnia 2025 r.), przy czym nie stawił się na badanie. Organ przyznając, że postępowanie toczy się od 2022 r., wskazał, że zgodnie z art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (t.j. Dz. U. z 2024 r. póz. 310) komisja lekarska wydaje orzeczenie niezwłocznie po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarskich i zebraniu niezbędnych dokumentów, w tym dokumentacji medycznej. Odnosząc się natomiast do zapewnienia skarżącego, że skargę na bezczynność poprzedził ponagleniem, organ wskazał, że ponaglenie nadane zostało 3 stycznia 2026 r., a skarga na bezczynność - nadana została 5 stycznia 2026 r. Samo ponaglenie wpłynęło jednak do MRKL w Krakowie już po dacie złożenia skargi na bezczynność tj. 9 stycznia 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Skarga w części była zasadna, ponieważ MRKL w Krakowie podejmując kolejne czynności w sprawie, nie powiadomiła skarżącego o przyczynach opóźnienia w załatwieniu sprawy i nie wskazała nowego terminu. Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. póz. 143 z późn. zm.) - dalej "p.p.s.a."- , sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd w przypadku, 0 którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w §1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W myśl art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Stosownie do art. 37 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność) bądź jeżeli postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Ponaglenie, o którym mowa we wskazanym przepisie, równoznaczne jest ze środkiem zaskarżenia i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a. Z treści tego przepisu wynika zatem, że uprzednie ponaglenie stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W niniejszej sprawie powyższy warunek został spełniony, skarżący pismem z 3 stycznia 2026 r. wystąpił do organu z ponagleniem na niezałatwienie sprawy w terminie. Nie miało przy tym znaczenia, że ponaglenie wpłynęło do organu po dacie złożenia skargi na bezczynność. Ponaglenie jest bowiem tylko warunkiem formalnym, który umożliwia skuteczne wniesienie skargi na bezczynność. Skoro sposób rozpatrzenia ponaglenia nie daje podstaw do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, to w konsekwencji należy przyjąć, że także oczekiwanie na wypowiedzenie się co do zasadności ponaglenia nie może być warunkiem dopuszczalności skargi w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 30 stycznia 2020 r., II OSK 3095/19). Mając na uwadze przywołane przepisy prawa Sąd stwierdził, że badana skarga jest dopuszczalna, a także, w części, merytorycznie uzasadniona. Bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zachodzi wówczas, gdy zwłoka w rozpoznaniu sprawy przez organ przekracza rozsądne granice i nie znajduje uzasadnienia w obiektywnych okolicznościach sprawy. Powyższe pojęcia obejmują zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Ocena, czy postępowanie trwa dłużej niż to konieczne powinna być dokonywana na podstawie analizy charakteru podejmowanych czynności, jak i stanu faktycznego sprawy (por. wyrok NSA z 5 lipca 2012 r. II OSK 1031/12; postanowienie NSA z 26 lipca 2012 r. II OSK 1360/12). Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a. znajdującym odpowiednie zastosowanie w niniejszej sprawie, organy administracji obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. W świetle ugruntowanych poglądów doktryny i judykatury oznacza to, że organ winien rozpoznać żądanie w możliwie jak najkrótszym terminie (zwykle maksymalnie w czasie kilku dni). Na wydłużenie terminu dla załatwienia sprawy wpływać zaś może jej skomplikowany charakter i ewentualna konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. W takim wypadku ustawodawca przewidział możliwość rozpoznawania sprawy w czasie sięgającym jednego miesiąca. Przenosząc powyższe uwagi na realia faktyczne sprawy należy stwierdzić, że organ procedując w sprawie, przede wszystkim nie dochował terminu oraz warunków zawiadamiania o przyczynach niedotrzymania terminu, w tym wyznaczania terminu zakończenia postępowania - z art. 35 § 1 k.p.a. Z akt wynika, że organ otrzymał akta orzecznicze 17 listopada 2025 r. (przed tą datą do organu nie wpłynęła informacja, o wydanej w sprawie decyzji z 1 lipca 2024 r. przez CKL w Warszawie. Z akt wynika, że ani CKL w Warszawie, ani sam skarżący nie informowali organu o podjętym rozstrzygnięciu przez organ odwoławczy. Niezasadne więc były zarzuty skarżącego, że organ powinien był wystąpić (niezależnie od losów skargi do WSA w Warszawie) o przesłanie akt orzeczniczych celem dalszego procedowania w sprawie. Sąd zasadniczo podziela poglądy sądów administracyjnych wskazujące na brak możliwości skutecznego usprawiedliwiania się przez organy koniecznością oczekiwania na przesłanie akt administracyjnych z sądu rozpatrującego sprawę związaną z tymi samymi aktami administracyjnymi (por wyrok WSA w Poznaniu z 11 stycznia 2017 r., IV SAB/Po 105/16 i wskazane tam orzecznictwo), jednak w rozpatrywanej sprawie ani organ odwoławczy, ani też sam skarżący - nie poinformowali MRKL w Krakowie, że możliwe jest podjęcie kolejnych czynności (nota bene z uwagi na kwestionowanie przez skarżącego zakresu rozstrzygnięcia CKL w Warszawie - zrozumiałym jest, że skarżący po 1 lipca 2024 r. nie informował MRKL o możliwości podjęcia postępowania). Zdaniem CKL w Warszawie (który to pogląd skarżący zwalczał we wniesionej skardze) postępowanie wyjaśniające w części dowodowej wymagało uzupełnienia w ponownie prowadzonym postępowaniu l instancji, z tych względów, że dotychczas zgromadzony materiał dowodowy okazał się niedostateczny w stopniu wyłączającym możliwości procesowe organu odwoławczego. Dodatkowo, powiadomiony o przesłaniu akt do MRKL w Krakowie skarżący w korespondencji z 24 listopada 2025 r. (maił dołączony do skargi) informował, że zamierza złożyć wnioski dowodowe, a nadto prosił wprost: "o wstrzymanie się od wydania przedmiotowego orzeczenia przez MRKL w Krakowie do czasu otrzymania moich wniosków dowodowych". Skoro więc organ powiadamiał skarżącego pismem z 11 grudnia 2025 r. o wyznaczeniu terminu badania przez komisję na 5 lutego 2026 r., to oczywistym było, że nie zostanie dochowany termin, co najmniej miesiąca na załatwienie sprawy, o czym mowa w art. 35 § 3 k.p.a. Organ powinien więc, zgodnie z art. 36 §1 k.p.a. zawiadomić skarżącego, podając przyczyny zwłoki (tu: konieczność przeprowadzenia badania komisyjnego wyznaczonego na 5 lutego 2026 r), wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Żaden z tych obowiązków nie został wypełniony. Z tych to powodów Sąd uznał, że organ pozostawał w bezczynności (pkt l wyroku) i orzekł zgodnie z art. 149 §1 pkt 3 p.p.s.a.). Sąd orzekając w trybie art. 149 §3 p.p.s.a. uznał jednak, że bezczynność ta nie miała rażącego charakteru (pkt II wyroku), ponieważ to nie bezczynność organu przyczyniła się do długości postępowania, ale fakt, że w sprawie orzekały różne organy. Sąd nie dopatrzył się też celowego działania organu, nacechowanego negatywnie na załatwienie sprawy skarżącego. Słusznie bowiem organ powoływał się na art. 38 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, co w praktyce może wydłużyć tok postępowania. W przekonaniu Sądu, długość trwania postępowania nie miała charakteru intencjonalnego i nie wynikała z jego złej woli organu. Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 lutego 2026 r., III OSK1400/25 kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niezasługujące na akceptację w demokratycznym państwie prawa. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, a zachodzi m.in. w razie jawnego natężenia braku woli organu do załatwienia sprawy. Z reguły dopiero sytuacja, gdy długość postępowania stanowi wielokrotność (kilkunastokrotność) miary czasu wyznaczonego przez prawodawcę jako maksymalny termin załatwienia sprawy, pozwala mówić o przekroczeniu na tyle dużym, a przez to też i oczywistym, iż nie budzi wątpliwości ocena uznająca go za przekroczenie kwalifikowane. Z tych to powodów Sąd oddalił też wniosek skarżącego o przyznanie mu od organu sumy pieniężnej (pkt III wyroku) zgodnie z art.151 p.p.s.a. Brak rażącego charakteru stwierdzonej bezczynności MRKL w Krakowie, a także brak powiązania zarzucanej bezczynności MRKL z ewentualnym skutkiem działania innego organu (tj. CKL w Warszawie) pozbawienia skarżącego prawa do dodatkowych świadczeń w związku z uchyleniem całości poprzednio wydanej decyzji orzekającej o trwałej niezdolności do służby - uzasadniał oddalenie w tej części skargi. Sąd nie zastosował również art. 149 §1b p.p.s.a. ponieważ w przekonaniu Sądu materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy nie potwierdza w sposób oczywisty schorzeń skarżącego i ich związku z pełnioną służbą w Policji. O kosztach postępowania Sąd postanowił stosując art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a.