III SAB/Kr 52/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Jakub Makuch Sędziowie: WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko (spr.) WSA Katarzyna Marasek-Zybura po rozpoznaniu w dniu 12 września 2024 r. na posiedzeniu uproszczonym sprawy ze skargi P. S. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Bochni w przedmiocie wydania zaświadczenia potwierdzającego zaistnienie zdarzenia postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącej 100 (słownie: sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.

W dniu 02 maja 2024 r. P. S. (dalej: "skarżąca") wniosła skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Bochni w przedmiocie wydania zaświadczenia potwierdzającego zaistnienie zdarzenia. Powyższa skarga była następstwem następujących zdarzeń. W dniu 15.02.2024r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wydanie za zaświadczenia potwierdzającego zaistnienie w dniu 5 stycznia 2024 r. zdarzenia, w wyniku którego doszło do uszkodzenia zaparkowanego pojazdu marki Toyota Yaris oraz zawierającego dane uczestników zdarzenia. Dnia 29 stycznia 2024 r. organ wydał zaświadczenie, w którym wskazał ustalonego uczestnika zdarzenia z dnia 5 stycznia 2024r., okoliczności i skutki zdarzenia, sposób zakończenia czynności. W zaświadczeniu nie wskazano sprawcy uszkodzenia samochodu marki Toyota Yaris oraz danych związanych z drugim pojazdem. Zaświadczenie zostało wysłane do wnioskodawczym w dniu 26 lutego 2024 r. W dniu 4 marca 2024 r. skarżąca wniosła do organu administracji ponaglenie oraz drugie pismo zatytułowane "Zawiadomienie o popełnieniu wykroczenia" . Pismem z dnia 04 kwietnia 2024 r. poinformowano skarżącą, że pismo z dnia 4 marca 2024 r. zawierało nowe informacje o przedmiotowym zdarzeniu i spowodowało podjęcie na nowo postępowania w sprawie o wykroczenie, zaś wydanie zaświadczenia z dnia 20 lutego 2024 r. nastąpiło w terminie. W zakresie nieujęcia w zaświadczeniu drugiego kierującego, w oparciu o nowe dowody z postępowania wykroczeniowego, organ wskazał, że podjęto działania zmierzające do zapobieżenia podobnym sytuacjom w przyszłości. W dniu 10 kwietnia 2024 r. przy uwzględnieniu całości materiału dowodowego sprawy o wykroczenie znak: RSOW-39/2024, wydane zostało skarżącej kolejne zaświadczenie, w którym ujęto wszystkie punkty z wniosku dnia 15 lutego 2024r. i które skutecznie doręczono skarżącej i jej pełnomocnikowi. W skardze z dnia 2 maja 2024r. skarżąca wniosła o stwierdzenie bezczynności i przewłoki w prowadzeniu postępowania o wydanie zaświadczenia, jak również wniosła o wymierzenie organowi grzywny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na odrzucenie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm. - dalej p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przyczyną odrzucenia skargi w niniejszym postępowaniu jest jej wniesienie już po załatwieniu sprawy przez organ administracji, co oznacza, że nie istniał, w momencie wniesienia skargi, przedmiot zaskarżenia. Skarżąca, jak również jej pełnomocnik w postępowaniu administracyjnym otrzymały żądane zaświadczenie. Skarżąca otrzymała je w dniu12 kwietnia 2024r., a jej pełnomocnik w dniu 16 kwietnia 2024r. Zaświadczenie to z kolei w pełni zawiera treść objętą wnioskiem skarżącej z dnia 15 lutego 2024r. Zakres kognicji sądu administracyjnego kreuje art. 3 § 2-3 w związku z art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej p.p.s.a.) wyznaczając przedmiot kontroli sprawowanej nad administracją publiczną. W przepisach art. 3 § 2-3 p.p.s.a. ustawodawca wymienia takie zachowania organów administracyjnych, które poddane są kontroli sądowoadministracyjnej, natomiast w przepisie art. 5 p.p.s.a. wskazuje sprawy, w których sądy administracyjne nie są właściwe. Należy wyjaśnić, że badanie przez sąd administracyjny dopuszczalności skargi polega w pierwszej kolejności na ocenie, czy istnieje jej przedmiot należący do zakresu kognicji sądu administracyjnego określonej w art. 3 § 2 i 3 oraz art. 5 p.p.s.a. Badaniu sądu podlega więc na początku istnienie przedmiotowej przesłanki zaskarżenia (dopuszczalności skargi w zakresie przedmiotowym), tzn. określenia czy na zaskarżoną formę działalności administracji publicznej lub jej zaniechania (bezczynności, przewlekłego prowadzenia postępowania) przysługuje skarga objęta zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 § 2 i 3 i art. 5 p.p.s.a. Jeżeli postępowanie administracyjne, którego prowadzeniu postawiono zarzut przewlekłości względnie bezczynności uległo zakończeniu przed wniesieniem skargi, to przestaje istnieć przedmiot kontroli sądu administracyjnego. Tym samym zachodzi niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.). Taki pogląd wyraził Sąd Naczelny w uchwale z dnia 7 marca 2022 r. (sygn. II OPS 1/21, Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach, CBOIS), i znajduje on pełną akceptację składu orzekającego w niniejszej sprawie. Również w literaturze prawniczej prezentowane jest analogiczne stanowisko: zakończenie postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga na bezczynność (przewlekłość) przed wniesieniem tej skargi sprawia, że prowadzenie kontroli sądowoadministracyjnej staje się niedopuszczalne, bo nie ma czego kontrolować (zob. T. Woś, (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 6, art. 58, Warszawa 2016 s. 528). Zbieżną koncepcję wyraził Naczelny Sąd Administracyjny również w uchwale z dnia 22 czerwca 2019 r. (sygn. II OPS 5/19, CBOIS) stwierdzając, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnił, że kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność (przewlekłość) stan bezczynności (przewlekłości) musi być w dacie wniesienia skargi aktualny (a nie historyczny). Przeciwna interpretacja pozostawałaby w opozycji do istoty skargi na bezczynność (przewlekłość), czyli potrzeby zmobilizowania organu do załatwienia sprawy, a nadto naruszałaby przyjęty w procedurze system wnoszenia środków zaskarżenia, co do zasady ograniczony terminami. W niniejszej sprawie skargę wniesiono 2 maja 2024 r. Z kolei żądane zaświadczenie pochodzi z 10 kwietnia 2024r. (przy czym doręczono je kilka dniu później, jak wyżej zostało wskazane). Wobec powyższego skargę wniesiono już po załatwieniu sprawy, a więc godnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. została ona potraktowana przez Sąd jako niedopuszczalna, i w konsekwencji należało ją odrzucić (pkt I sentencji postanowienia). O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis w przypadku pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy (punkt drugi sentencji postanowienia).