III SAB/Kr 76/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący – Asesor WSA Magdalena Gawlikowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 października 2024 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania podania z 29 stycznia 2023 r. o wydanie zaświadczenia postanawia: odrzucić skargę

Dwoma pismami tożsamej treści z 26 sierpnia 2024 r. K. J. wniósł skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie, w przedmiocie rozpoznania podania z 29 stycznia 2023 r. zawierającego wniosek o wydanie zaświadczenia żądnej treści. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie oddalenie skargi jako bezzasadnej. Z akt sprawy wynika, że podaniem z 29 stycznia 2023 r. skarżący wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie o wydanie zaświadczenia w przedmiocie pełnienia służby w Policji w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami. W odpowiedzi na wniosek Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie wydał postanowienie nr 1/Z/2023 z 7 lutego 2023 r. o odmowie wydania zaświadczenia. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, postanowieniem nr 11/SWA/BF/2023 z 22 marca 2023 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Następnie na skutek skargi od ww. postanowienia, skierowanej przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Sąd ten prawomocnym wyrokiem z 18 września 2023 r., sygn. II SA/Wa 724/23 oddalił skargę. Następnie skarżący złożył do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia nr 1/Z/2023 z 7 lutego 2023 r. o odmowie wydania zaświadczenia. Postanowieniem z 7 marca 2024 r., nr 39/SWA/BF/2023 Komendant Główny Policji odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia nr 1/Z/2023 z 7 lutego 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie, podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). W pierwszej kolejności Sąd zaznacza, że z uwagi na tożsamość treści dwóch skarg wniesionych przez skarżącego w tym samym dniu tj. 26 sierpnia 2024 r., uznał je za jedną skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania podania skarżącego z 29 stycznia 2023 r. o wydanie zaświadczenia. Z akt sprawy wynika, że Komendant Główny Policji postanowieniem nr 11/SWA/BF/2023 z 22 marca 2023 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji o odmowie wydania zaświadczenia. Nadto WSA w Warszawie, wyrokiem z 18 września 2023 r., sygn. II SA/Wa 724/23 oddalił skargę skarżącego na ww. postanowienie Komendanta Głównego Policji nr 11/SWA/BF/2023 z 22 marca 2023 r. Opisany stan faktyczny wskazuje zatem, że skarga na bezczynność została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego, a nawet sądowoadministracyjnego. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale. Jakkolwiek powyższa uchwała traktuje bezpośrednio o zakończeniu postępowania administracyjnego przez wydanie decyzji ostatecznej, przyjąć należy, że sformułowana w niej zasada dotyczy także zakończenia czynności przez organ administracji publicznej w inny przewidziany prawem sposób – a takim sposobem jest w szczególności wydanie postanowienia. Wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.