III SAB/Łd 25/26

Dnia 18 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M. S. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Łódzkiego w sprawie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz skarżącego M. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu wpisu uiszczonego od skargi, zaksięgowanego w dniu 16 lutego 2026 roku pod pozycją 653.

17 lutego 2026 r. M. S. (dalej: skarżący lub strona skarżąca) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Łódzkiego w sprawie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Na podstawie art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, strona skarżąca wniosła o uznanie skargi jako niebyłej (tj. cofa skargę) w przypadku pozytywnego załatwienia jego sprawy, w ciągu 7 dni od daty doręczenia skargi, a w razie niezałatwienia sprawy przez Wojewodę Łódzkiego we wskazanym terminie (w sposób zadawalający skarżącego), strona skarżąca wnosi o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku w terminie 30 dni od dnia otrzymania przez organ wyroku sądu, orzeczenie o przewlekłym prowadzeniu postępowania, przyznanie na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 3 000 zł i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o oddalenie skargi. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy Wojewoda Łódzki 20 lutego 2026 r. wydał decyzję o udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do dnia 20 lutego 2029 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a." - skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie natomiast do treści art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W ocenie sądu, w rozpoznawanej sprawie należy uznać, że strona skarżąca skutecznie cofnęła skargę. Sąd nie stwierdził bowiem zaistnienia przesłanek, które dają podstawy do stwierdzenia, że cofnięcie skargi jest niedopuszczalne. Cofnięcie niniejszej skargi nie spowoduje bowiem obejścia przepisów prawa, ani nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W skardze strona wniosła o uznanie skargi jako niebyłej (tj. cofnęła skargę) w przypadku załatwienia sprawy zgodnie z jej żądaniem. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, Wojewoda Łódzki decyzją z 20 lutego 2026 r. udzielił stronie skarżącej zezwolenia na pobyt czasowi i pracę. W konsekwencji czego stwierdzić należy, że postępowanie to zakończyło się wydaniem 20 lutego 2026 r. decyzji zgodnej z żądaniem strony. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 60 p.p.s.a. umorzył postępowanie sądowoadministracyjne, o czym orzekł w pkt 1 sentencji postanowienia. O kosztach sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a., pkt 2 sentencji postanowienia. a.kr