III SAB/Łd 44/26

Dnia 16 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Dębowska, Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 czerwca 2026 roku sprawy ze skargi A. L. i W. L. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu polegającą na pozostawieniu zażalenia bez rozpoznania oddala skargę.

III SAB/Łd 44/26 Uzasadnienie Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga A. L. i W. L. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu polegającą na pozostawieniu zażalenia bez rozpoznania. Z akt sprawy wynika, że 10 listopada 2025 roku skarżący złożyli zażalenie na postanowienie Starosty Łaskiego z 23 października 20025 r. (znak: KD.5410.5.279.2025) o odmowie przywrócenia terminu do zarejestrowania pojazdu. Zażalenie nie zawierało podpisu. Pismem z 5 grudnia 2025 r. organ zażaleniowy wezwał skarżących do podpisania zażalenia w oparciu o art. 63 § 3 k.p.a. - w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia zażalenia bez rozpoznania zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. Pismem nadanym 11 grudnia 2025 r. skarżący przesłali do Kolegium zażalenie, przy którym dołączyli podpisane osobiście pełnomocnictwo dla A, A,. Ponownie przesłane zażalenie nie zawierało żadnego podpisu. Następnie organ zażaleniowy po raz drugi stwierdził brak formalny zażalenia (brak podpisu) i tym razem pismem z 30 grudnia 2025 r. wezwał A. A., jako pełnomocnika skarżących, do podpisania zażalenia w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia zażalenia bez rozpoznania. Wezwanie odebrano 9 stycznia 2026 r. Pismem nadanym 12 stycznia 2026 r. skarżący nadesłali wyłącznie dokument pełnomocnictwa, jednak nie złożyli podpisów pod zażaleniem ani nie nadesłali podpisanego egzemplarza zażalenia. W tej sytuacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu pismem z 30 stycznia 2026 r. poinformowało pełnomocnika skarżących o pozostawieniu zażalenia bez rozpoznania - wobec nieusunięcia braków formalnych pisma określonych w wezwania z 30 grudnia 2025 r. Pismem z 17 lutego 2026 r. skarżący wezwali organ zażaleniowy do rozpoznania złożonego zażalenia. Skarżący wskazali, że braki formalne zostały usunięte w terminie i obowiązkiem organu jest merytoryczne rozpoznania wniesione zażalenia. W dalszej kolejności A. L. i W. L. wystąpili do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu polegającą na pozostawieniu zażalenia bez rozpoznania. Skarżący wskazali, że w odpowiedzi na wezwanie z 30 grudnia 2025 r. braki zażalenia zostały usunięte w ustawowym terminie - pismo zostało nadane w placówce Poczty Polskiej jako przesyłka polecona przed upływem wyznaczonego terminu, co potwierdza załączone potwierdzenie nadania. Mimo to Kolegium poinformowało o pozostawieniu zażalenia bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., przyjmując, że braki formalne nie zostały usunięte. Zdaniem strony stanowisko to jest nieprawidłowe i narusza przepisy prawa, gdyż organ nie uwzględnił skutku procesowego nadania pisma w placówce operatora wyznaczonego oraz nie przeprowadził należytej analizy materiału dowodowego. W konsekwencji doszło do bezpodstawnego pozbawienia strony prawa do merytorycznego rozpoznania środka zaskarżenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi A. L. i W. L. na czynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu, tj. pismo z 30 stycznia 2026 r., znak: SKO.4180.148,149.25 o pozostawieniu bez rozpoznania zażalenia na postanowienie Starosty Łaskiego z 23 października 2025 r., znak: KD.5410.5.279.2025 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do zarejestrowania pojazdu. Organ podniósł, że pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. nie następuje ani w drodze decyzji, ani postanowienia. Jest bowiem czynnością materialno-techniczną, o której podjęciu należy powiadomić pismem wnoszącego podanie. Pozostawienie podania bez rozpoznania jest czynnością procesową organu administracji polegającą na stwierdzeniu, że podanie zawiera wadę, która nie została usunięta. Zdaniem organu przedmiot wniesionej w niniejszej sprawie skargi, tj. zawiadomienie o pozostawieniu zażalenia bez rozpoznania, nie mieści się w żadnej z kategorii aktów lub czynności podlegających jurysdykcji sądów administracyjnych wyznaczonej przepisami art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143) [dalej: ustawa p.p.s.a.], co winno, w ocenie organu, skutkować jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. W replice z 7 maja 2026 r. skarżący podtrzymali dotychczas zajęte stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.], w myśl którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem skargi jest bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu polegająca, zdaniem strony, na pozostawieniu bez rozpoznania zażalenia skarżących na postanowienie Starosty Łaskiego z 23 października 2025 r. złożonego w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do zarejestrowania pojazdu. Sąd na wstępie uznał za zasadne odnieść się do wniosku Kolegium o odrzucenie skargi, złożonego w odpowiedzi na skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu argumentowało, że wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Wniosek ten uzasadniło tym, że pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. nie następuje ani w drodze decyzji, ani postanowienia. Jest to bowiem, zdaniem Kolegium, czynność materialno-techniczna, o której podjęciu należy powiadomić pismem wnoszącego podanie. Pozostawienie podania bez rozpoznania jest więc czynnością procesową organu administracji polegającą na stwierdzeniu, że podanie zawiera wadę, która nie została usunięta. W efekcie, zdaniem Kolegium, przedmiot wniesionej w niniejszej sprawie skargi, tj. zawiadomienie o pozostawieniu zażalenia bez rozpoznania, nie mieści się w żadnej z kategorii aktów lub czynności podlegających jurysdykcji sądów administracyjnych wyznaczonej przepisami art. 3 ustawy p.p.s.a., co winno, w ocenie organu odwoławczego, skutkować jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. Sąd nie podzielił poglądu co do niedopuszczalności skargi w analizowanej sprawie. Dostrzeżenia bowiem wymaga, że na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a., o czym przypomniał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 3 września 2013 r., I OPS 2/13. Sąd ten podkreślił także, że "datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej (art. 61 § 3 k.p.a.) lub dzień wprowadzenia żądania do systemu teleinformatycznego organu administracji publicznej (art. 61 § 3a k.p.a.), nawet jeżeli to podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa. W takim przypadku organ prowadzący postępowanie zobowiązany jest podjąć działania wskazane w art. 64 § 2 k.p.a., mające na celu usunięcie tych braków, a w konsekwencji rozpoznanie i załatwienie sprawy. Dlatego też pozostawienie podania bez rozpoznania jest formą zakończenia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy strona nie usunęła braków podania w terminie, mimo prawidłowego wezwania i pouczenia. W konsekwencji Sąd uznał, że przedmiotowa skarga była dopuszczalna i przystąpił do jej merytorycznego rozpoznania. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący kwestionują zasadność pozostawienia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu - pismem z 30 stycznia 2026 r. - bez rozpoznania ich zażalenia na postanowienie Starosty Łaskiego z 23 października 2025 r. złożonego w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do zarejestrowania pojazdu. Sąd rozpatrujący przedmiotową sprawę podzielił stanowisko organu drugiej instancji znajdujące pełne odzwierciedlenie w aktach administracyjnych sprawy, uznając skargę złożoną w tej sprawie za bezzasadną. Organ odwoławczy nie pozostaje bowiem - w ocenie Sądu - w bezczynności w załatwieniu wskazanego powyżej zażalenia. Wyjaśnić zatem należy, iż w stanie faktycznym sprawy, w związku z wydaniem przez Starostę Łaskiego postanowienia z 23 października 2025 r. odmawiającego przywrócenia terminu do zarejestrowania pojazdu, do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu - za pośrednictwem Starosty Łaskiego - w dniu 14 listopada 2025 r. wpłynęło pismo zatytułowane "Zażalenie na postanowienie Starosty Łaskiego z dnia 23.10.2025 r.". Pismo to wpłynęło z Kancelarii [...], przy czym brak było załączonego do niego stosownego pełnomocnictwa i stanowiło ono jedynie kserokopię oryginalnego pisma. Jako skarżący wskazani zostali A. i W. L.. W związku z powyższym Kolegium, pismem z 5 grudnia 2025 r., wezwało skarżących w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do usunięcia w terminie 7 dni od doręczenia wezwania braku formalnego zażalenia, poprzez jego własnoręczne podpisanie, pod rygorem pozostawienia zażalenia bez rozpoznania. W odpowiedzi na powyższe w zakreślonym terminie wpłynęło zażalenie, stanowiące oryginalne pismo. Przy czym nie zawierało ono podpisów skarżących, a jedynie nieczytelne parafki na każdej stronie zażalenia. Do pisma załączone zostało pełnomocnictwo dla A. A. z Kancelarii [...], podpisane czytelnie przez skarżących. W tej sytuacji Kolegium, pismem z 30 grudnia 2025 r., wezwało pełnomocnika skarżących w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do usunięcia w terminie 7 dni od doręczenia wezwania braku formalnego zażalenia, poprzez jego własnoręczne podpisanie, pod rygorem pozostawienia zażalenia bez rozpoznania. W treści wezwania znalazło się pouczenie, że podanie (zażalenie) wniesione pisemnie powinno być podpisane przez wnoszącego podanie, co oznacza, że musi ono zawierać oryginalny, autentyczny podpis wnoszącego. W odpowiedzi na powyższe wezwanie do Kolegium wpłynęło w dniu 13 stycznia 2026 r. (data nadania - 12 stycznia 2026 r.), tj. w zakreślonym terminie, wyłącznie dokument pełnomocnictwa, bez podpisanego zażalenia. Pełnomocnik nie dokonał także czynności osobistego podpisania zażalenia zalegającego w aktach w siedzibie organu. Tym samym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, wobec nieuzupełnienia braków formalnych zażalenia, zgodnie z pouczeniem zwartym w wezwaniu pozostawiło zażalenie bez rozpoznania na mocy art. 64 § 2 k.p.a. Powyższe ustalenia nie budzą w ocenie Sądu wątpliwości. Przypomnieć należy w tym miejscu, że rozpoznanie odwołania pomimo braku podpisu stanowi naruszenie przepisów postępowania. Uruchomienie bowiem kompetencji ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy bez odwołania jest działaniem dotkniętym wadą, z reguły uznawaną za wadę kwalifikowaną w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. np. wyrok NSA z 26 października 2011 r., I OSK 1866/10). Organ, do którego wpłynęło odwołanie, w tzw. postępowaniu wstępnym, zobowiązany jest bowiem przede wszystkim do zbadania, czy odwołanie spełnia wszystkie formalne wymagania określone przez przepisy prawa. Z art. 128 k.p.a. wynika, że odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Zauważyć należy jednak, iż wobec faktu, że odwołanie jest podaniem w rozumieniu art. 63 § 1 k.p.a., powinno ono zawierać pewne niezbędne elementy. Wymagania formalne podania (odwołania, zażalenia, żądania, wyjaśnienia) określa art. 63 § 2 i 3 k.p.a. Stosownie do § 2 tej regulacji, podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Z kolei z art. 63 § 3 k.p.a. wynika, że podanie wniesione pisemnie powinno być podpisane przez wnoszącego. Gdy podanie wnosi osoba, która nie może lub nie umie złożyć podpisu, podanie podpisuje za nią inna osoba przez nią upoważniona, czyniąc o tym wzmiankę obok podpisu. Z powyższego przepisu wynika więc, że podpis jest niezbędnym elementem każdego podania wnoszonego do organu administracji publicznej. Jeżeli natomiast wniesione przez stronę odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji nie zawiera wszystkich koniecznych elementów, w tym podpisu, wówczas organ odwoławczy zobowiązany jest wezwać wnoszącego odwołanie do usunięcia jego braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że ich nieusunięcie spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.). Tak też postąpił organ odwoławczy w rozpoznawanej sprawie. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że zażalenie nie zostało prawidłowo podpisane. Pierwsze wniesione pismo (zażalenie) było jedynie kserokopią. Drugie natomiast pismo (zażalenie) złożone w związku z pierwotnym wezwaniem do usunięcia braków formalnych (brak podpisu) zawierało jedynie nieczytelne parafki zamiast oryginalnych, autentycznych podpisów. Z powyższych względów, strona skarżąca była dwukrotnie wzywana, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. do uzupełnienia braków formalnych zażalenia. W terminach wyznaczanych przez organ odwoławczy, były podejmowane czynności zmierzające do usunięcia tych braków formalnych, lecz nie można uznać, że strona skarżąca wywiązała się z nałożonego na nią obowiązku. W odpowiedzi na pierwsze wezwanie - jak wskazano wyżej - nadesłano jedynie oryginalną treść zażalenia, ale niezawierającą oryginalnych podpisów skarżących. Na ponowne wezwanie w tym zakresie, odpowiedzi w imieniu strony skarżącej udzieliła ustanowiona przez nich pełnomocnik. Choć dokonał tej czynności w wyznaczonym przez organ odwoławczy terminie, to nie przekazała treści zażalenia zawierającego podpisy, a jedynie podpisane przez skarżących umocowanie do ich reprezentowania w sprawie. Wyjaśnić w tym zakresie należy, iż Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu, iż nie sposób uznać za wypełnienie żądania uzupełnienia braków formalnych zażalenia faktu przedłożenia pisma (zażalenia) zawierającego nieczytelne parafki na każdej ze stron spornego zażalenia. Nie sposób bowiem ustalić w tym zakresie w sposób bezpośredni, z uwagi na nieczytelność podpisów (parafek) i niemożność odczytania przynajmniej nazwiska podpisującego kto faktycznie sygnował zażalenie. Przypomnieć bowiem należy, iż podpis na dokumencie jest formą złożenia oświadczenia woli lub wiedzy i służy identyfikacji osoby, która to oświadczenie złożyła. Podpis musi zawierać w charakterze pisma ściśle osobiste cechy podpisującego, co pozwala na identyfikację tej osoby, a w efekcie stwierdzenie, czy podpis jest autentyczny (por. F. Rosengarten, Podpis i jego znaczenie w prawie cywilnym, Palestra 1973 r., nr 1, str. 11-12). Jego istnienie na zażaleniu, jako piśmie procesowym, jest zatem niezbędnym elementem formalnym tego pisma. Parafka złożona pod zażaleniem nie spełnia zatem podstawowej funkcji podpisu, pozwalającej na identyfikację nazwiska. Stwierdzony brak podpisu odwołania nie został uzupełniony w zakreślonym przez organ odwoławczy terminie. Reasumując brak podpisu osoby wnoszącej odwołanie, jeśli nie zostanie usunięty poprzez wezwanie do usunięcia braków, uniemożliwia wywołanie skutków prawnych wniesionego podania, tj. w przypadku odwołania powoduje niemożność rozpoznania go przez organ administracji. Odwołanie bez oryginalnego podpisu strony, a więc niespełniające określonych w art. 63 § 3 k.p.a. wymogów, nie jest bowiem odwołaniem w rozumieniu art. 127 § 1 i art. 128 k.p.a., a jego ewentualne rozpoznanie dotknięte byłoby wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. wyrok WSA w Krakowie z 16 stycznia 2019 r., III SA/Kr 1252/18, wyrok WSA w Łodzi z 5 grudnia 2018 r., III SA/Łd 736/18, wyrok NSA z 15 czerwca 2021 r., III OSK 3369/21, podobnie w piśmiennictwie - zob.m.in. B. Adamiak, Komentarz do art. 128, pkt 4 (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2017; K. Glibowski, Komentarz do art. 128, pkt III.5 (w:) R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2017). Z tych wszystkich względów, mając na uwadze wskazane powyżej argumenty, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił. P.K.