III SAB/Lu 7/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. P. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie wydania zaświadczenia przez Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w L. w przedmiocie wydania zaświadczenia postanawia: odrzucić skargę.

K. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie wydania zaświadczenia przez Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w L. w przedmiocie wydania zaświadczenia. Zarządzeniem z 28 lutego 2025 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, m.in. przez złożenie dowodu wniesienia ponaglenia do organu. W zakreślonym terminie skarżący złożył kopię ponaglenia. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), dalej "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z treści art. 53 § 2b p.p.s.a. wynika zatem, że uprzednie ponaglenie stanowi niezbędny warunek dopuszczalności złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Tymczasem w niniejszej sprawie z pisma przewodniego z dnia 14 marca 2025 r. jak i z dołączonego do niego ponaglenia wynika, że skarżący nie skorzystał z ww. trybu, bowiem przed wniesieniem skargi nie złożył wymaganego ponaglenia. Skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania została wniesiona w dniu 20 stycznia 2025 r. (data stempla pocztowego), zaś ponaglenie wniesiono nie wcześniej niż w dniu 28 stycznia 2025 r., (zgodnie z oświadczeniem skarżącego, k. 20 i 21) a zatem już po wniesieniu skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania. Należało więc uznać, że wymóg wniesienia skargi po złożeniu ponaglenia nie został spełniony. Jeżeli natomiast procedura z art. 53 § 2b p.p.s.a. nie została dochowana, skarga jest niedopuszczalna i nie może zostać ona poddana merytorycznej ocenie. W konsekwencji skarga podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.