IV SA/Po 493/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu w dniu 29 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg H. W. i S. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 9 kwietnia 2024 r. Nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia odrzucić skargę S. W..

H. W. i S. W. wnieśli skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 9 kwietnia 2024 r., nr [...]. Zarządzeniem z dnia 17 lipca 2024 r. (k. 39 akt sąd.) S. W. został wezwany do podania czy jego skarga z 10 maja 2024 r. podpisana przez S. W. została złożona w jego imieniu czy w imieniu H. W.. Pismem, które wpłynęło do Sądu w dniu 2 sierpnia 2024 r. S. W. podał, że skarga została złożona w jego imieniu. Jednocześnie dołączył do tego pisma pełnomocnictwo od H. W. (k. 58-59 akt sąd.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skargę S. W. należało odrzucić. Stosownie do art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. – dalej "P.p.s.a.") uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Z powyższego wynika, że legitymacja do złożenia skargi została oparta na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić – co do zasady – jedynie podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Kryterium "interesu prawnego" ma charakter materialnoprawny. Innymi słowy, interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku. Akt, czynność lub bezczynność czy przewlekłość postępowania organu administracji musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego. Osoba nie mająca interesu prawnego nie może poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego, a skarga wniesiona przez taki podmiot podlega odrzuceniu, jeśli ów brak interesu jest oczywisty (por. np. postanowienie NSA z 13.11.2012 r., I OSK 2633/12; por. też wyroki NSA: z 20.05.2016 r., I OSK 94/15; z 30.12.2016 r., I OSK 1579/16; a także wyrok WSA z 23.03.2017 r., III SA/Łd 1078/16 – dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie "CBOSA"). Na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W przedmiotowej sprawie, skargę do tut. Sądu na decyzję SKO w P. z dnia 9 kwietnia 2024 r. wniosła H. W. oraz S. W., który wyjaśnił że swoją skargę wniósł w imieniu własnym i w imieniu H. W.. Załączył pełnomocnictwo do działania w imieniu żony. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji zostały skierowane przez organy administracji publicznej tylko do H. W., jako jedynej właścicielki nieruchomości będącej przedmiotem niniejszego postępowania. W tym stanie rzeczy, stroną postępowania w przedmiocie naliczenia opłaty adiacenckiej, której dotyczy zaskarżona decyzja jest zatem H. W.. S. W. w postępowaniu przed organami administracji działał jedynie jako pełnomocnik H. W.. Tym samym S. W. nie posiada interesu prawnego do zaskarżenia decyzji będącej przedmiotem niniejszego postępowania. Uprawnienie do złożenia skargi uzależnione jest od wykazania interesu prawnego pojmowanego jako istnienie związku między strefą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Stąd podmiot niemający interesu prawnego nie może poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego. W rezultacie skarga wniesiona przez podmiot, który a limine nie może mieć legitymacji skargowej podlega odrzuceniu (por. B. Adamiak, J. Borkowski, "Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne", Warszawa 2019, s. 561). Skoro, zatem S. W. w niniejszej sprawie w sposób oczywisty nie posiadał legitymacji skargowej w rozumieniu art. 50 § 1 P.p.s.a., to z tego powodu należało uznać wniesioną przezeń skargę za niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. skargę S. W. odrzucił. Stosownie do art. 58 § 3 P.p.s.a. Sąd odrzucił skargę postanowieniem na posiedzeniu niejawnym.