IV SA/Wa 1493/14

Warszawa, dnia 4 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Wanda Zielińska po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. R. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] o umorzeniu postępowania. Skargę na decyzję z dnia [...] maja 2014 r. złożył S. R. W skardze zawarł także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w której umorzono postępowanie o nadanie statusu uchodźcy. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w odpowiedzi na skargę odniósł się do wniosku S. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że nie ma podstaw do jego uwzględnienia podnosząc, że skarżący żąda wstrzymania wykonania decyzji wydanej w sprawie, w której już zapadł wyrok. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek zasługuję na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej "p.p.s.a." tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Powyższy przepis wskazuje na dwie przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia, a mianowicie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog tych przesłanek jest zamknięty i na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, Sąd nie bada zasadności samej skargi. Podkreślenia wymaga, że strona, która żąda nadania statusu uchodźcy jest zobowiązana do uzasadnienia w przekonujący sposób, że wystąpiła co najmniej jedna z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oczywiście, na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd powinien wziąć pod rozwagę wszelkie okoliczności. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie stanowi wymogu formalnego, lecz jest materialnoprawną argumentacją wniosku. Dlatego treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, natomiast jest oceniana z punktu widzenia zasadności wniosku. W ocenie Sądu podniesione we wniosku okoliczności uprawdopodabniają, że wykonanie decyzji w zakresie wydalenia cudzoziemca wraz z rodziną z terytorium Rzeczypospolitej spowodują trudne do odwrócenia skutki. Sąd uznał, że wykonanie decyzji pozbawi skarżącego skutecznego dochodzenia praw w sytuacji gdyby Sąd uwzględnił wniesioną skargę, jako wystarczającą przesłankę do udzielenia jemu tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślić także należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany już jest pogląd, że udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie decyzji, która skutkuje wydaleniem (nakazaniem opuszczenia terytorium RP) cudzoziemca, stanowi o zachowaniu standardów rzetelnej procedury i urzeczywistnieniu prawa strony do sądu, które polega nie tylko na samym prawie do rozpoznania sprawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjny z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II OZ 16/12). Stwierdzić zatem należy, iż skarżący wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie może powodować skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wobec tego na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a należało orzec jak w sentencji.