IV SA/Wa 1502/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2014 r. sprawy ze skargi Gminy Miejskiej [...] na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części w jakiej utrzymuje w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] marca 2014 r. znak [...] orzekającą o stwierdzeniu nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w zakresie dotyczącym działki nr [...]; 2. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] marca 2014 r. znak [...] w zakresie dotyczącym umorzenia postępowania nieważnościowego w pozostałej części; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

Decyzją z dnia [...] maja 2014 r. [...] Główny Geodeta Kraju utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] marca 2014 r., znak: [...], orzekającą - po rozpatrzeniu wniosku Pana M. J. oraz [...] Sp. z o.o. - o stwierdzeniu nieważności decyzji Starosty L. z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...], orzekającej o zatwierdzeniu zmiany gleboznawczej klasyfikacji gruntów położonych w obrębie [...] miasta L. w granicach następujących działek: [...], w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...], a w pozostałej części umarzającą postępowanie. Organ po przeprowadzeniu postępowania stwierdził, że przedmiotowa decyzja Starosty L. z dnia [...] listopada 2006 r., w części dotyczącej praw i obowiązków wnioskodawców, czyli w zakresie odnoszącym się do działki stanowiącej ich współwłasność, w sposób rażący narusza art. 61 § 1 k.p.a. i w tej części jej funkcjonowanie w obrocie prawnym jest niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Z analizy materiału dowodowego zdaniem organu wynika, iż w niniejszym przypadku postępowanie przeprowadzone w zakresie gleboznawczej klasyfikacji gruntów zakończone wydaniem przez Starostę L. decyzji z dnia [...] listopada 2006r., zostało zainicjowane wnioskiem Burmistrza Miasta L. reprezentującego interes Gminy Miejskiej L., posiadającego przymiot strony w stosunku do nieruchomości stanowiących jej własność. Zatem, mając to na względzie organ uznał, że Starosta L. wydając ww. decyzję z dnia [...] listopada 2006 r., której rozstrzygnięciem zostały objęte między innymi nieruchomości prywatne (w tym działka ewidencyjna należąca do Pana M. J. oraz [...] Sp. z o.o.), nie stanowiące własności Gminy L. i w stosunku do których Burmistrz Miasta L. nie miał legitymacji do występowania ze skutecznym żądaniem zatwierdzenia gleboznawczej klasyfikacji występujących na nich gruntów, w istocie w sposób niedopuszczalny rozszerzył zakres przedmiotowy sprawy, jaki mógł być załatwiony z wniosku Burmistrza Miasta L. i w tym zakresie niejako zadziałał "z urzędu", co przesądza o rażącym naruszeniu ww. art. 61 §1 k.p.a. Niedopuszczalnym bowiem jest w ramach jednego postępowania jednoczesne działanie organu według zasady oficjalności (z urzędu) i skargowości (na wniosek). Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Gmina Miejska L. reprezentowana przez Burmistrza, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i nieuwzględnienia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty L. z dnia [...].11.2006r. Nr [...]. Zdaniem skarżącej [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wydając przedmiotową decyzję, pomijając Gminę Miejską L. jako stronę w postępowaniu czym naruszył art 28 k.p.a. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, że postępowanie dotyczące gleboznawczej klasyfikacji gruntów, które zakończyło się wydaniem przez Starostę L. decyzji z dnia [...].11.2006r., zostało wszczęte na wniosek Burmistrza Miasta L. reprezentującego Gminę Miejską L. Podmiot ten posiadał przymiot strony w stosunku do w/w nieruchomości. Do obowiązków Gminy należy kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej, której narzędziem jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art.3 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego należy do zadań własnych gminy. Główny Geodeta Kraju wydając decyzję nie odniósł się do w/w przepisu. Zgodnie z art. 107 § 1 pkt. 1 k.p.a. decyzja powinna zawierać przede wszystkim precyzyjne rozstrzygnięcie wymagane nie tylko przepisami k.p.a. ale również przepisami szczególnymi w tym przypadku ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uzasadnienie decyzji winno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Warunkom tych nie spełnia zaskarżona decyzja, która nie odniosła się do art. art. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przedmiotowa decyzja stoi w sprzeczności z art. art. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym kształtowanie polityki przestrzennej w zakresie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu, należy do uprawnień władczych gminy. Nie jest to wbrew twierdzeniom Głównego Geodety Kraju interes faktyczny gminy lecz obowiązek i prawo, którego gmina została pozbawiona. Główny Geodeta Kraju nie odniósł do przedłożonych przez Burmistrza dowodów tj. wniosku [...] Urzędu Wojewódzkiego w G. Wydziału Środowiska i Rolnictwa (pismo znak [...] z dnia [...].01.05 ) nakładającego obowiązek ujawnienia danych w ewidencji gruntów i budynków na zasadach ogólnych i przeprowadzenia gleboznawczej w klasyfikacji gruntów oraz pisma Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi Departament Gospodarki Ziemią znak [...] z dnia [...].06.2001 r. Przedmiotowe grunty w przeszłości wojskowe ze względu na ich znaczenie dla obronności I bezpieczeństwa państwa doznawały ograniczeń w tym, nie wszystkie dane o tych terenach były w ewidencji wykazywane. Gdy na podstawie decyzji właściwego ministra teren utracił charakter terenu zamkniętego powinien zostać ujawniony w operacie ewidencji gruntów na zasadach ogólnych i poddany klasyfikacji. Zgodnie z Art. 7. 1. ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych- przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym. Wyrażenie zgody następuje na wniosek burmistrza. Zgodnie z art. 10 ust.1 pkt 2) wniosek powinien zawierać wykaz powierzchni gruntów o których mowa w pkt 1, z uwzględnieniem klas bonitacyjnych gruntów rolnych i siedliskowych gruntów leśnych. Zgodnie z art. 10 ust.2 do wniosku powinna być dołączona mapa gminy lub miasta, z oznaczeniem klas bonitacyjnych gruntów rolnych typów siedliskowych gruntów leśnych. Na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 18 ust.2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca I ę roku o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze. zm.) Gmina przystąpiła do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. dla terenu zlokalizowanego na zakończeniu [...] (uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w L. z dnia [...].04.2 która podjęta została na wniosek właścicieli nieruchomości). Wystąpienie wynikało z zasadnego wniosku [...] Urzędu Wojewódzkiego w G. Wydziału Środowiska i Rolnictwa (pismo znak [...] z dnia [...].01.05 ) o konieczności ujawnienia danych w ewidencji gruntów i budynków na zasadach ogólnych i przeprowadzenia gleboznawczej klasyfikacji gruntów, dopiero po zmianach w operacie ewidencji gruntów, grunty te mogły być przedmiotem zmiany ich przeznaczenia w miejscowym planie. Obszar objęty planem, jako teren wojskowy został w ewidencji gruntów zakwalifikowany jako "tereny różne". Likwidacja jednostki wojskowej, sprawiła, że teren stracił charakter zamknięty, w związku z czym powinien być poddany klasyfikacji gleboznawczej. Burmistrz Miasta L. wystąpił w dniu 25.04.2005r. do Starostwa Powiatowego w L., z wnioskiem o przeprowadzenie w/w klasyfikacji gruntów. Decyzja w przedmiotowej sprawie uprawomocniła się w końcu 2006r. W związku z czym Burmistrz Miasta L. przystąpił do następnego etapu procedury sporządzenia planu. Mając powyższe okoliczności na względzie uznać należy, iż organ w sposób nieuprawniony odmówił statusu strony Gminie Miejskiej L. Nie kwestionując faktu, iż nie jest ona właścicielem wszystkich działek objętych wnioskiem to jednak rozstrzygnięcie w przedmiocie złożonego wniosku dot. jej obowiązków wynikających z przytoczonych wyżej przepisów. Błędne jest tym samym przyjęcie, iż status strony w przedmiotowej sprawie posiada jedynie właściciel działki. Przepis art. 28 k.p.a w sposób w nim określony rozszerza bowiem krąg osób posiadających status strony na inne podmioty. W tym miejscu wskazać należy także, iż Stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji - wyrok NSA w Warszawie z dnia 12 stycznia 1994r., II SA 2 164/92. Przedstawiona przez Głównego Geodetę Kraju interpretacja prawa pozbawia Gminę kompetencji i uprawnień do stanowienia prawa miejscowego (uchwalanie planów zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego obszaru miasta) wynikających z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Gmina Miejska L. mogłaby opracować miejscowy plan dla w/w obszaru jedynie gdyby wszyscy właściciele działek (ponad dwudziestu właścicieli z całej Polski) podjęli działania i przeklasyfikowali grunty z Tr na inne, działaniu zgodnie z przedstawionymi przez Głównego Geodetę Kraju dowodami, które nie narusza niczyjego interesu prawnego ponieważ potwierdza jedynie "istniejący stan faktyczny- stwierdzony przez Starostwo Powiatowe w L., który jest niezmienny niezależnie kto wnioskuje czy sporządza klasyfikację gruntów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270 ze zm. zwanej w dalszej części p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zatem sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność aktu administracyjnego w szerokim zakresie, niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze, jak i ponad te zarzuty - w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania mającego wpływ na wynik sprawy. Kontrolą Sądu w niniejszej sprawie objęta została decyzja z dnia [...] maja 2014 r. [...] Głównego Geodety Kraju utrzymująca w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] marca 2014 r., znak: [...], orzekającą o stwierdzeniu nieważności decyzji Starosty L. z dnia [...] listopada 2006 r., zatwierdzającej zmiany gleboznawczej klasyfikacji gruntów położonych w obrębie [...] miasta L. w granicach następujących działek: [...], w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...], a w pozostałej części umarzająca postępowanie. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte z wniosków Pana M. J. oraz [...] Sp. z o.o., w których domagali się oni stwierdzenia nieważności decyzji Starosty L. z dnia [...] listopada 2006 r., orzekającej o zatwierdzeniu "zmiany gleboznawczej klasyfikacji gruntów położonych w obrębie [...] miasta L. w granicach następujących działek: [...], ale jedynie w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...]. Obowiązkiem organu I instancji było więc wszczęcie i prowadzenie postępowania nieważnościowego jedynie w zakresie żądanym przez wnioskodawców tj. w odniesieniu do działki [...]. Tymczasem postępowanie zostało przez organ wszczęte i prowadzone w odniesieniu do całej decyzji tj. wszystkich wymienionych w niej nieruchomości, których wnioskodawcy nie są właścicielami, a zatem nie mają żadnego interesu w kwestionowaniu ustaleń ich dotyczących. Ponadto podkreślić należy, iż z akt sprawy wynika, że do części z wymienionych w sentencji tej decyzji działek zostało już przeprowadzone postępowanie nieważnościowe, które zakończyło się wydaniem ostatecznych decyzji (res iudicata). Powyższe w ocenie Sądu stanowiło podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji obu instancji w zakresie w jakim rozstrzygały o cyt. "umorzeniu postępowania nieważnościowego w pozostałej części", jako wydanych z rażącym naruszeniem art. 61 § 1 w zw. z art. 157 § 2 k.p.a., co stanowi przesłankę nieważności określoną w art. 156§ 1 pkt 2 k.p.a. Jak podkreślano wielokrotnie w orzecznictwie, w przypadku wszczęcia postępowania na wniosek strony, tylko i wyłącznie ta strona określa przedmiot swego żądania, przy czym w razie wątpliwości, żądania jego uszczegółowienie należy do strony, nie zaś do sfery ocennej organu administracji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 5 lipca 1999 r. sygn. akt IV SA 1632/96, LEX nr 47890 i z dnia 11 czerwca 1990 r. sygn. akt I SA 367/90, ONSA 1990, nr 2-3, poz. 47 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2013 r. sygn. akt II OW 104/13). Po drugie dokonując oceny zgodności zaskarżonej decyzji w pozostałej części z przepisami prawa Sąd uznał, iż wydana ona została z naruszeniem art. 7, 77§1 i 107 § 3 k.p.a, polegającym na braku rzetelnego i dokładnego zbadania sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzją utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji orzekającą o stwierdzeniu nieważności decyzji Starosty L. z dnia [...] listopada 2006r. w zakresie dotyczącym działki [...] wobec stwierdzenia, że przedmiotowa decyzja Starosty L. z dnia [...] listopada 2006 r., w części dotyczącej praw i obowiązków wnioskodawców, czyli w zakresie odnoszącym się do działki stanowiącej ich współwłasność, w sposób rażący narusza art. 61 § 1 k.p.a. i w tej części jej funkcjonowanie w obrocie prawnym jest niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. W ocenie organu z analizy materiału dowodowego wynika, iż w niniejszej sprawie postępowanie przeprowadzone w zakresie gleboznawczej klasyfikacji gruntów zakończone wydaniem przez Starostę L. decyzji z dnia [...] listopada 2006r., zostało zainicjowane wnioskiem Burmistrza Miasta L. reprezentującego interes Gminy Miejskiej L., posiadającego przymiot strony w stosunku do nieruchomości stanowiących jej własność. Zatem, mając to na względzie organ uznał, że Starosta L. wydając ww. decyzję z dnia [...] listopada 2006 r., której rozstrzygnięciem zostały objęte między innymi nieruchomości prywatne (w tym działka ewidencyjna należąca do Pana M. J. oraz [...] Sp. z o.o.), nie stanowiące własności Gminy L. i w stosunku do których Burmistrz Miasta L. nie miał legitymacji do występowania ze skutecznym żądaniem zatwierdzenia gleboznawczej klasyfikacji występujących na nich gruntów, w istocie w sposób niedopuszczalny rozszerzył zakres przedmiotowy sprawy, jaki mógł być załatwiony z wniosku Burmistrza Miasta L. i w tym zakresie niejako zadziałał "z urzędu", co przesądza o rażącym naruszeniu ww. art. 61 §1 k.p.a. Niedopuszczalnym w ocenie organu jest zaś w ramach jednego postępowania jednoczesne działanie organu według zasady oficjalności (z urzędu) i skargowości (na wniosek). W ocenie jednak Sądu rozpoznając przedmiotową sprawę organ całkowicie pominą i nie odniósł się do treści przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956 r. w sprawie klasyfikacji gruntów w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji tj. [...] listopada 2006r. Przepisy te określały zaś zasady i tryb przeprowadzania klasyfikacji gruntów Wskazując, w §1 jakie grunty obejmuje klasyfikacja (tj. § 1 .1. Gleboznawczą klasyfikacją obejmuje się grunty rolne oraz grunty pod lasami, a także pod wodozbiorami (wodami zamkniętymi) o powierzchni do 10 ha. 2. Klasyfikację przeprowadza się w sposób jednolity dla całego kraju na zasadach określonych w rozporządzeniu i na podstawie tabeli klas gruntów, stanowiącej załącznik do niniejszego rozporządzenia. 3. Przepisy rozporządzenia stosuje się do wszystkich gruntów wymienionych w ust. 1 niezależnie od tego, w czyim władaniu te grunty znajdują się. 4. Przepisów rozporządzenia nie stosuje się do: 1) gruntów leśnych w rozumieniu art. 5 ustawy z dnia 20 grudnia 1949 r. o państwowym gospodarstwie leśnym (Dz. U. z 1949 r. Nr 63, poz. 494 i z 1950 r. Nr 49, poz. 448), znajdujących się pod zarządem Ministra Leśnictwa, 2) gruntów pod wodozbiorami - znajdujących się pod zarządem poszczególnych ministrów bądź też pod zarządem instytutów naukowych, a przeznaczonych na cele naukowo-badawcze, 3) gruntów o specjalnym przeznaczeniu, które określi Minister Rolnictwa w porozumieniu z właściwymi ministrami. Dodatkowo w § 2 wskazywano kiedy gleboznawcza klasyfikacja jest przeprowadzana tj. cyt. klasyfikację gruntów przeprowadza się w ramach rocznych planów tej klasyfikacji, a także: 1) przy wykonywaniu prac geodezyjno-urządzeniowych w związku z przekształceniem powierzchniowej struktury nieruchomości (scalenie, wymiana gruntów itp.), 2) w przypadku melioracji gruntów i łąk - po upływie 2 lat po dokonaniu melioracji, 3) na podstawie uchwał prezydiów wojewódzkich rad narodowych podjętych w przypadkach stwierdzenia istotnych błędów w dotychczas obowiązującej klasyfikacji gruntów na terenie wsi lub gromady. Rozporządzenie wskazywało także tryb jej przeprowadzenia, wskazując w § 3 iż gleboznawczą klasyfikację gruntów przeprowadza (obecnie)starosta na zasadach wskazanym w tym przepisie. Analiza powyższych przepisów, wbrew stanowisku zaprezentowanemu przez organ wskazuje wprost kto, kiedy i w odniesieniu do jakich gruntów przeprowadza klasyfikację. Obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę w trybie nadzwyczajnym było zatem zbadanie i wykazanie w sposób nie budzący żądnych wątpliwości (jest to bowiem warunek niezbędny do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej) dlaczego i na jakiej podstawie w świetle cyt. powyżej przepisów uznał, że postępowanie w sprawie klasyfikacji może być zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a wszczęte na wniosek lub z urzędu, oraz nie wyjaśnił w oparciu o materiał dowodowy stanowiący podstawę wydania kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji czy istniały w ogóle podstawy (§ 1, § 2 rozporządzenia ) do wydania tej decyzji np. z przyczyn wskazanych przez stronę skarżącą. Wobec nieprzeprowadzenia w sprawie rzetelnego postępowania Sąd uznał, iż zaskarżoną decyzją naruszono wskazane na wstępie przepisy k.p.a w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, co uzasadniało konieczność jej uchylenia. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit c p.p.s.a. w pkt. 1 sentencji uchylił zaskarżoną decyzję w części. W pkt. 2 sentencji orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a o stwierdzeniu nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w części wskazanej w tym punkcie. W oparciu zaś o art. 152 p.p.s.a wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.