IV SA/Wa 1624/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Karolina Kisielewicz – Malec po rozpoznaniu w dniu 2 września 2014r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. A. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi M. A. na postanowienie Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] maja 2014r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy postanawia: 1) zwolnić skarżącego od kosztów sądowych w całości, 2) ustanowić dla skarżącego adwokata.

M. A. wraz ze skargą na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] maja 2014r. o umorzeniu postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy w RP wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny, złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Skarżący oświadczył, że nie posiada jakiegokolwiek majątku, w tym zasobów pieniężnych i utrzymuje się ze świadczeń pieniężnych przyznawanych osobom ubiegającym się o nadanie statusu uchodźcy. Stwierdzono, co następuje: Wniosek jest uzasadniony. Zdaniem referendarza sądowego skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów niniejszego postępowania sądowego (246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.). Oceniając sytuację materialną skarżącego referendarz wziął pod uwagę, że nie posiada on żadnego majątku, oszczędności, możliwości zarobkowania. Jedyne źródło jego utrzymania to świadczenie pieniężne przyznawane przez państwo osobom ubiegającym się o nadanie statusu uchodźcy (tzw. świadczenie na pokrycie kosztów utrzymania we własnym zakresie w wysokości 750 zł. miesięcznie). Referendarz stwierdza, że koszty sądowe w rozpatrywanej sprawie wynoszą nie mniej niż 300 zł (wpis od skargi) a koszty ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika – nie mniej niż 240 zł. Opisana sytuacja uzasadnia przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym, gdyż wykazał on, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. W tym stanie rzeczy nieudzielanie wnioskodawcy prawa pomocy mogłoby wiązać się z pozbawieniem go prawa do Sądu. Z tych względów na podstawie art. 245 i 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 powołanej ustawy, orzeczono jak w sentencji postanowienia.