IV SA/Wa 683/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sękowska Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Łuczaj (sprawozdawca) Asesor WSA Katarzyna Tomiło-Nawrocka Protokolant st. sekr. sąd. Luiza Cycling po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 23 grudnia 2024 r., nr DOOŚ-WDŚI.420.53.2022.PCh.72 w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę. Do orzeczenia zgłoszono zdanie odrębne

Decyzją z dnia 23 grudnia 2024 r., nr DOOŚ-WDŚI.420.53.2022.PCh.72, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej: k.p.a.) oraz art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2024 r. poz. 1112; dalej: u.o.o.ś.) Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej: GDOŚ, organ II instancji lub organ odwoławczy) uchylił w całości decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. (dalej: organ I instancji lub RDOŚ) z dnia 29 grudnia 2017 r., nr [...], oraz odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia pod nazwą "Budowa stopnia wodnego na W. poniżej W.". Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Decyzją z 29 grudnia 2017 r., wydaną na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 1, art. 71, art. 72 ust. 1 pkt 18, art. 75 ust. 1 pkt 1 lit. i oraz art. 82, art. 83 i art. 85 u.o.o.ś (w brzmieniu aktualnym na datę wydania decyzji, tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 ze zm.), art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych (w brzmieniu aktualnym na datę wydania decyzji, tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 1377), a także § 2 ust. 1 pkt 35 i pkt 36, § 3 ust. 1 pkt 5, pkt 7, pkt 60, pkt 62, pkt 65 i pkt 86 lit. a i c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71), po rozpatrzeniu wniosku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: Wody Polskie, inwestor lub skarżący) organ I instancji określił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia pod nazwą "Budowa stopnia wodnego na W. poniżej W.". Odwołania od powyższej decyzji wnieśli: Stowarzyszenie [...] z siedzibą w W., Towarzystwo [...] z siedzibą w W., Fundacja [...] z siedzibą w W., Towarzystwo [...] z siedzibą w O., Fundacja [...] z siedzibą w W., Ogólnopolskie [...] z siedzibą w M., Klub [...] z siedzibą w O. oraz Towarzystwo [...] z siedzibą w T. Decyzją z 12 sierpnia 2021 r., nr DIŚ-III.61.1.2021.16, Minister Klimatu i Środowiska, jako organ II instancji uchylił decyzję RDOŚ i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia, lecz decyzja ta została uchylona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 października 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 1418/21. Po ponownym rozpatrzeniu odwołań, GDOŚ uchylił decyzję organu I instancji i odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia wskazując, że przedłożony przez inwestora raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wraz z uzupełnieniami złożonymi na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego, jak i drugoinstancyjnego – pomimo wezwań wystosowywanych do inwestora – był niewyczerpujący i niepełny, a ponadto, z uwagi na zmianę przepisów, jaka miała miejsce w toku postępowania administracyjnego – nieaktualny i nieadekwatny do wymogów stawianych przez obecnie obowiązujące normy prawne. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem GDOŚ, Wody Polskie wniosły na nie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając je w całości i zarzucając mu: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, tj. art. 66 ust. 1 pkt 1, 2, 5-9, 16 oraz ust. 2 i ust. 6 u.o.o.ś. w związku z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78 poz. 483 ze zm.; dalej: Konstytucja), art. 545 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1086 ze zm.; dalej: Prawo wodne), rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 25 czerwca 2021 r. w sprawie klasyfikacji stanu ekologicznego, potencjału ekologicznego i stanu chemicznego oraz sposobu klasyfikacji stanu jednolitych części wód powierzchniowych, a także środowiskowych norm jakości dla substancji priorytetowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1475) i rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 4 listopada 2022 r. w sprawie planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza W. (Dz. U. z 2023 r. poz. 300), polegające na uznaniu przez organ II instancji, iż ww. rozporządzenia mają moc nadrzędną nad ustawami, co doprowadziło do nałożenia na skarżącego obowiązku zmiany raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w sytuacji, gdy raport powstawał pod rządami uprzednio obowiązujących ustaw i był, zgodnie z normami przejściowymi, oceniany w oparciu o przepisy dotychczasowe, co doprowadziło do sytuacji, w której raport był zgodny z przepisami ustawy, ale został uznany za niezgodny z nimi ze względu na zmianę aktów wykonawczych do nowych ustaw; 2. błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na wynik sprawy, polegający na uznaniu przez organ II instancji, że praktycznie żaden z wymogów sporządzonego i podlegającego ocenie raportu nie został spełniony, gdy w rzeczywistości raport zawierał wszelkie informacje, co zostałoby zaobserwowane przez organ II instancji, gdyby był on sprawdzany przez jedną osobę lub konsultowany przez wszystkie osoby, które zajmowały się jego badaniem; 3. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a., polegające na podważeniu szczególnej wartości dowodowej raportu i oddziaływaniu na środowisko w oparciu o dowody o mniejszej wartości dowodowej lub dowody, których mocy dowodowej i znaczenia nie można było ocenić; 4. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie i stwierdzenie, że organ I instancji nie przeprowadził w sposób prawidłowy postępowania dowodowego i nie ustalił wszelkich istotnych dla sprawy okoliczności, co stanowiło podstawę do uchylenia decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy z akt sprawy, a także samej treści tamtej decyzji wynika, iż organ I stopnia przeprowadził pełne postępowania dowodowe; 5. błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na wynik sprawy, polegający na nieprawidłowym ustaleniu przez organ II instancji, że w Europie powszechna jest obecnie tendencja do renaturyzacji rzek jako zasada w sytuacji, gdy w Europie, w tym również w Polsce, rzeczywiście przeprowadza się renaturyzację, ale nie jest ona przeprowadzana na wszystkich rzekach (szczególnie nie jest przeprowadzana na rzekach żeglugowych oznaczonych jako drogi wodne) i nie jest przeprowadzana w oderwaniu od warunków ekonomicznych i społecznych, stąd nie jest tendencją wiodącą, która mogła być zastosowana w niniejszej sprawie. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego pod względem jego zgodności z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a ww. ustawy. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając niniejszą sprawę według wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Na wstępie podkreślić należy, że Sąd w całości podzielił ustalenia organu II instancji i wyrażoną przez ów organ ocenę prawną okoliczności sprawy. W pierwszej kolejności zgodzić należało się z GDOŚ, że opis przewidywanych oddziaływań przedsięwzięcia na jednolite części wód, przedstawiony przez inwestora na etapie postępowania przed RDOŚ w raporcie (wraz z przedkładanymi uzupełnieniami) – był już nieaktualny na etapie postępowania administracyjnego prowadzonego przed organem II instancji, a to z uwagi na wejście w życie w dniu 17 lutego 2023 r. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 listopada 2022 r. w sprawie planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza W., którego integralną część stanowi załącznik w postaci aktualnego "Planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza W." (dalej: PGW W.). W konsekwencji, dokonanie aktualnej oceny wpływu inwestycji na jednolite części wód powierzchniowych i jednolite części wód podziemnych oraz na cele środowiskowe wyznaczone w PGW W. było niemożliwe. Tymczasem inwestor, wezwany do uzupełnienia raportu o opis i analizę przewidywanego oddziaływania przedsięwzięcia na cele środowiskowe zgodnie z aktualnie obowiązującym PGW W., zamiast raport ów uzupełnić wskazał jedynie, że w jego ocenie zawarta w raporcie analiza przeprowadzona została prawidłowo i pozostaje aktualna, w związku z czym uzupełnienie raportu nie jest konieczne. Jednakże, w ocenie Sądu, nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, wyrażanym już na etapie postępowania przed organem II instancji i powtórzonym we wniesionej skardze, które sprowadza się do uznania, że w przypadku zmiany przepisów rozporządzenia w toku postępowania, raport przygotowany w oparciu o przepisy dotychczasowe pozostaje aktualny, albowiem przy braku regulacji o charakterze intertemporalnym organy obowiązane są stosować przepisy dotychczasowe. Wychodząc od generalnej zasady wyrażonej w art. 6 k.p.a., który to przepis nakłada na organy administracji publicznej obowiązek działania na podstawie przepisów prawa, stwierdzić trzeba, że w przypadku zmiany stanu prawnego, która następuje między wydaniem decyzji organu I instancji, a rozpatrzeniem odwołania przez organ odwoławczy, zasada dwuinstancyjności, w braku odpowiednich przepisów intertemporalnych, nakłada na organ II instancji obowiązek rozpatrzenia sprawy i wydania rozstrzygnięcia z uwzględnieniem nowych, bądź znowelizowanych przepisów (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 lutego 2017 r., II OSK 172/16, LEX nr 2267796). Odnośnie przepisów wykonawczych w judykaturze wyrażony został pogląd, że w sytuacjach, gdy ustawodawca nie ustanawia przepisów przejściowych, należy przyjąć, że przepisy nowego rozporządzenia mają zastosowanie do zdarzeń zaistniałych po ich wejściu w życie, jak i do tych, które miały miejsce wcześniej, ale trwają dalej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2007 r., I OSK 2003/06, LEX nr 427587). W związku z powyższym stwierdzić trzeba, że zasadnie organ II instancji wezwał skarżącego, jako inwestora, do uzupełnienia raportu, jako że – wobec braku przepisów intertemporalnych nakazujących orzekanie w oparciu o przepisy dotychczasowe – obowiązany był on do uwzględnienia aktualnego stanu prawnego sprawy. Skarżący natomiast wytycznych zawartych w owym wezwaniu nie zrealizował. Argumentacja skarżącego, jakoby nałożenie na niego obowiązku zmiany raportu w związku ze zmianą rozporządzenia świadczyła o naruszeniu przez organ przepisów prawa materialnego przez uznanie, że wymagania określone w rozporządzeniach mają moc nadrzędną nad ustawami, w świetle przedstawionej powyżej argumentacji jawi się zatem jako całkowicie nietrafiona i niezasadna. Podkreślenia wymaga przy tym, że przywoływany przez skarżącego przepis art. 545 Prawa Wodnego (a konkretnie art. 545 ust. 1a Prawa Wodnego), zawierający uregulowania o charakterze intertemporalnym, nie dotyczy omawianych rozporządzeń, a jedynie uregulowań wprost w owym przepisie wskazanych. Wskazać należy następnie, że zgodnie z art. 81 ust. 3 u.o.o.ś., jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie to wpływa negatywnie na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz art. 61 Prawa Wodnego, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację tego przedsięwzięcia, o ile nie zostaną spełnione warunki, o których mowa w art. 68 pkt 1, 3 i 4 tej ustawy. Skoro więc organ II instancji wezwał inwestora do opisania planowanych do podjęcia działań mających na celu zapobieganie, ograniczanie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań przedsięwzięcia na jednolite części wód i wyznaczone dla nich cele środowiskowe, a w przypadku, gdy z przeprowadzonych analiz wynikłoby, że przedsięwzięcie może wpłynąć negatywnie na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, o których mowa w art. 57, art. 59 oraz art. 61 Prawa Wodnego – odniesienia się do warunków, o których mowa w art. 68 pkt 1, pkt 3 i pkt 4 tej ustawy, przy czym inwestor, jak już wskazano powyżej, zamiast przedłożenia aktualnych informacji uzupełniających, zanegował jedynie potrzebę aktualizacji raportu – to za GDOŚ przyjąć trzeba, że Wody Polskie nie zidentyfikowały i nie przeanalizowały możliwych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na jednolite części wód, w tym wyznaczone dla nich cele środowiskowe, ani nie zaproponowały działań mających na celu zapobieganie, ograniczanie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na jednolite części wód, działając przy tym wbrew zasadom ostrożności i przezorności (art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo Ochrony Środowiska; Dz. U. z 2025 r. poz. 647 ze zm.). Zatem odmowę zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia należało uznać za w pełni zasadną (art. 81 ust. 3 u.o.o.ś.). W ocenie Sądu, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji w sposób dokładny, zborny i szczegółowy wskazał oraz omówił obszary, w których dane, analizy i informacje zawarte w przedłożonym przez inwestora raporcie były niepełne, wybrakowane, nierzetelne, bądź nieaktualne. Z uwagi na generowanie przez planowane przedsięwzięcie znaczącego negatywnego oddziaływania na przedmioty ochrony Natura 2000, przy jednoczesnym braku alternatywnego rozwiązania zapewniającego osiągnięcie celów ochrony, raport powinien uwzględniać skuteczne i adekwatne działania kompensacyjne w sposób gwarantujący ich trwałość i skuteczność. W raporcie znajdować powinno się ponadto szczegółowe omówienie zagadnienia oddziaływań pośrednich na siedliska przyrodnicze, które będą generowane w związku ze zmianą reżimu hydrologicznego W. W raporcie znaleźć powinny się ponadto szczegółowe i sporządzone w sposób rzetelny opisy wariantów przedsięwzięcia, z uwzględnieniem opisu ich oddziaływania na środowisko. Jeżeli natomiast zachodzi wadliwość przedstawionych w raporcie wariantów realizacji przedsięwzięcia, to taki raport nie spełnia ustawowych wymagań, koniecznych do wydania decyzji ustalającej środowiskowej uwarunkowania realizacji danego przedsięwzięcia (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lipca 2019 r., II OSK 2320/17, LEX nr 2707070). Raport będący podstawą wydania decyzji organu I instancji nie realizuje ww. wymagań i mimo wezwań wystosowywanych przez GDOŚ do inwestora – nie został on odpowiednio uzupełniony i uszczegółowiony, jak również nie nastąpiła jego aktualizacja w oparciu o obowiązujące przepisy. Zagrożenia dla środowiska przyrodniczego, jakie niesie za sobą realizacja planowanej inwestycji, zostały w uzasadnieniu decyzji organu II instancji dokładnie i rzetelnie omówione. Organ odwoławczy w sposób precyzyjny wskazał jednocześnie, dlaczego przedłożony raport był w jego ocenie wybrakowany, nieaktualny i niewyczerpujący, przez co nie spełniał wymogów ustawowych. Sąd podzielił jednocześnie stanowisko organu II instancji, zgodnie z którym jako organ dysponujący wiedzą specjalistyczną z zakresu ochrony środowiska (w tym ocen oddziaływania przedsięwzięć na środowisko), posiada on wiedzę i wiadomości specjalne, wobec czego był on uprawniony do dokonania samodzielnej oceny i weryfikacji przedłożonego raportu (art. 3 ust. 1 pkt 8 lit. a u.o.o.ś.). Zauważyć należy ponadto, że w dniu 30 grudnia 2024 r., a zatem jeszcze przed wniesieniem przedmiotowej skargi, sam skarżący wydał oświadczenie w sprawie odmowy wydania przez organ odwoławczy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji. W oświadczeniu tym skarżący wprost stwierdził, że "w ocenie PGW Wody Polskie raport opracowany w 2016 roku zawiera nieaktualne informacje i wymagałby gruntownej aktualizacji, której koszty porównywalne będą z opracowaniem nowego raportu, w oparciu o obowiązujące akty prawne", dodając, że "uzupełnienie raportu zgodnie z wymaganiami GDOŚ wymagałoby opracowania nowego raportu oceny oddziaływania na środowisko, co biorąc pod uwagę reżim trwającego postępowania administracyjnego było niemożliwe. W związku z tym nie jest możliwe przeprowadzenie prawidłowej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w pełnym zakresie" [...]. Skoro zatem sam skarżący w ww. oświadczeniu wprost stwierdził, że przedłożony raport jest nieaktualny i nie pozwala on na dokonanie rzetelnej oceny oddziaływania na środowisko, to stwierdzić należało, iż wniesienie następnie przez skargi w niniejszej sprawie, w której merytorycznie kwestionowana jest decyzja GDOŚ z 23 grudnia 2024 r., świadczy o braku konsekwencji skarżącego, który zdaje się sam sobie zaprzeczać. Za niezasadny uznać należało również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, który to błąd polegać miałby na nieprawidłowym ustaleniu przez organ II instancji, że w Europie powszechna jest obecnie tendencja do renaturyzacji rzek jako zasada, podczas gdy renaturyzacja taka nie jest przeprowadzana w oderwaniu od warunków ekonomicznych i społecznych, stąd nie jest tendencją wiodącą, która mogła być zastosowana w niniejszej sprawie. Jak to już zostało omówione powyżej (i na co wprost wskazał GDOŚ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz w odpowiedzi na skargę), kierunek rozstrzygnięcia obrany przez organ II instancji był wynikiem wadliwości, braków i dezaktualizacji przedłożonego raportu, który to raport – pomimo wezwań – nie został przez inwestora uzupełniony i zaktualizowany. W pełni nietrafiony i nieuzasadniony był zatem zarzut, że kierunek swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy oparł i uzasadnił li tylko występującą obecnie w Europie tendencją do renaturyzacji rzek. Z całą stanowczością stwierdzić należy, że pozytywne skutki renaturyzacji rzek tak dla środowiska, jak i dla społeczeństwa są faktem, a sama renaturyzacja jest zjawiskiem jak najbardziej pożądanym, natomiast – jak sam skarżący zasadnie zauważył – w konkretnych przypadkach, z różnych przyczyn może okazać się, że uregulowanie rzeki, bądź niedopuszczenie do renaturyzacji będzie konieczne dla osiągnięcia celu istotnego z punktu widzenia społecznego, czy też ekonomicznego. Jednakże taka planowana ingerencja w naturalny reżim hydrologiczny rzeki zawsze poprzedzona zostać musi rzetelnym wykazaniem, że zachowana została zasada zrównoważonego rozwoju (art. 5 Konstytucji), a także znaleźć ona musi swoje uzasadnienie i proponować odpowiednie mechanizmy kompensacyjne, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w tym przede wszystkim u.o.o.ś., Prawa Wodnego oraz Prawa Ochrony Środowiska. W sprawie niniejszej, przedłożony przez inwestora raport – jak to już zostało omówione wcześniej – powyższych wymogów nie spełniał, był wybrakowany i niewyczerpujący, a ponadto nie został zaktualizowany w związku ze zmianą stanu prawnego. Nie sposób było zatem wydać w oparciu o ów raport decyzji pozytywnej dla wnioskodawcy. Słowem, w kontekście omówionej powyżej wadliwości przedłożonego raportu, kwestia występowania w Europie tendencji do renaturyzacji rzek sama w sobie nie stanowiła relewantnej okoliczności rzutującej na kierunek rozstrzygnięcia. O wydaniu przez GDOŚ decyzji negatywnej zadecydowała przede wszystkim niepełność i dezaktualizacja raportu, a nie chęć podążania za występującą w Europie "tendencją wiodącą" do renaturyzacji, na którą wskazuje skarżący. Ponadto, rozważania organu na ten temat poczynione zostały niejako na marginesie zasadniczej kwestii, jaką były wskazane wady raportu. Sąd nie podzielił również zarzutów skargi w zakresie naruszenia przez organ II instancji przepisów postępowania administracyjnego, w tym przede wszystkim art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organ odwoławczy dokonał bowiem stosownych ustaleń i ocenił właściwie stan faktyczny i prawny sprawy, gromadząc w tym zakresie pełny i wystarczający do dokonania rzetelnych i prawidłowych ustaleń faktycznych materiał dowodowy, a także dokonał jego prawidłowej oceny, co zostało następnie w należyty i wyczerpujący sposób uzasadnione. Wbrew stanowisku skarżącego, zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada zatem przepisom prawa. Stan faktyczny, jak i prawny sprawy, leżący u podstaw decyzji organu II instancji, nie budził w ocenie Sądu żadnych wątpliwości w kontekście prawidłowości decyzji GDOŚ. W związku z powyższym, niezasadny był także zarzut naruszenia przez organ art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., jako że kierunek rozstrzygnięcia organu II instancji w zastanym w niniejszej sprawie stanie faktycznym i prawnym w pełni odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.