IV SA/Wa 944/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Paweł Dańczak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 czerwca 2020 r. w sprawie ze sprzeciwu [...] z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego postanawia odrzucić sprzeciw.

Dyrektor [...] z siedzibą w [...] uczynił przedmiotem sprzeciwu decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. W tym stanie sprawy Przewodnicząca Wydziału wezwała do uzupełnienia braków sprzeciwu poprzez nadesłanie dokumentu, z którego wynika, że B. P., czyli osoba, która podpisała sprzeciw jako dyrektor, jest uprawniona do reprezentowania [...] z siedzibą w [...] – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na to strona skarżącą nadesłała poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię Zarządzenia Nr [...] Prezydenta Miasta [...] z [...] marca 2020 r. w sprawie przekazania uprawnień kierownikom jednostek organizacyjnych do zaciągania zobowiązań. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sprzeciw podlegał odrzuceniu. Sąd przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprzeciwu winien bowiem uprzednio pochylić się nad wymogami jego dopuszczalności. Materię reprezentacji jednostek organizacyjnych mających zdolność sądową w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została natomiast w art. 28 i art. 29 p.p.s.a., z których wprost wynika, że jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, a podmioty te mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Analiza akt sądowych wskazuje jednak, że strona skarżąca nie uczyniła zadość temu wymogowi, jak i wezwaniu Sądu w tym zakresie. Wezwanie do usunięcia braków sprzeciwu odnoszących się do reprezentacji jednostki organizacyjnej mającej zdolność sądową skutkowało obowiązkiem wykazania, że osobie uprawnionej do działania w jej imieniu takie uprawnienie faktycznie przysługuje. Z treści pisma skierowanego do strony skarżącej wynika, że została ona wezwania do nadesłania dokumentu, z którego wynika uprawnienie do reprezentowania [...] w [...], a nie zaciągania w jego imieniu zobowiązań. W ocenie Sądu, nie budzi bowiem wątpliwości, że nawet posiłkując się wykładnią językową przy wykorzystaniu semantyki obowiązującej w powszechnym znaczeniu, zakres pojęcia "reprezentacji" jest znacznie szerszy niż uprawnienie do zaciągania zobowiązań. Zarządzenie Prezydenta Miasta [...] z [...] marca 2020 r. można byłoby więc uznać za pełnomocnictwo szczególne rodzajowo (do dokonania określonego typu czynności), które nie wymienia jednak reprezentacji jednostki organizacyjnej w innym zakresie, a zwłaszcza nie uprawnia do zastępstwa jej w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Sąd z urzędu powziął natomiast wiedzę, że stosowanie do zapisów Statutu oraz Regulaminu organizacyjnego [...] w [...] przy uI. [...], dyrektor jednoosobowo reprezentuje go na zewnątrz oraz jest upoważnionych do samodzielnego składania oświadczeń woli i zaciągania zobowiązań na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez Prezydenta Miasta [...]. Skora strona skarżąca chciała uczynić zadość wezwaniu, to winna była nadesłać oryginał lub poświadczony za zgodność z oryginałem odpis udzielonego jej pełnomocnictwa oraz statutu. Nie jest kwestią sporną, że nie miało to miejsca w sprawie. Sprzeciw podległa jednak odrzuceniu z jeszcze jednej przyczyny, a mianowicie ze względu na wniesienie go z uchybieniem ustawowego terminu, ponieważ sprzeciw wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia zaskarżonej decyzji. Analiza akt wskazuje natomiast, że zaskarżona decyzja została doręczona stronie skarżącej 28 lutego 2020 r. Ostatni dzień terminu jej zaskarżenie przypadał zatem na 13 marca 2020 r. Sprzeciw został nadany w placówce operatora pocztowego jednak dopiero 24 marca 2020 r. Zestawienie wskazanych dat bezsprzecznie prowadzi do wniosku, że uchybiono terminowi na jego wniesienie. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 3 w zw. art. 64b § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji. Sąd przy wydaniu niniejszego rozstrzygnięcia uwzględnił, że organ odwoławczy błędnie pouczył o prawie wniesienia sprzeciwu do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, a więc w terminie do wniesienia skargi, która nie przysługuje od decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 p.p.s.a. Błędne pouczenie nie kreuje jednak prawa, które nie zostało przewidziane w przepisach, w szczególności nie kreuje dłuższego terminu na wniesienie środka zaskarżenia (por. wyrok NSA z 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1363/15). W zaistniałym stanie Sąd wskazuje zatem, że stronie skarżącej przysługuje prawo do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu, w którym to postępowaniu będzie oceniania przyczyna uchybienia terminu. Sąd zaleca więc stronie skarżącej zapoznanie się treścią art. 87 p.p.s.a., w szczególności z § 3 tego przepisu, a nadto wskazuje, że czasem ustania przyczyny uchybienia terminu do wniesienia sprzeciwu od zaskarżonej decyzji będzie dzień doręczenia niniejszego postanowienia stronie skarżącej.