IV SA/Wr 407/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 15 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi Z. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 12 marca 2026 r., nr SKO/DM-410/1/2026 w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z dnia 20 maja 2026 r. Z. Z. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 12 marca 2026 r., nr SKO/DM-410/1/2026 w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Legnica z dnia 28 stycznia 2026 r., nr DM.5410.82.1.2026.AK niewłaściwą interpretację przepisów prawa wskazując, że w jego ocenie przysługuje mu prawo do wnioskowanego dodatku mieszkaniowego, zaś działanie pracowników Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Legnicy traktuje jako świadome łamanie zasad równości społecznej, sprawiedliwości społecznej oraz działanie przeciw jego osobie. W uzasadnieniu podniósł, że jest osobą bezdomną bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W styczniu 2026 r. uzyskał zasiłek dla osób bez dochodu w wysokości pięćset pięć złotych miesięcznie, wcześniej nie uzyskiwał żadnych zasiłków, ani zapomóg w dowolnej postaci. Jest właścicielem mieszkania znajdującego się na "ul.[...]" w L. o powierzchni [...] metrów kwadratowych, na które składają się dwa pokoje, w jednym z nich znajduje się aneks kuchenny, łazienka oraz korytarz. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na fakt, że przedmiotowa skarga została złożona po upłynięciu ustawowego terminu do jej wniesienia, tj. po upływie trzydziestu dni od dnia otrzymania orzeczenia, lub jak w tym przypadku stwierdzenia doręczenia przesyłki (tzw. fikcja doręczenia) na podstawie art. 44 § 1 oraz § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2025 r., poz. 1691, dalej k.p.a.). Z nadesłanych przez organ akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została, po dwukrotnej awizacji kolejno w dniach 27 marca 2026 r. oraz 7 kwietnia 2026 r., uznana za doręczoną Skarżącemu w dniu 11 kwietnia 2026 r. (poniedziałek) z uwagi na fakt, że ustawowy, czternastodniowy termin upływał w dniu 10 kwietnia 2026 r. (niedziela). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej: p.p.s.a.) Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu. Stosownie do art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia Skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Termin określony w art. 53 § 1 p.p.s.a. ma charakter terminu zawitego, co oznacza, że po jego upływie dokonywana czynność procesowa staje się bezskuteczna, a prawo do jej wykonania wygasa. Czynność podjęta po jego upływie jest bezskuteczna (art. 85 p.p.s.a.). Uchybienie terminowi skutkuje odrzuceniem skargi przez sąd (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 39 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r., poz. 1691 ze zm., dalej: k.p.a.) organ administracji publicznej doręcza pisma na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, zwany dalej "adresem do doręczeń elektronicznych", chyba że doręczenie następuje na konto w systemie teleinformatycznym organu albo w siedzibie organu (§ 1). W przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1, organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem: 1) przez operatora wyznaczonego z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, albo 2) przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy (§ 2). Jak wynika z akt sprawy zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w trybie art. 39 § 2 pkt 1 k.p.a. przy wykorzystaniu publicznej usługi hybrydowej. Wobec niemożności doręczenia pisma skarżącemu w sposób wskazany w art. 42 (do rąk skarżącego w miejscu zamieszkania pod podanym w skardze adresem) i art. 43 (w trybie zastępczym) doręczenia dokonano w trybie art. 44 k.p.a. Zgodnie z jego brzmieniem W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ (§ 1). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4). Jak wynika z nadesłanych Sądowi dokumentów przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję skierowana na adres skarżącego nie została odebrana przez stronę pod wskazanym adresem zamieszkania wobec tego po dwukrotnej jej awizacji kolejno w dniach 27 marca 2026 r. oraz 7 kwietnia 2026 r., została uznana za doręczoną w dniu 10 kwietnia 2026 r. (piątek). Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 11 maja 2026 r. (tj. poniedziałek). Tym samym skarga wniesiona osobiście przez skarżącego w dniu 21 maja 2026 r. została złożona po upływie terminu do dokonania tej czynności. Nadto jak wynika z nadesłanych Sądowi dokumentów zawiadomienie o awizowaniu przesyłki zawierało informację o możliwości jej odbioru w placówce oddawczej dla adresata w terminie 7 dni od daty pozostawienia zawiadomienia umieszczonego w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Przesyłka zawierająca korespondencję została złożona w Urzędzie Pocztowym dnia 27 marca 2026 r., a wobec jej niepodjęcia dokonano powtórnego zawiadomienia poprzez jego umieszczenie w oddawczej skrzynce pocztowej adresata decyzji. Zatem zachowano kodeksowe wymogi ponownego zawiadomienia adresata przesyłki o możliwości jej odbioru we wskazanym urzędzie pocztowym. Wobec powyższego Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.