IV SA/Wr 472/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w dniu 27 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zakwestionowanego rozstrzygnięcia nadzorczego w sprawie ze skargi Powiatu M. rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody D. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie odwołania ze stanowiska dyrektora Powiatowego Centrum Edukacyjnego i Psychologiczno-Pedagogicznego w M. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego.

Pismem z dnia 21 lipca 2017 r. Powiat M. (zwany dalej wnioskodawcą, skarżącym lub stroną) wniósł skargę na opisane w osnowie niniejszego postanowienia rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody D. Jednocześnie strona wystąpiła o wstrzymanie jego wykonania wskazując, że zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż odwołany z funkcji dyrektor przebywa na rocznym urlopie dla poratowania zdrowia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie, o którym mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5). Na wstępie podkreślenia wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jest formą tymczasowej ochrony sądowej będącej wyjątkiem od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a, stanowiącej, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jedynie wystąpienie szczególnych warunków, którymi są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, może doprowadzić do tego, że w konkretnej sytuacji skarżący otrzyma tę wyjątkową ochronę przed konsekwencjami wynikającymi z kwestionowanych aktów lub czynności. Należy zauważyć, że wstrzymanie wykonania może dotyczyć wyłącznie tych aktów, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Do tej kategorii nie zalicza się jednak rozstrzygnięcie nadzorcze. Stosownie do treści art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 5 marca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 814 ze zm.), stwierdzenie przez organ nadzoru nieważności uchwały organu powiatu wstrzymuje jej wykonanie z mocy prawa w zakresie objętym stwierdzeniem nieważności, z dniem doręczenia rozstrzygnięcia nadzorczego. W myśl zaś art. 85 ust. 5 powołanej ustawy, rozstrzygnięcia nadzorcze stają się prawomocne z upływem terminu do wniesienia skargi albo z dniem oddalenia lub odrzucenia skargi przez sąd. Z powyższych regulacji wynika więc, że rozstrzygnięcie nadzorcze wywołuje skutki prawne w postaci wyeliminowania z obrotu wadliwego aktu organu samorządowego z mocą wsteczną (od dnia wydania), dopiero z momentem, kiedy stało się prawomocne w wyniku upływu terminu do jego zaskarżenia bądź też oddalenia lub odrzucenia skargi na to rozstrzygnięcie przez sąd administracyjny (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2013 r. o sygn. akt II GZ 271/13 oraz z dnia 29 lipca 2015 r., sygn. akt I OZ 860/15; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2002 r., sygn. akt II SA 1244/01 oraz z dnia 3 października 2000 r., sygn. akt III SA 1387/00 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nieprawomocne rozstrzygnięcie nadzorcze nie wywołuje zatem skutków, których wystąpienie należałoby wstrzymać do czasu rozpoznania sprawy przez sąd. Ponadto nie można pominąć również i tej okoliczności, że uwzględnienie żądania wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia nadzorczego niweczyłoby skutki rozwiązania przyjętego w przepisie art. 80 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym, którego charakter prawny pozwala na zaliczenie go do regulacji bezwzględnie obowiązujących (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 17 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 894/09; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 6 maja 2003 r., sygn. akt II SA/Wr 708/03, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1118/15 – dwa ostatnie postanowienia wydane na tle analogicznego przepisu ustawy o samorządzie gminnym; wszystkie orzeczenia dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sytuacji stwierdzić należy, że nie było podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego, dlatego też na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.