IV SA/Wr 486/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi K. Ś. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 24 lipca 2025 r. nr 2207/2025 w przedmiocie wskazania, że Komendant Miejski Policji we Wrocławiu nie dopuścił się bezczynności w doręczeniu rozkazu personalnego nr 1343/2025 z dnia 25 kwietnia 2025 r. oraz decyzji nr 1666/2025 z dnia 29 maja 2025 r. postanawia: odrzucić skargę.

Rozkazem personalnym nr 1343/2025 wydanym w dniu 25 kwietnia 2025 r. Komendant Miejski Policji we Wrocławiu odmówił K. Ś. (dalej: skarżący, strona) przyznania nagrody rocznej za służbę pełnioną w 2025 r. (dalej: rozkaz nr 1343/2025). Decyzją nr 1666/2025 z dnia 29 maja 2025 r. (dalej: decyzja nr 1666/2025) Komendant Miejski Policji we Wrocławiu odmówił przyznania stronie świadczenia pieniężnego w oparciu o art. 117 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2025 r. poz. 636). Pismem z dnia 23 czerwca 2025 r., kierowanym do Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu, skarżący wniósł o wyjaśnienie opieszałości w/w organu w zakresie doręczenia rozkazu nr 1343/2025 pełnomocnikowi skarżącego w postępowaniu administracyjnym. Z kolei pismem z dnia 26 czerwca 2025 r. skarżący identycznie zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu o wyjaśnienie opieszałości w/w organu w zakresie doręczenia decyzji nr 1666/2025 i ponownie rozkazu nr 1343/2025 pełnomocnikowi skarżącego w postępowaniu administracyjnym. Mając na uwadze zarzuty podniesione w pismach strony z dnia 23 i 26 czerwca 2025 r. Komendant Miejski Policji we Wrocławiu potraktował w/w pisma jako ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie i w związku z tym przekazał je do rozpoznania Komendantowi Wojewódzkiemu Policji we Wrocławiu (dalej: organ) jako organowi wyższego stopnia. Postanowieniem z dnia 24 lipca 2025 r. nr 2207/2025 (dalej: postanowienie nr 2207/2025) organ, po rozpoznaniu wniesionych przez skarżącego w/w ponagleń na niezałatwienie w terminie przez Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu spraw w przedmiocie doręczenia pełnomocnikowi skarżącego rozkazu nr 1343/2025 i decyzji nr 1666/2025, powołując się na art. 37 § 5 i § 6 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, dalej: k.p.a.), stwierdził, że Komendant Miejski Policji we Wrocławiu nie dopuścił się bezczynności. Postanowienie organu zawierało pouczenie o prawie wniesienia skargi do tutejszego Sądu. Pismem z dnia 4 sierpnia 2025 r., skarżący, działając poprzez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę (zatytułowaną: "skarga na bezczynność") na postanowienie nr 2207/2025 żądając jego uchylenia. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. W sprawie strona wniosła skargę na postanowienie organu wyższego stopnia wydane w postępowaniu dotyczącym rozpatrzenia ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie (nazwane przez stronę: opieszałością") przez Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu jako organu I instancji. Postanowienie nr 2207/2025 zostało wydane w oparciu o art. 37 § 5 i § 6 pkt 1 k.p.a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Należy w tym miejscu wskazać, że wniesione ponaglenie jest w istocie podaniem (żądaniem) o rozpatrzenie sprawy bezczynności organu lub sprawy przewlekłości postępowania przez właściwy organ administracji publicznej. Postanowienie wydawane w następstwie jego rozpatrzenia ma w związku z tym charakter wpadkowy (incydentalny), nie kończy postępowania w sprawie głównej i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Jego celem jest jedynie spowodowanie, aby tego rodzaju rozstrzygnięcie (co do istoty) zostało podjęte w sytuacji, gdy organ administracji pozostaje w bezczynności lub w sposób przewlekły prowadzi postępowanie, albo też poinformowanie strony, że jej zarzuty w tym zakresie ocenione zostały jako niezasadne (postanowienia: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 listopada 2020 r. - sygn. akt III SA/Łd 844/20; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2021 r. - sygn. akt VII SA/Wa 261/21; wyrok NSA z dnia 7 lutego 2012 r. - sygn. akt II OSK 2259/10). Postanowienie to nie może być ponadto zaskarżone zażaleniem (art. 141 § 1 k.p.a.). Ponaglenie jest jedynie środkiem zaskarżenia, którego wniesienie stanowi warunek dopuszczalności skargi na bezczynność organu administracji publicznej w załatwieniu sprawy administracyjnej w terminie. Przepisy ww. ustawy nie przewidują natomiast możliwości zaskarżenia postanowienia wydanego na skutek rozpatrzenia ponaglenia. W konsekwencji nie jest możliwe wniesienie skargi na postanowienie wydane w wyniku rozpatrzenia ponaglenia. Z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a wynika bowiem, że odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają jedynie postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które przysługuje zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie wydane w wyniku rozpatrzenia ponaglenia niewątpliwie nie należy do tego rodzaju postanowień, skutkiem czego skarga do sądu na tego rodzaju postanowienie nie przysługuje. Zaskarżonego postanowienia nie można również zakwalifikować do innych niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a., aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Postanowienie wydane w odpowiedzi na ponaglenie nie stwarza bowiem po stronie adresata jakichkolwiek uprawnień lub obowiązków, a tym samym nie można go zaliczyć do aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 listopada 2020 r. - sygn. akt III SA/Łd 844/20). Możliwość poddania postanowienia wydanego w trybie art. 37 § 6 k.p.a. kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne nie wynika także z żadnego przepisu szczególnego w rozumieniu art. 3 § 3 p.p.s.a. - w szczególności zaś z żadnego przepisu k.p.a. Nie zmienia tego błędne pouczenie organu o prawie wniesienia skargi na postanowienie nr 2207/2025, bowiem nie nadaje ono żadnych praw podmiotowych w tym zakresie. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.